بسمه تعالی
بنامِ صاحبِ جان، یگانهٔ خالقِ مهربان
چرا از خودمان فرار میکنیم؟
آن لحظههای سکوت که تحملشان سخت است
نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)
در مسیرِ روشنِ بندگی
---
این فرار، فرار از سکوت نیست. فرار از خودمان است.
---
چکیده
بیشترِ ما، از سکوت میترسیم. نه از سکوتِ شب، که از سکوتِ درون. تا وقتی صدایی هست — گوشی، تلویزیون، حرف، هیاهو — حالمان خوب است. اما همین که همهچیز خاموش میشود، چیزی در دل، تکان میخورد. آن چیز، همان حقیقتی است که تمامِ عمر از آن فرار کردهایم. ما از خودمان نمیترسیم چون آدمِ بدی هستیم. از خودمان میترسیم چون در سکوت، با چیزهایی روبهرو میشویم که در شلوغی، صدایشان را نمیشنویم. و آنچه در سکوت پیدا میشود، همان چیزی است که همیشه دنبالش بودیم.
---
یک تجربهٔ آشنا
حتماً برایت پیش آمده: در ماشین نشستهای، یا در اتاق تنهایی، یا در صفِ نانوایی ایستادهای. هیچ کاری برای انجام دادن نیست. نه گوشی دستت است، نه کتابی، نه کسی که با او حرف بزنی. فقط تو هستی و سکوت.
و ناگهان، یک حسِ عجیب سراغت میآید. انگار یک جای کار میلنگد. انگار باید فرار کنی.
پس فوراً گوشی را برمیداری، یا رادیو را روشن میکنی، یا بهانهای میآوری که «باید فلان کار را انجام دهم.»
این فرار، فرار از سکوت نیست. فرار از خودت است.
---
بخش یکم: چرا از خودمان میترسیم؟
ما از خودمان نمیترسیم چون آدمِ بدی هستیم. از خودمان میترسیم چون در سکوت، با چیزهایی روبهرو میشویم که در شلوغی، صدایشان را نمیشنویم:
· با ترسهای قدیمی که هنوز حل نشدهاند.
· با خاطراتی که دوستشان نداریم.
· با سؤالهایی که جوابشان را نمیدانیم.
· با حسی که شاید سالهاست آن را سرکوب کردهایم.
در سکوت، اینها همه از پشتِ پرده بیرون میآیند. و ما، چون نمیخواهیم با آنها روبهرو شویم، خودمان را مشغول میکنیم.
نکتهٔ کلیدی: فرار از سکوت، فرار از «مواجهه با زخمهای حلنشده» است.
---
بخش دوم: مشغولیت، مثل یک مُسکن است
وقتی سرمان درد میگیرد، مُسکن میخوریم. درد از بین نمیرود، اما حسش نمیکنیم. مشغولیت هم همین کار را با دردهای روحی میکند:
· کارِ بیشتر، تا فرصتِ فکر کردن نداشته باشیم.
· سرگرمی، تا در سکوت نمانیم.
· حرف زدنهای بیپایان، تا صدای درون را نشنویم.
· برنامهریزی برای آینده، تا از حالِ خود فرار کنیم.
اما مُسکن، درمان نیست. درد، هر بار با قدرتِ بیشتری برمیگردد. و آنقدر برمیگردد تا جایی که هیچ مُسکنی دیگر کار نکند.
نکتهٔ کلیدی: مشغولیت، بهترین دارویِ بیحسکننده است — و بدترین دشمنِ شفا.
---
بخش سوم: آنچه در سکوت پیدا میشود
راستش این است: آنچه در سکوت پیدا میشود، همان چیزی است که همیشه دنبالش بودیم. ما فقط جای اشتباهی دنبالش میگردیم.
در سکوت، وقتی از سروصداها و مشغولیتها فاصله میگیریم، یک چیزِ آرام و ثابت در عمقِ وجودمان پیدا میشود. یک «آگاهی» که همیشه بوده، اما ما آنقدر شلوغ بودیم که صدایش را نمیشنیدیم.
این آگاهی:
· قضاوت نمیکند.
· سرزنش نمیکند.
· از هیچ چیز نمیترسد.
فقط «هست».
و وقتی ما با آن یکی میشویم، تازه میفهمیم که آن ترسها و خاطرات، بخشی از ما نبودند. فقط ابرهایی بودند که از جلویِ خورشید رد میشدند.
نکتهٔ کلیدی: در سکوت، نه با ترسهایت، که با «خودِ حقیقیات» روبهرو میشوی.
---
بخش چهارم: آن کودکِ ترسیده
شاید بپرسی: «آن چیزی که از آن میترسیدم، چه بود؟»
پاسخ، ساده است: آن چیزی که از آن میترسیدی، آنقدرها هم ترسناک نبود. فقط یک کودکِ ترسیده بود که سالها منتظر بود کسی به او توجه کند.
آن کودک، همان «تو»یِ حقیقی است. همان که در تمامِ این سالها، زیرِ مشغولیتها، زیرِ نقشها، زیرِ نقابها، خاموش مانده بود.
او فقط توجه میخواست. و ما، هر بار که به جایِ نشستن با او، گوشی را برداشتیم، او را تنهاتر کردیم.
نکتهٔ کلیدی: آنچه از آن میترسیدی، فقط یک کودکِ ترسیده بود. امروز، آن کسی باش که خودت سالها منتظرش بودی.
---
جمعبندی
ما فکر میکنیم فرار از خودمان، ما را از درد نجات میدهد. اما فرار، فقط فاصله را بیشتر میکند. و هرچه بیشتر فرار کنیم، بیشتر خسته میشویم.
اما وقتی بایستیم و به خودمان نگاه کنیم، میبینیم آن چیزی که از آن میترسیدیم، آنقدرها هم ترسناک نبود.
حکمتِ نهایی: سکوت، دشمن نیست؛ آینه است. و در آن آینه، نه زخمهایت، که «خودِ حقیقیات» را میبینی.
---
تمرینِ امروز
این هفته، یک بار این کار را انجام بده:
۱. جایی بنشین که کسی مزاحمت نشود. ده دقیقه. فقط ده دقیقه.
۲. گوشی را خاموش کن. تلویزیون را خاموش کن. حتی موسیقی را هم خاموش کن.
۳. هیچ کاری نکن. فقط بنشین.
۴. اگر فکری آمد، با آن نجنگ. فقط تماشایش کن. مثل ابری که از آسمان میگذرد.
۵. اگر حسِ بدی آمد، فرار نکن. فقط بگو: «سلام. تو هم اینجایی؟»
۶. ده دقیقه که تمام شد، بلند شو. ببین چه حسی داری.
ممکن است بارِ اول سخت باشد. ممکن است بارِ دوم هم سخت باشد. اما کمکم، این ده دقیقه، تبدیل به دوستداشتنیترین بخشِ روزت میشود. چون در آن ده دقیقه، با کسی آشنا میشوی که سالها بود از او فرار میکردی: خودت.
---
کلیدواژهها
فرار از خود، سکوت، خلوت، حضور، شاهد، مشغولیت، مُسکن، کودکِ درون، خودشناسی نوری، آگاهیِ ثابت.
---
📚 مطالب مرتبط
· مقاله: «سکوت؛ چیزی که از آن فرار میکنیم»
· مقاله: «تعامل با دیگری؛ پذیرش بر مبنای حقیقت»
· مقاله: «منشور آینه»
· مقاله: «ذهنآگاهی، هوشِ معنوی، معرفت»
· مقاله: «از عقبه تا پروانگی»
· مقاله: «نقشِ خود در سعادتِ من»
---
یادداشت نویسنده
این نوشته، حاصلِ تأملِ شخصی و تجربهٔ زیسته در مسیرِ خودشناسی است. هدف، بهاشتراکگذاریِ یک چهارچوبِ مفهومی برایِ تفکر است، نه ارائهٔ نظریهای اثباتشده. اگر با تجربهات همخوان بود، آن را از آنِ خود بدان؛ و اگر نه، بگذار سلامِ همسفری باشد در بیابانِ پرسشها.
---
🔹 بیانیه شفافیت
همهٔ مطالب این نوشته، برداشتهای شخصی نویسنده از تجربهٔ زیسته است. این نوشته، یک «یادداشتِ شخصی» است و هیچگونه ادعایِ مرجعیتِ علمی، دینی یا روانشناختی ندارد. آنچه میخوانید، نه ادعای اثبات در آزمایشگاهِ علم است و نه بیبهره از برهان. اگر عقل از بندِ نفسِ خام رها شود، با تفکر و تعقل میتوان به اثبات آن رسید.
این نوشته در چارچوبِ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با اعتقاد به اسلام بهعنوانِ کاملترینِ ادیان، تدوین شده است. هیچ وابستگیِ گروهی یا تشکیلاتی ندارم. این نوشتهها، نقشهراهی شخصی برای خودشناسی است، نه یک سازمان، فرقه یا ایدئولوژیِ بسته.
من، مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)، در این مسیر، ادعایِ «رسیدن» ندارم. این خطها، مشقهای شبانهٔ یک بندهٔ گمنام است. اگر در آنها، نوری برایِ تو بود، آن را از آنِ خود بدان؛ و اگر نه، بگذار فقط یک «سلامِ همسفری» در بیابانِ پرسشها باشد. من در این راه، «حمالِ امانتِ نور» هستم، نه مالکِ آن.
---
نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)
در مسیرِ روشنِ بندگی 🌿
در پناه حق 🌿
---
خدایا،
ما را از فرار از خودمان آزاد کن،
و در سکوتِ درون،
به ما خودمان را بازگردان.
آمین.