در سایهسار کوههای زاگرس، جشنی برپا بود...
باد، آرام در میان چادرهای رنگارنگ ایل میرقصید؛ دستمالهای ابریشمی در هوا میچرخیدند و صدای کمانچه، دل دشت را میلرزاند. عروس، با لباس قشقایی، چون غزالی از میان گلهای وحشی گذر میکرد؛ داماد، با غرور ایل در نگاهش، به استقبال عشق میرفت.
زنها آواز میخواندند، مردها چوب بازی میکردند، و کودکان با خندههای بیپروا، زمین را به آسمان پیوند میزدند. این نه فقط پیوند دو دل، که عهدی بود میان نسلها؛ میان خاک و آسمان، میان سنت و امید.
در آن شب پرستاره، دعای مادران با صدای ساز درآمیخت، و عشق، در دل ایل، جاودانه شد.
عبدالحسین سبحان پور
۸/۸/۱۴۰۴