داشتم تو سایت های خبری افغانستان چرخ میزدم چشمم به یه نامه ی به طور وحشتناکی غم انگیز افتاد :
طالبان!
مردم افغانستان ضلع قدرت نيستند، از اينرو قابل كشتن هم نيستند، با آنهاييكه مي جنگيد آشتي كنيد، قدرت را ميان هم تقسيم كنيد و بياييد يكجا بر ما حكومت كنيد ما توده میليوني خموش بي وسيله ايم، هرچه ظلم كنيد خموشيم؛ لطفا ما را نكشيد، بگذاريد به عجل و تقدير خويش كه خدا برايمان تعيین كرده است بميريم.
ما خانه هايمان را دوست داريم به اطفال مان عشق مي ورزيم و منتظر يك لبخند كوچك ايم.
از ما خانه هاي ما را نگيريد ويرانش نكنيد.
بگذاريد اطفال مان با ما باشند قبرستان ها جا براي اطفال ما ندارند.
بگذاريد يك لحظه بخنديم و آرام بميريم.
عشق آباد
سید مسعود

درد خاور میانه تمومی نداره ، صبح تا شب جنگ مذهبه ، هزاران انسان در هزاره کشته میشن و هزاران دل هم کباب ، لطفا صدای مردم مظلوم همه جا باشیم ، از ایران تا افغانستان و تا فلسطین ، حتی صدای اون مرد اسرائیلی ای که داشت برای دخترش عروسک می خرید و تیر خورد و قربانی بازی های سیاسی شد.
فقط می تونم بگم با تموم وجود با افغان های مقیم ایران مهربون باشیم ،
اونا درد وحشتناکی کشیدن و دارن میکشن ، اونا به امنیت حداقلی و امکانات کم کشور ما پناه آوردن ؛
ممکنه روزی برسه که ما پناه ببریم پیش اونا .