ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۱۱ دقیقه·۴ ماه پیش

کودکِ حکیم؛ سلطانِ تبعیدشده‌ی درون چگونه فطرتِ الهی را از زندانِ خودِ کاذب آزاد کنیم؟

بسمه تعالی

بنام صاحب جان یگانه خالق مهربان

---

کودکِ حکیم؛ سلطانِ تبعیدشده‌ی درون

چگونه فطرتِ الهی را از زندانِ خودِ کاذب آزاد کنیم؟

---

یادداشت نویسنده:

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین). من یک انسانِ عادی هستم؛ ۴۵ ساله، با تجربهٔ تلخ و شیرینِ بسیار. در جوانی، «خیر» را چندان ندیدم و اشتباهاتِ بسیار کردم. اما هر چه بیشتر در «عرف» و «حکمت» غور کردم، دریافتم که آن سرگردانی‌ها، مرا به این «تشنگیِ عمیق» رساند. من در پیِ مقام، شهرت یا جاه و جلال نیستم؛ آنچه از عمقِ جانم می‌خواهم، تنها «رضایتِ خالقِ مهربان» است. این نوشته‌ها، حاصلِ تأملِ شخصی، مطالعهٔ آزاد و تجربهٔ زیستهٔ من است و هیچ ادعایِ مرجعیتی ندارم. این متن‌ها را به‌عنوانِ «یادداشت‌های یک تشنه» در اختیارِ علاقه‌مندان می‌گذارم.

---

چکیده

در اعماقِ وجود هر انسانی، یک «مرکزِ فرماندهیِ اصیل» حضور دارد که در این نوشتار، «کودکِ حکیم» نامیده شده است. این مرکز، همان فطرتِ الهی است؛ منبعی از آگاهی، جهت‌دهی و عشقِ ناب که پیش از هر گونه آموزشِ اجتماعی، در نهادِ ما نهاده شده است. اما در مسیرِ رشدِ فردی، به‌دلیلِ غفلت‌هایِ پیوسته، تلقین‌هایِ اجتماعی، و خودکامگیِ عقلِ ابزاری و نفسِ سرکش، این «سلطانِ قانونی» از تختِ وجود به زیر کشیده شده و به زندانِ ناخودآگاهِ معنوی تبعید گردیده است. این مقاله با تکیه بر آیاتِ قرآن، حکمتِ اشراقی و متعالیه، و نیز یافته‌هایِ معاصر در روان‌شناسیِ تحلیلی و علومِ اعصاب، به چهره‌نگاریِ «کودکِ حکیم» و شش وظیفه‌ی بنیادینِ او می‌پردازد. سپس، «کودتایِ درونی» را در چهار مرحله تحلیل کرده و راهکارهایِ نظریِ بازگرداندنِ فطرت به مسندِ قدرت را ارائه می‌دهد. این مقاله نشان می‌دهد که سیر و سلوکِ حقیقی، چیزی جز «بازگشتِ کودکِ حکیم به تختِ وجود» نیست.

---

پیش‌گفتار: آن سلطانِ در تبعید

ای سالکِ راهِ نور،

در اعماقِ وجودت، سلطانی هست که او را از تخت به زیر کشیده‌ای.

نه با شمشیر، که با «غفلت».

نه با زور، که با «توجیه».

نه با انکار، که با «فراموشی».

او همان است که روزگاری، پیش از آنکه «بزرگ» شوی، پیش از آنکه «جدی» شوی، پیش از آنکه «عاقل» شوی، بر مسندِ وجودت حکم می‌راند.

او «کودکِ حکیم» است؛ همان «فطرتِ الهی» که در نهادِ تو به ودیعه نهاده شده، همان «قانونِ اساسی»ِ جمهوریِ وجودت.

اما تو، بی‌آنکه بدانی، یک «کودتا» علیه او ترتیب داده‌ای. «عاقلِ خودکامه» را بر مسند نشانده‌ای، «نفسِ سرکش» را سپهسالار کرده‌ای، و کودکِ حکیم را در سیاه‌چالِ «ناخودآگاهِ معنوی» زندانی نموده‌ای.

این مقاله، داستانِ «کودتایِ درونی»ِ توست، و مهم‌تر از آن، نقشه‌ی راهِ «بازگشت به قانونِ اساسیِ فطرت»؛ نقشه‌ی راهِ «آزادیِ کودکِ حکیم» و «بازگرداندنِ او به تخت».

---

بخش اول: کودکِ حکیم کیست؟ (چهره‌نگاریِ فطرت)

در تاریخِ اندیشه‌ی بشری، پاسخ‌هایِ گوناگونی به پرسشِ «چه کسی باید بر مسندِ سلطنتِ درون بنشیند؟» داده شده است:

· برخی «عقل» را بر تخت نشانده‌اند، و او چنان خشک و محاسبه‌گر شده که «عشق» و «حیرت» را از جمهوریِ درون بیرون رانده است.

· برخی «اراده» را سلطان کرده‌اند، و او به یک «دیکتاتورِ نظامی» بدل شده که با «لجاجت» و «زورگویی»، جمهوری را به سویِ پرتگاه می‌بَرد.

· برخی «وجدان» را حاکم کرده‌اند، و او تبدیل به یک «تفتیش‌گرِ عقاید» شده که با «احساسِ گناهِ مزمن»، تمامِ شهروندانِ درون را فلج کرده است.

· و برخی «نفس» را، که هنوز به بلوغِ اخلاقی نرسیده، بر تخت نشانده‌اند و جمهوری به یک «لذّتکده‌ی بی‌حساب» یا «بازارِ خودنمایی» بدل شده است.

اما ماجرا وارونه است: سلطانِ جمهوریِ وجود، «قدرتمندترین» قوا نیست، «قدرت» در اینجا یک «آفت» برایِ سلطنت است، و «ضعفِ» کودکانه، یک «شرط».

سلطانِ این جمهوری باید کسی باشد که از همه به «مرکزِ نور» نزدیک‌تر، از همه «بی‌غرض‌تر»، از همه «حکیم‌تر»، و در عین حال، از همه «متواضع‌تر» است.

این کسی نیست جز «کودکِ حکیم»:

همان «فطرتِ جان‌یافته»، همان «خویشتنِ نوری» که در عمقِ ضمیرِ ما، همچون ستاره‌ای فروزان، می‌درخشد.

چرا «کودک»؟

زیرا فطرت، پیش از آنکه «جامعه» او را بسازد و «منِ کاذبِ» اجتماعی را در او شکل دهد، «صادق» و «رها»ست.

کودک، هنوز «منِ کاذب» نساخته است. او هنوز از «جهتِ خویش» نیفتاده و بر «عهدِ ازلی» خویش استوار است.

فطرت نیز چنین است: «فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْهَا لَا تَبْدِيلَ لِخَلْقِ اللَّهِ» (روم/۳۰). این یعنی، ساختمانِ اصلیِ وجودِ انسان، بر پایه‌ی «توحیدِ فطری» نهاده شده و هیچ تغییری در آن راه ندارد.

چرا «حکیم»؟

زیرا این کودک، دانشی دارد که از جنسِ «آموختن» و «استدلال» نیست.

او «می‌داند»، بی‌آنکه «آموخته باشد».

او راه را می‌شناسد، بی‌آنکه نقشه خوانده باشد.

این حکمت، همان «نورِ فطرت» و همان «روحِ الهی» است که خداوند در انسان دمید: «وَنَفَخْتُ فِيهِ مِن رُّوحِي» (حجر/۲۹).

پس: کودکِ حکیم، نه به رغمِ «کودکی»اش، که به خاطرِ «کودکی»اش، شایسته‌ی سلطنت است. او «حکیمی» است که «قدرتِ» عقل و نفس را نمی‌خواهد؛ او تنها «جهت» را نشان می‌دهد و «نور» را بازمی‌تاباند.

نکته‌ی کلیدی: «کودکِ حکیم، همان فطرتِ الهی است که پیش از هر آموزشِ اجتماعی، در نهادِ ما نهاده شده و «جهتِ» نهاییِ زندگی را نشان می‌دهد.»

---

بخش دوم: شش وظیفه‌ی بنیادینِ کودکِ حکیم

فطرت، شش وظیفه‌ی اصلی در جمهوریِ وجود دارد که آگاهی از آن‌ها، نخستین گامِ بازگرداندنِ او به تخت است:

۱. جهت‌دهیِ کلان (تعیینِ «سویِ» زندگی)

او «جهت» را نشان می‌دهد؛ نمی‌گوید «چه کار کن»، می‌گوید «به کدام سو برو». این جهت، همان «سویِ حق» است: «إِنِّي وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ» (انعام/۷۹).

۲. شهودِ ناب (دریافتِ مستقیم از منبعِ آگاهی)

فطرت، بدونِ وساطتِ عقل و قیاس، مستقیماً از «میدانِ نورِ» هستی، اطلاعات و احساسِ درستی را دریافت می‌کند.

۳. حفظِ عهدِ ازلی (یادآوریِ «بَلَیٰ»)

فطرت، حافظِ «عهدِ ازلی» با خالقِ خویش است. از همین روست که در عمیق‌ترین لایه‌هایِ وجودت، همیشه «دلتنگی»ای هست برایِ «چیزی» که نمی‌دانی چیست.

۴. فرماندهیِ قوا (رهبریِ جمهوریِ وجود)

فطرت، همچون یک سلطانِ کارآمد، به عقل فرمانِ تحلیل و نقشه‌کشی می‌دهد، به اراده فرمانِ اجرا، به وجدان فرمانِ نظارت، و به نفس (انرژیِ حیاتی) اجازه‌ی مصرف در مسیرِ تعیین‌شده را می‌دهد.

۵. تشخیصِ خیر و شرِّ فطری (پیش از تحلیلِ عقل)

فطرت، پیش از آنکه عقل به تحلیلِ منطقی بپردازد، «احساس» می‌کند که چیزی «خوب» است یا «بد»: «فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا» (شمس/۸).

۶. منبعِ عشقِ ناب و خلاقیت

فطرت، سرچشمه‌ی «عشقِ بی‌علت» و «خلاقیتِ محض» است. کودکِ حکیم، «بازی» می‌کند؛ عملی بی‌چشمداشت، بی‌هدفِ بیرونی، صرفاً برای «لذتِ خودِ عمل».

نکته‌ی کلیدی: «شش وظیفه‌ی فطرت، از جهت‌دهیِ کلان تا منبعِ عشق و خلاقیت، همگی نشان از یک «مرکزِ فرماندهیِ اصیل» دارند که اگر به حاشیه رانده شود، جمهوریِ وجود دچار سردرگمی می‌شود.»

---

بخش سوم: کودتایِ درونی؛ چگونه فطرت را از تخت به زیر کشیدی؟

این کودتا، لحظه‌ای و یکباره نیست؛ بلکه فرایندی تدریجی و معمولاً در چهار مرحله رخ می‌دهد:

مرحله‌ی یکم: فراموشی (غفلتِ مزمن)

نخستین ضربه، «فراموشیِ» پیوسته است. «نَسُوا اللَّهَ فَأَنسَاهُمْ أَنفُسَهُمْ» (حشر/۱۹). فراموشیِ مبدأِ نورانی، مساوی با فراموشیِ فطرتِ خودِ انسان است.

مرحله‌ی دوم: اغوا (فریب و تلقین)

پس از خاموشیِ صدایِ فطرت، «عاقلِ خودکامه» (تفکرِ صرفاً ابزاری) و «نفسِ سرکش» (امیالِ کنترل‌نشده) پا به میدان می‌گذارند و فطرت را «عقب‌مانده»، «غیرعلمی» و «کودن» می‌خوانند.

مرحله‌ی سوم: تبعید (زندانِ ناخودآگاه)

فطرت، از تختِ آگاهی به تاریک‌ترین سلولِ «ناخودآگاهِ معنوی» تبعید می‌شود. او هنوز زنده است و فریاد می‌زند، اما ما صدایِ او را «اضطراب»، «دلتنگی» یا «بی‌قراری» می‌نامیم.

مرحله‌ی چهارم: غصب (جلوسِ غاصبان بر تخت)

«عاقلِ خودکامه» بر تخت می‌نشیند و «نفسِ سرکش» سپهسالار می‌شود. جمهوریِ وجود، به یک «جمهوریِ وارونه» بدل می‌شود که در آن، سردرگمی، اضطراب و پوچی، قانونِ مسلّم است.

نکته‌ی کلیدی: «کودتایِ درونی در چهار مرحله رخ می‌دهد: فراموشی، اغوا، تبعید و غصب. هر چهار مرحله، با «غفلت» آغاز می‌شوند و به «وهنِ وجودی» می‌انجامند.»

---

بخش چهارم: نشانه‌هایِ فطرتِ زندانی و فطرتِ آزاد

برای آنکه بدانی کودکِ حکیمِ تو در چه وضعیتی به سر می‌برد، این جدولِ تطبیقی را پیشِ چشم داشته باش:

کودکِ حکیمِ زندانی (وضعیتِ وهن) کودکِ حکیمِ آزاد (وضعیتِ نور)

احساسِ «پوچی» و «بی‌معنایی» در زندگی احساسِ «فقرِ سرشار»؛ یعنی نیستیِ خود و پُریِ حق

ترس از خلوت و سکوت لذت از تنهایی و مراقبه

وابستگیِ شدید به تأییدِ دیگران آزادی از نگاهِ خلق و استقلالِ رأی

تصمیم‌هایِ متزلزل و پشیمانیِ مداوم تصمیم‌هایِ قاطع و آرامشِ پس از آن

خشم از دیده‌نشدن و نادیده‌گرفته‌شدن خدمتِ بی‌چشم‌داشت و گمنام

تحلیلِ افراطی و فلجِ تصمیم‌گیری شهودِ ناب و عملِ سریعِ مبتنی بر آن

یک نشانه‌ی ساده و یقینی: اگر گریه‌ی بی‌دلیل داری، کودکِ حکیمت زنده است و فریاد می‌زند. آن را سرکوب نکن. این اشک، پیامِ آزادیِ اوست.

نکته‌ی کلیدی: «نشانه‌هایِ فطرتِ زندانی، همان «علائمِ هشدارِ» وجودی هستند؛ از پوچی گرفته تا خشم و تحلیلِ افراطی. این علائم، نه «بیماری»، که «پیامِ آزادیِ فطرت» هستند.»

---

بخش پنجم: عملیاتِ آزادی؛ چگونه کودکِ حکیم را به تخت بازگردانیم؟

این عملیات، شش گامِ نظری دارد که بر پایه‌ی «الگویِ تخلیه، تحلیه و تجلیه» استوار است:

گامِ یکم: اقرار به غصب (بیداریِ وجدانی)

باید بر زانوهایِ انصاف بنشینی و به خود بگویی: «من جمهوریِ وجودم را ویران کرده‌ام. من مسئولِ این وهن هستم.» این اقرار، آغازِ هر درمانی است.

گامِ دوم: خلعِ سلاحِ غاصبان (تخلیه)

· اگر «عقلِ خودکامه» غاصب است: «سکوتِ مراقبتی» و «تعلیقِ قضاوت».

· اگر «نفسِ سرکش» غاصب است: «روزه»، «کم‌خوابیِ هوشیارانه» و «دوری از لذت‌هایِ معمولِ روزمره» برای مدتی کوتاه.

گامِ سوم: یافتنِ زندان (مهندسیِ معکوسِ کودتا)

با «باستان‌شناسیِ نیت» به گذشته‌ی خود سفر کن و لحظه‌ای را بیاب که در آن، برایِ اولین‌بار صدایِ فطرت را «خاموش» کردی. آن لحظه، نقطه‌ی آغازِ کودتاست.

گامِ چهارم: آزادیِ فطرت (تحلیه و تزکیه)

· سکوتِ روزانه: روزی ۲۰ دقیقه در سکوتِ مطلق بنشین و به «صدایِ درون» گوش بسپار.

· بازیِ بی‌هدف: کاری انجام بده که در آن «سود» نباشد، «نام» نباشد؛ مثل نقاشیِ کودکانه، قدم زدنِ بی‌مقصد، یا نگاه کردن به ابرها.

· خدمتِ گمنام: یک کارِ خوب برای کسی انجام بده، بی‌آنکه او بفهمد یا تو را ببیند.

گامِ پنجم: بازگشت به تخت (تجدیدِ عهدِ آگاهانه)

با فطرت پیمان ببند و با او سخن بگو: «از امروز، تو سلطانِ منی. من از تو اطاعت می‌کنم.»

گامِ ششم: تثبیتِ حکومتِ فطرت (تجلیه و استمرار)

هر روز، با «تکرارِ سوگندِ فطرت»، عهدِ خود را با او تجدید کن. این کار، یک «تمرینِ روزمره‌یِ وفا»ست که جمهوریِ وجودت را در نظم و نور نگه می‌دارد.

نکته‌ی کلیدی: «بازگرداندنِ فطرت به تخت، یک «عملیاتِ شش‌گانه» است که از «اقرار» آغاز و با «تثبیتِ استمرار» به پایان می‌رسد. این مسیر، همان «الگوریتمِ تخلیه، تحلیه و تجلیه» است.»

---

بخش ششم: شیوه‌ی حکمرانیِ کودکِ حکیم

کودکِ حکیم، بر خلافِ سلاطینِ دنیا، با «فرمان» و «بخشنامه» حکومت نمی‌کند. شیوه‌ی او «بازی»، «حیرت» و «اعتماد» است:

۱. حکمرانی با «بازی» (کار را به بازی تبدیل کردن):

به «بالغِ مجری» می‌گوید: «بیا ببینیم چه کسی می‌تواند این بار را تا فلان نقطه ببرد!» این، رهایی از فشارِ روانیِ کارِ روزمره است.

۲. حکمرانی با «حیرت» (جهان را تازه نگه داشتن):

به «عاقلِ مهندس» می‌گوید: «این پدیده را دوباره نگاه کن. شاید طرحِ تازه‌ای نیاز باشد.» این، ریشه‌ی خلاقیتِ پایدار است.

۳. حکمرانی با «اعتماد» (رها کردنِ قوا):

به هیچ‌یک از قوا «سوءِ ظن» ندارد. این «اعتمادِ بنیادین»، فضایِ جمهوری را از «ترس» و «کنترلِ» بیمارگونه پاک می‌کند و به آن آرامش می‌بخشد.

سوگندنامه‌ی کودکِ حکیم

«من، کودکِ حکیم، سلطانِ جمهوریِ وجود، به «نورِ» حقیقت سوگند یاد می‌کنم که جز «جهتِ» حقّی و خلقی را نشان ندهم. من هرگز «قدرت» را به چنگ نخواهم آورد، زیرا «قدرت» از آنِ «او»ست. من هرگز «خود» را «ارباب» نپندارم، زیرا «ارباب» تنها «او»ست. من تنها «آینه‌ای» باشم که «نورِ» او را منعکس می‌کند.»

نکته‌ی کلیدی: «حکمرانیِ فطرت، نه با «قدرت»، که با «بازی»، «حیرت» و «اعتماد» است. این سه، کلیدِ «حکومتِ آرامش‌بخش» در جمهوریِ وجودند.»

---

تمرینِ عملیِ «بازگشت به تخت»

مرحله‌ی ۱: شناساییِ غاصب (۵ دقیقه)

یک موقعیتِ روزمره را انتخاب کن که در آن احساسِ سردرگمی یا فشار داری (مثلاً یک تصمیمِ کاری یا یک اختلافِ خانوادگی). بپرس: «در این موقعیت، چه کسی بر مسندِ سلطنتِ درونم نشسته؟ عقلِ خودکامه؟ نفسِ سرکش؟ یا کودکِ حکیم؟»

مرحله‌ی ۲: احضارِ کودکِ حکیم (۵ دقیقه)

چشمانت را ببند. خودت را در کودکیِ خودت تصور کن؛ در سنِّ ۵ یا ۶ سالگی. از او بپرس: «اگر تو جایِ من بودی، در این موقعیت چه می‌کردی؟» بدونِ قضاوت، به اولینِ پاسخی که به ذهنت می‌رسد گوش بده.

مرحله‌ی ۳: عمل بر اساسِ پاسخ (یک روز)

تمامِ روز را بر اساسِ همان پاسخِ کودکانه عمل کن. ببین چه تغییری در احساسِ آرامش و وضوحِ تصمیم‌گیری‌ات ایجاد می‌شود.

مرحله‌ی ۴: ثبتِ تجربه (شب)

قبل از خواب، تجربه‌ات را در چند سطر بنویس. از خودت بپرس: «آیا اجازه دادن به کودکِ حکیم برایِ سلطنت، کار را برایم آسان‌تر کرد یا سخت‌تر؟»

---

نتیجه‌گیری و حکمتِ نهایی

راهِ بازگرداندنِ «کودکِ حکیم» به تختِ وجود، راهی است پر از «سکوت» و «شهود»؛ نه پر از «سخن» و «جدل».

این مقاله، تنها «نقشه‌ای» بود برای آشنایی با این سلطانِ تبعیدشده.

اما خودِ سفر، تنها با «قدم‌هایِ عاشقانه‌یِ تو» در مسیرِ «نور» آغاز می‌شود.

حکمتِ نهایی:

«تنها یک «کودک» می‌تواند «سلطانِ» حقیقیِ وجودِ تو باشد.

زیرا تنها یک کودک حاضر است برای «مورچه‌ای» که راه را گم کرده، خم شود و او را به «مسیر» بازگردانَد.

و این، چیزی جز «حمالیِ نور» نیست.»

---

مطالبِ مرتبط در پروژه‌ی «خودشناسیِ نوری»

· مقاله‌ی «قوانینِ آماده‌سازیِ مقالات در مکتوباتِ راه اصل وجود»

· مقاله‌ی «خودشناسیِ نوری و شهودِ نجاتِ پیشین»

· مقاله‌ی «نفسِ مطمئنه»

· مقاله‌ی «خودبنیادی و خدابنیادی»

---

منابع و مآخذ

· قرآن کریم (سوره‌های روم، حجر، انعام، شمس، حشر، فجر).

· سهروردی، شهاب‌الدین. (۱۳۷۵). مجموعة مصنّفات شیخ اشراق. تهران: مؤسسهٔ مطالعات و تحقیقات فرهنگی.

· صدرالدین شیرازی، محمد. (۱۹۸۱). الحکمة المتعالیة فی الأسفار العقلیة الأربعة. بیروت: دار احیاء التراث.

· ابن‌عربی، محی‌الدین. (۱۹۸۰). الفتوحات المکیة. بیروت: دار صادر.

· Farb, N., et al. (2007). "Attending to the present: mindfulness meditation reveals distinct neural modes of self-reference." Social Cognitive and Affective Neuroscience.

· Raichle, M. E. (2015). "The brain's default mode network." Annual Review of Neuroscience.

· Seligman, M. E. P. (2011). Flourish: A Visionary New Understanding of Happiness and Well-being. Free Press.

---

بیانیه‌ی شفافیت

همه‌ی مطالب این مقاله، برداشت‌های شخصیِ نویسنده از قرآن، عرفان اسلامی، فلسفه و روان‌شناسی است که با تأمل و تحقیقِ آزاد تدوین شده‌اند. هیچ‌گونه وابستگیِ گروهی یا تشکیلاتی وجود ندارد. این نوشته، یک نقشه‌ی راهِ شخصی برای خودشناسی است، نه یک سازمان، فرقه یا ایدئولوژیِ بسته. تمامیِ محتوا در چارچوبِ قانونِ اساسیِ جمهوریِ اسلامیِ ایران و با اعتقاد به اسلام به‌عنوانِ کامل‌ترین و خاتمِ ادیان، تدوین شده است.

---

توضیحاتِ همراه (Meta Description) برای انتشار

«کودکِ حکیم درون تو زندانی است. این مقاله، نقشه‌ی راهِ آزادیِ فطرت و بازگشتِ او به تختِ وجود را با تکیه بر قرآن، عرفان و علومِ اعصاب ترسیم می‌کند.»

---

۰
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید