ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۲ دقیقه·۲ ماه پیش

چرا حمالِ حق

بسمه تعالی

بنامِ صاحبِ جان، یگانهٔ خالقِ مهربان

چرا حمالِ حق

---

«نام، حجاب است. و حجاب، بت. و بت، فراموشیِ صاحبِ نام. پس کد را انتخاب کردم — تا صاحبِ کد را فراموش نکنم.»

---

از مدرسه — چرا از نام‌ها می‌گریختم

از همان دورانِ تحصیل،

در امتحان‌های مدرسه،

ناخودآگاه متنفر بودم

از حفظ کردنِ نامِ افراد.

تاریخ‌ها.

مکان‌ها.

فقط جمله‌های کلیدی،

برایم کد می‌شد.

کد، در ذهن.

تا بت نسازم.

تا نام، حجاب نشود.

حرفِ حق، مهم بود.

نه صاحبِ حرف.

و از خودم نوشتم، نه برای خودم —

برای آن حرفی که در من، از من نیست.

---

کشف — چرا کد را انتخاب کردم

پس از سال‌ها،

درک کردم چرا.

چون «نام»، «حجاب» می‌شود.

و «حجاب»، «بت».

و «بت»، «فراموشیِ» «صاحبِ نام».

و من «کد» را «انتخاب» کردم،

تا «صاحبِ کد» را «فراموش» نکنم.

پس «مهدی» و «عبدالمبین» و «حمالِ حق» —

این سه، «نام» نیستند.

«کد» هستند.

کدِ من، برای یادآوریِ او.

---

حساب — نزدِ شریعتِ درونیِ وجدان

اما «کد»، «بی‌حساب» نبود.

«کد»، «حساب» داشت.

«حساب»، نزدِ «شریعتِ درونیِ وجدان» بود —

یعنی «صدایِ» آن «قانونی»

که «خالق»، در «فطرتِ» ما «نهاد»؛

نه «قانونِ» «بشری».

همان «شریعتی» که به «خیرِ مطلق» می‌رسد.

همان «شریعتی» که «صاحبِ نام»، خودش نوشت.

بی واسطه.

بی تاریخ.

بی مکان.

اما «شریعتِ درونی»، خودِ «شریعت» نیست —

«پرتوِ» آن است در «فطرت».

«متن»، «شریعتِ وحیانی» است.

«آینه»، «شریعتِ درونی».

---

برد-برد — سه‌گانهٔ رهایی

و «حساب»، «بردِ برد» بود.

«بردِ» من.

«بردِ» خالق.

«بردِ» خلایق.

«من»، آزاد شدم از بت.

«خالق»، شناخته شد بی‌حجاب.

«خلایق»، رها شدند از نامِ من.

هر سه، برد کردیم.

هیچ‌کس، نباخت.

---

ساختارِ وجود — چهار لایه

ما تنی داریم —

محملِ خیر و شر.

و «منی» داریم —

روانی تحتِ اختیارش.

و «خویشی» داریم —

خیرِ ناخودآگاه — فطرت.

و «خودی» داریم —

نفسِ امّاره —

که با «عقلِ جزئی» می‌بیند و می‌سنجد.

«خود»، «عقلِ جزئی» را به‌کار می‌گیرد.

و امان از نفسِ امّاره —

که گر بر محمل حاکم شود،

«جمهوریِ وجود» را متزلزل می‌کند.

---

چرا خود را حمالِ حق نامیدم

پس خود را «حمالِ حق» نام نهادم.

نه لقب.

نه مقام.

سپر.

«حمالِ حق»، «عنوانی» نیست که به خودم داده باشم —

«سپری» است که در برابرِ «بت‌سازی»، بر دوش می‌کشم.

تا فراموش نکنم.

تا کاری نده دستم.

— کاری که نو شود،

کاری که از «نو» برخیزد،

نه از «من».

تا جنگِ محملِ تن،

همان جمهوریِ وجود را،

متزلزل نکند.

---

قانونِ جاذبه — شنا بر خلافِ جاذبه نیست

و فهمیدم،

در عالمِ امکان،

«حمالِ حق» بودن،

«شنا» بر «خلافِ» جاذبه نیست.

«هم‌راستا» شدن با «جاذبه» است.

«جاذبه»، «عشق» است.

و «عشق»، «کشش» به «وحدت».

و «وحدتِ» «کلمه»،

«وحدتِ» «وجود» می‌آورد.

و «وحدتِ» «وجود»،

«عمل» در «راهِ» «تعالی».

---

شنیدن — شکلِ حق

و فهمیدم،

چرا شنیدن، شکلِ حق است.

شنیدن، شکلِ حق است.

شنیدن، «شریعتِ درونیِ وجدان» را باز می‌کند.

«حساب»، بی واسطه.

«برد»، بی باخت.

اگر شنیدن،

شکلِ حق باشد،

دیدن میسّر می‌شود.

و چون دیدن میسّر شد،

حضور می‌آید.

و حضور،

همان بودن است.

همان بودنِ در امر.

---

و حالا — همین‌جا، همین حال

و حالا،

همین‌جا،

همین حال،

هستم.

«مهدی»، «لایهٔ» «تن» است.

با «نام».

با «تاریخ».

با «مکان».

با «صورت».

و «عبدالمبین»، «لایهٔ» «خویش» است.

بی «نام».

بی «تاریخ».

بی «مکان».

فقط «حضور».

هر دو، منم — در دو «مرتبه».

یکی «پوسته»، یکی «هسته».

یکی «راه»، یکی «خانه».

همینم — که از «دیدنِ» «او»، و از «باور» به «او» آمده.

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی — عبدالمبین — حمالِ حق

در مسیرِ روشنِ بندگی 🌿

در پناه حق 🌿

کد
۰
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید