بنظر من وقتی اطلاعات ناقص و دور از صحنه ی واقعی داری ، یه کوچولو احمقانه است که هدف مشخص انتخاب کنی برای خودت .
قبلا از مدرسان موفقیت هرچی می شنیدم مینداختمشون رو کولم و میگفتم باید بر طبق این گفته های اونا عمل کنم ولی الان یکم فهمیدم که مدرس های موفقیت زیاد حرف میزنن ، خیلی زیاد حرف میزنن :|
من وقتی نمی دونم خودم کی ام و علاوه بر این تجربه ی زیادی هم ندارم و چیزایی رو که دوست دارم معمولا به صورت واقعی و حرفه ای و جامع تجربه.شون نکردم ، چجوری باید اول هدف مشخص انتخاب کنم بعد شروع به طی مسیر کنم؟ - اتفاقا باید اول یه مسیرایی رو امتحان کنم بعد ببینم چی به چیه ؛
اینارو میگم چون واقعا دوران نوجوانی به خودم خیلی بی رحمی میکردم و انتظارات عجیب غریب داشتم از خودم و اهدافم و ... ، مگه میشه اصلا بدون اشتباه کردن و بدون امتحان کردن حوزه های مختلف و بدون کسب تجربه ، مسیر مختص و مناسب خودمو انتخاب کنم؟
از اینا گذشتم ، چه تضمینی هست که حوزه ای رو که الان دوست دارمو چند سال دیگه هم دوست خواهم داشت؟
بعد فهمیدم که : قبل از ورود به حوزه های مختف و آزمون و خطا ، هدف مشخص داشتن ایرادی نداره ، ایراد اینجاست که با خودت بی رحمی کنی و بدون در نظر گرفتن تغییرات ذهنی و علاقه هات بگی فلان مدرس موفقیت گفته باید یه هدف انتخاب کنی و شب و روزت رویای اون هدف رو ببینی و اقدام کنی و تلاش و توفان کنی و دنیا رو تغییر بدی و بترکونی و ... یا ، اگه هی از این شاخه به اون شاخه بپری هیچی نمیشی ، میمون میشی و ...
خلاصه بعد گذر از نوجوانی و تلخی های زهرمارش ، شروع کردم به جنگ با عذاب وجدان ها و با مهربانی با خودم ، به خودم حق هزاران خطا دادم تا به اون حوزه ای که در زمان مشخص و محدودی دوسش دارم یا خواهم داشت نزدیک شم
به خودم حق تجربه کردن دادم(طبیعتا نه چیزای خطرناک)
بعد کسب اطلاعات و تجربه های مختلف ، تازه دارم افق دلخواهمو پیدا میکنم نه نقطه مشخص آینده.م رو (اونو هیشکی نمی دونه کجاست ، تازه کدوم زمان؟ )
خلاصه بیاید فکر نکنیم که پولدارا یا قدرتمند ها هرچی میگن درسته ، افکار خودمونو بخاطر حرف های اونا تیکه پاره نکنیم و با خودمون مهربون باشیم و به خودمون فرصت تجربه کردن ، فهمیدن از اشتباه و خودشناسی در آرامش رو بدیم ؛
من آرامشم رو مدیون کسانی هستم که برخلاف جو های اجتماعی بزرگ حرکت می کنن ، با من و با خطاهام مهربون بودن ، من و اشتباهاتم رو به رسمیت میشناختن و فرصتِ جبران کردن و فرصتِ پیدا کردن خودم رو در این دنیای پیچیده ی شلوغ بهم دادن.
این فقط یه مورد از حرف ها و بلاهایی بود که حرف های پربازدیدِ گنده ها به سرم آورده بودن.

اگه تو فامیلتون نوجوان دارین ، لطفا این پست رو بهش ارسال کنید ، شاید به دردش بخوره (نوجوان ها خیلی تحت فشار و استرس بیرحمانه ای هستن و دائم دارن خودشون و افکار و موقعیت و توانایی هاشونو قضاوت میکنن ، قضاوت های تلخی که نشات گرفته از انتظارات غیر واقعی ای هستن که اطرافیان و مهمتر از اون رسانه های پوچِ خفن برای نوجوان ها( و حتی همه ی آدما )ایجاد میکنن ؛
با مقصر ها باید بوسیلۀ رقابت جنگید ، درسته «انتظاراتِ عجیب ایجاد کن ها» رسانه های گنده دارن ولی فاصله ی ماهم با بچه هامون دو متره )