ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۳ دقیقه·۴ روز پیش

گنجِ درون؛ خویش

بسمه او که ذکر نامش راه تعالی می‌گشاید

---

گنجِ درون؛ خویش

نگاهی به آن بخش از وجود که با تقدیر هم‌آواست

---

شاید اغلب ما سال‌ها به دنبال گنجی بیرون از خودمان می‌گردیم. فکر می‌کنیم اگر آن مقام را به دست بیاوریم، اگر آن رابطه را بسازیم، یا اگر آن مقدار پول را جمع کنیم، بالاخره به آن آرامشِ گم‌شده می‌رسیم. اما وقتی کمی دقیق‌تر به زندگی و حالِ درونی‌مان نگاه می‌کنیم، می‌بینیم گنج همیشه زیرِ پای خودمان بوده است. ما فقط بلد نبودیم زمین را بکنیم.

آن گنج، «خویش» است.

خویش، نه خودِ ساخته‌شده

«خود» آن بخشی از ماست که با ترس‌ها، انتظاراتِ دیگران و نقاب‌ها ساخته می‌شود. «خود» همیشه مضطرب است؛ چون مدام باید از خودش دفاع کند، مدام باید ثابت کند که کافی است.

اما «خویش»، آن بخشِ کشف‌شده و اصیلِ وجود ماست. خویش، ساخته نمی‌شود؛ آشکار می‌شود. و عجیب است که خویش، برخلافِ خود، هیچ اضطرابی ندارد.

چرا خویش، مطمئن است؟

«خود» همیشه می‌خواهد سرنوشت را کنترل کند. با ترس از آینده، برنامه می‌ریزد، محاسبه می‌کند و مقاومت می‌کند. اما «خویش»، مطمئن است. چرا؟ چون خویش می‌داند که سرنوشت، یک نیروی کورِ بیرونی نیست که بخواهد او را له کند. سرنوشت، «میوه‌ی» همان جهت و همان فطرتی است که خویش به آن متصل است.

وقتی به خویش وصل می‌شوی، دیگر با تقدیر نمی‌جنگی. چون می‌فهمی تقدیر، همان نقشه‌ای است که معمارِ هستی برای تو کشیده، و خویش، بهترین شاهدِ آن نقشه است.

تله‌ی باور به «خود»

وقتی از خویش دور می‌شویم و در «خود» گیر می‌کنیم، زندگی تبدیل به یک جنگِ فرسایشی می‌شود. ما مدام نگرانِ آینده‌ایم که در دستِ ما نیست. ما مدام از گذشته‌ای می‌ترسیم که نمی‌توانیم تغییرش دهیم.

ما مثل کسی هستیم که در یک قایق نشسته و سعی می‌کند با دست‌هایش آب را هل بدهد تا قایق سریع‌تر برود. خسته می‌شویم، اما قایق همان‌جاست.

«خویش» اما، سوار بر قایق است. او می‌داند که باد و جریانِ آب، بخشی از همان تقدیری هستند که او را به مقصد می‌رسانند. پس دست از جنگ برمی‌دارد، بادبان را تنظیم می‌کند و به افق نگاه می‌کند.

گنجی که با ماست

وقتی به خویش متصل می‌شویم، دیگر نیازی نیست برای اثباتِ خودمان به بیرون چنگ بزنیم. ما از سرِ «بی‌نیازی» زندگی می‌کنیم. ما می‌بخشیم، چون می‌دانیم منبع، بی‌پایان است. ما شجاع هستیم، چون می‌دانیم حتی شکست هم بخشی از نقشه‌ی بزرگ‌تر است.

خویش، همان آینه‌ای است که وقتی به آن نگاه می‌کنی، نه نقص‌هایت را می‌بینی و نه عظمتِ کاذبت را؛ بلکه فقط «حضورِ» آن نوری را می‌بینی که همیشه با تو بوده است.

---

یک هم‌قدمی، تا انتهای این نگاه

این مسیرِ بازگشت از «خود» به «خویش»، مسیرِ راحتی نیست.

اغلب ما آن‌قدر در هیاهوی «خود» غرق شده‌ایم که صدای آرامِ «خویش» را نمی‌شنویم. گاهی از ترسِ اینکه مبادا نقشه‌ی ما با نقشه‌ی تقدیر هم‌خوان نباشد، ترجیح می‌دهیم خودمان کنترل را در دست بگیریم و دوباره مضطرب شویم.

اما شاید همین که بدانیم «خویش» همیشه آنجاست، مطمئن و آرام، و بدانیم که می‌توانیم گاهی کنترل را رها کنیم و به او تکیه کنیم، خودش کافی باشد.

شاید کافی باشد امروز، وقتی ذهنمان از نگرانیِ آینده شلوغ شد، یک نفس عمیق بکشیم و در دلمان زمزمه کنیم: «من این نقشه را نکشیده‌ام، من فقط باید نقشِ خودم را در آن به زیبایی بازی کنم.»

شاید همین یک جمله‌ی کوتاه، و همین یک نفسِ عمیق، همان بادبانی باشد که قایقِ زندگی‌مان را به آرامش می‌رساند.

🌿

مهدی امیراحمدی(عبدالمبین)

در پناه حق 🌿

---

#گنج_درون #خویش_و_خود #تقدیر_و_سرنوشت #هم_قدمی #خودشناسی

گنجنفس عمیقزندگی
۱
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید