بسمه تعالی
بنام صاحب جان یگانه خالق مهربان
---
واژهنامهٔ خودشناسیِ نوری
فرهنگِ مفاهیمِ بنیادین
---
یادداشت نویسنده:
نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین). من یک انسان عادی هستم و هیچگونه تحصیلات تخصصی در روانشناسی، فلسفه یا علوم دینی ندارم. آنچه مینویسم، صرفاً «یادداشتهای یک تشنه» است در مسیر فهم حقیقت. این نوشته، حاصل تأمل شخصی، مطالعهٔ آزاد و تجربهٔ زیستهٔ من است و بنده ادعایی ندارم. هدف آن بهاشتراکگذاری یک چهارچوب مفهومی برای خودشناسی و تفکر است، نه ارائهٔ نظریهای اثباتشده.
بیانیه شفافیت:
همهٔ مطالب این صفحه، برداشتهای شخصی نویسنده از قرآن و عرفان اسلامی است. هیچ وابستگی گروهی یا تشکیلاتی ندارم. این نوشته، یک نقشهٔ راه شخصی برای خودشناسی است، نه یک سازمان، فرقه یا ایدئولوژی بسته. این نوشتار در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با اعتقاد به اسلام به عنوان کاملترین و خاتم ادیان تدوین شده است.
---
راهنمای مخاطب:
این واژهنامه، حاصلِ تمامِ گفتگوها، مقالات، و تأملاتِ «خودشناسیِ نوری» است. در این سالها، مفاهیمِ گوناگونی در مسیرِ «خودشناسیِ نوری» شکل گرفتهاند که هرکدام، دریچهای به سویِ «نظامِ احسن» گشودهاند. این واژهنامه، تلاشی است برایِ «صورتبندیِ دقیق» این مفاهیم و ارائهٔ «فرهنگی مشترک» برایِ تشنگانی که در این مسیر، قدم میگذارند. اگر با مفاهیمِ پایهٔ «خودشناسی نوری» آشنا نیستید، پیشنهاد میکنم ابتدا مقالهٔ «خودشناسی نوری چیست؟» را مطالعه کنید.
---
چکیده:
این واژهنامه، «دایرةالمعارفِ کوچکی» است از مفاهیمِ بنیادینِ «خودشناسیِ نوری». در پنج بخشِ اصلی (هستیشناسی، انسانشناسی، معرفتشناسی، سلوک و روششناسی، و اخلاق و سلوکِ عملی)، مهمترین مفاهیمِ این دستگاهِ فکری-عملی، تعریف و شرح داده شدهاند. هر مدخل، شاملِ «تعریف»، «شرحِ مختصر»، و در صورتِ لزوم، «ارجاع به مقالهٔ مرتبط» است. این واژهنامه، «راهنمایِ سالک» در «هزارتویِ مفاهیم» و «کلیدی» به سویِ «نوری» است که در مسیرِ «خودشناسیِ نوری»، میتواند چراغِ راهِ تشنگانِ حقیقت باشد.
---
مقدمه
این واژهنامه، حاصلِ تمامِ گفتگوها، مقالات، و تأملاتِ «خودشناسیِ نوری» است. در این سالها، مفاهیمِ گوناگونی در مسیرِ «خودشناسیِ نوری» شکل گرفتهاند که هرکدام، دریچهای به سویِ «نظامِ احسن» گشودهاند. این واژهنامه، تلاشی است برایِ «صورتبندیِ دقیق» این مفاهیم و ارائهٔ «فرهنگی مشترک» برایِ تشنگانی که در این مسیر، قدم میگذارند.
هر مدخل، شاملِ «تعریف»، «شرحِ مختصر»، و در صورتِ لزوم، «ارجاع به مقالهٔ مرتبط» است.
---
بخش اول: هستیشناسی (Ontology)
امرژی (Amergy)
تعریف: انرژیِ معنادارِ وجودی که از «نورِ مطلق» سرچشمه میگیرد و در «شبکهٔ نور» جریان دارد. امرژی، بر خلافِ انرژیِ فیزیکیِ صرف، «حاملِ معنا، حکمت، و نظم» است.
شرح: امرژی، نیرویِ پاد-آنتروپی است که «نظامِ احسن» را حفظ میکند. در «جمهوریِ وجود»، امرژی به عنوانِ «انرژیِ نوریِ شاهد» عمل میکند و لایههایِ وجود را با «نور» هماهنگ میسازد. امرژی در برابرِ «غددِ شیدایی» (سیستمِ پاداشِ نفسانی) قرار دارد و سالک را به سویِ «نسب» (خدابنیادی) هدایت میکند.
آنتروپی (Entropy)
تعریف: تمایلِ جهان به بینظمی، پراکندگی، و فروپاشی. در «خودشناسیِ نوری»، «آنتروپیِ نفسانی» به معنایِ «خودبنیادیِ عصب» و «پراکندگیِ وجودی» است.
شرح: آنتروپی، در «جمهوریِ وجود»، با «نفسِ اماره» و «طن» (همهمهٔ ذهنی) همراه است. سالک، با «همافزاییِ امرژی»، بر آنتروپیِ نفسانی غلبه میکند.
باطن (The Inner)
تعریف: عمیقترین لایهٔ وجودِ انسان که جایگاهِ «شاهد»، «فطرتِ الهی»، و «عهدِ الست» است. باطن، «بُعدِ پنهانِ وجود» است که برایِ حواسِ ظاهری، غیرقابلِ مشاهده است و تنها با «شهودِ نوری» قابلِ درک است.
شرح: باطن، «اصلِ همهٔ لایهها» (ذهن، ذن، ظن، تن، طن) است که در «سایهٔ وصل» با «نور» معنا مییابد.
نظامِ احسن (The Best System)
تعریف: «نظمِ کامل و حکیمانهٔ هستی» که در آن، هر چیزی، در جایگاهِ خودش قرار دارد. نظامِ احسن، «سنتِ الهی» در خلقت و تکوین است.
شرح: نظامِ احسن، «نظمِ نوظهور» (Emergent Order) است که از تعاملِ اجزایِ هستی، در سطحی بالاتر، پدید میآید. این نظام، عینِ «عدلِ الهی» و «حکمتِ ربانی» است.
نور (Light)
تعریف: حقیقتِ نهاییِ هستی که از «خالقِ یکتا» سرچشمه میگیرد و در تمامِ موجودات، جاری است. نور، «فطرتِ الهی» و «عقلِ اول» است.
شرح: نور، «اصلِ وجود» است و ماده، «سایهای» از آن. نور، در سه سطح، تعریف میشود: نورِ فیزیکی (طبیعی)، نورِ معرفتی (عقلی)، و نورِ وجودی (الهی).
شبکهٔ نور (The Network of Light)
تعریف: «ساختارِ کلانِ هستی» که در آن، تمامِ موجودات، با «امرژی» به هم متصلاند. شبکهٔ نور، «نظامِ احسن» را در سطحِ ارتباطاتِ وجودی، تبیین میکند.
شرح: در شبکهٔ نور، هر گره (انسان، طبیعت، و...) با «امرژی» تغذیه میشود و به «نورِ مطلق» متصل است. «سلوکِ نوری»، یعنی «اتصالِ آگاهانه به شبکهٔ نور».
---
بخش دوم: انسانشناسی (Anthropology)
جمهوریِ وجود (The Republic of Being)
تعریف: مدلی برایِ «ساختارِ وجودِ انسان» که در آن، انسان، «دولتی درونی» با قوایِ متعدد (تن، نفس، ذهن، شاهد، خویشتن) است. سلامتِ وجود، در گروِ «حکومتِ عادلانهٔ فطرت» بر این قواست.
شرح: در جمهوریِ وجود، «شاهد» (حضورِ نابِ آگاهی) باید بر «نفسِ اماره» (خودِ کاذب) و «ذهنِ پرطن» حاکم باشد. «عدالتِ نوری»، یعنی «قرار دادنِ هر قوه در جایگاهِ شایستهٔ خود».
خویشتن (The Self / True Being)
تعریف: عمیقترین لایهٔ وجودِ انسان که «فطرتِ الهی»، «نفخهٔ روحِ خدا»، و «عهدِ الست» در آن، جاری است. خویشتن، «هویتِ راستینِ سالک» است.
شرح: خویشتن، «مقصدِ سلوک» است. رسیدن به خویشتن، یعنی «رسیدن به نورِ فطرت» و «اتصال به نظامِ احسن». خویشتن، با «خودِ کاذب» (نفسِ اماره) تفاوتِ بنیادین دارد.
خود (Ego / False Self)
تعریف: «خودِ کاذب» یا «نفسِ اماره» که مجموعهای از تعلقات، ترسها، کینهها، و غرورهاست. خود، «مرکزِ خودبنیادیِ عصب» است.
شرح: خود، «حجابِ خویشتن» است. سالک، با «فنا»، خودِ کاذب را نابود میکند و به «خویشتنِ حقیقی» میرسد.
شاهد (The Witness)
تعریف: «حضورِ نابِ آگاهی» که بر تمامِ لایههایِ وجود (تن، نفس، ذهن، خویشتن) نظارت دارد. شاهد، «ناظرِ بیطرف» است که با «نور» میبیند و با «نفس» همراه نمیشود.
شرح: شاهد، «کلیدِ خروج از هزارتو» و «ابزارِ اصلیِ رهایی» است. شاهد، در «سلطنتِ حضور»، بر مسندِ حکومت، مینشیند و «جمهوریِ وجود» را هدایت میکند.
ناظرِ واحد (The One Observer)
تعریف: «شاهدِ ناب» که پس از عبور از تمامِ دوگانهها، به «حضورِ محض» تبدیل شده است. ناظرِ واحد، «آگاهیِ واحد» است که همهچیز را، در «وحدتِ شهود»، میبیند.
شرح: ناظرِ واحد، «غایتِ سلوک» است. در این مقام، سالک، دیگر، «نمیبیند»؛ «دیده میشود». او، با «نور»، یکی میشود.
نفس (The Psyche / Ego)
تعریف: لایهٔ روانیِ وجود که شاملِ هیجانات، ترسها، خواستهها، و «خودِ کاذب» است. نفس، در حالتِ پایینتر، «اماره» (فرماندهنده به بدی) و در حالتِ بالاتر، «مطمئنه» (آرامیافته) است.
شرح: نفس، میتواند «حجابِ نور» یا «وزیرِ شاهد» باشد. سالک، با «تخلیه» و «تحلیه»، نفسِ اماره را به نفسِ مطمئنه تبدیل میکند.
تن (The Body)
تعریف: پایینترین و ملموسترین لایهٔ وجود. تن، «مرکبِ سلوک»، «ظرفِ تجربهٔ مادی»، و «بسترِ ظهورِ آگاهی» است.
شرح: تن، «امانت» است. اگر سالک، در تن، غرق شود، «حجابِ تن» رخ میدهد. اما اگر تن، در خدمتِ «نور» باشد، «مرکبِ صعود» میشود.
ذهن (The Mind)
تعریف: لایهٔ پردازشِ اطلاعات، تحلیل، و استدلال. ذهن، میتواند «ابزاری» در خدمتِ «شاهد» باشد یا «حجابی» بر رویِ نور.
شرح: ذهن، «میدانِ امکانها»ست. «افکارِ نوری» و «افکارِ ظلمانی» در آن، جریان دارند. «شاهد»، بر ذهن، نظارت دارد و «افکارِ نوری» را انتخاب میکند.
---
بخش سوم: معرفتشناسی (Epistemology)
حجتِ عقلانی (Intellectual Proof / Inner Evidence)
تعریف: «برهانِ درونیِ وجودی» که از «فطرتِ الهی» و «ماهیتِ اصیلِ انسان» سرچشمه میگیرد. حجت، «یقینِ حضوری» است که نیازی به استدلالِ بیرونی ندارد.
شرح: حجت، «صدایِ فطرت» است. سالک، با «شاهد»، به حجتِ درونی دست مییابد و از «ظنّ» (گمان) به «یقین» (قطع) میرسد.
حکمت (Wisdom)
تعریف: «علمِ همراه با عملِ صالح و نورِ معرفت». حکمت، یعنی «دانستنِ «چیستی» و «چرایی» و «چگونگیِ بهکارگیریِ درستِ آن».
شرح: حکمت، «ثمرهٔ سلوک» است. حکمتِ زنده، در جانِ سالک جاری است و او را در مسیرِ «نظامِ احسن» هدایت میکند. حکمت، با «علم» تفاوت دارد: علم، «اطلاعات» است و حکمت، «تحول».
سوادِ وجودی (Existential Literacy)
تعریف: تواناییِ «خواندن» و «تفسیرِ» لایههایِ پنهان و آشکارِ وجودِ خود، دیگران، و هستی.
شرح: سوادِ وجودی، «ابزارِ اصلیِ تخلیه و تحلیه» است. با سوادِ وجودی، سالک میتواند «طن» (همهمه) را از «سکوتِ شاهد» تشخیص دهد و «حجابها» را شناسایی کند.
علم (Science / Knowledge)
تعریف: «دانشِ اکتسابی» و «اطلاعاتِ انباشتهشده» که با ابزارهایِ حسی، عقلی، و تجربی، به دست میآید.
شرح: علم، «وسیله» است، نه «هدف». علم، در خدمتِ «حکمت» و «خودشناسیِ نوری» قرار میگیرد. علمِ بیحکمت، «حجابِ نور» و علمِ حکیمانه، «چراغِ راه» است.
---
بخش چهارم: سلوک و روششناسی (Methodology)
الگوریتم Ψ (The Psi Algorithm)
تعریف: فرآیندِ سهمرحلهایِ تحولِ وجودی: «تخلیه»، «تحلیه»، و «تجلیه».
شرح:
· تخلیه: رهایی از تعلقات، باورهایِ غلط، و صفاتِ ظلمانی.
· تحلیه: آراستن به صفاتِ نوری (صدق، وفا، عدل، رحمت، صبر، توکل، رضا).
· تجلیه: مجرا شدن برایِ نور و جاری شدنِ آن در زندگی.
تخلیه (Evacuation)
تعریف: رهایی از «تعلقات»، «باورداشتهایِ غلط»، «ترسها»، «کینهها»، و «صفاتِ ظلمانی».
شرح: تخلیه، «شرطِ ورود به سلوک» است. سالک، با «شاهد» و «سوادِ وجودی»، «حجابها» را شناسایی کرده و از آنها فاصله میگیرد.
تحلیه (Adornment)
تعریف: «آراستنِ وجود» به «صفاتِ نوری»: صدق، وفا، عدل، رحمت، صبر، توکل، رضا.
شرح: تحلیه، «پس از تخلیه» رخ میدهد. سالک، با «تمرینِ مداوم»، صفاتِ نوری را در وجودِ خود، نهادینه میکند.
تجلیه (Manifestation)
تعریف: «مجرا شدن برایِ نور» و «جاری شدنِ نور در زندگیِ روزمره».
شرح: تجلیه، «ثمرهٔ تخلیه و تحلیه» است. سالک، در این مرحله، به «خدمتِ بیادعا» و «حمالیِ حقیقت» دست مییابد.
سلطنتِ حضور (The Sovereignty of Presence)
تعریف: «حکومتِ آگاهیِ ناب (شاهد) بر تمامِ لایههایِ وجود». سلطنتِ حضور، «اوجِ سلوکِ نوری» است.
شرح: در سلطنتِ حضور، «شاهد» بر مسندِ حکومت، نشسته است، «نفس» وزیرِ مطیع شده است، «ذهن» ابزارِ کارآمد گشته است، و «تن» مرکبِ مطیعِ نور شده است. سالک، به «خویشتن» رسیده است و در «نظامِ احسن»، آرام گرفته است.
سلوکِ نوری (The Nooranic Journey)
تعریف: «حرکتِ مداوم در مسیرِ نور» و «جاری شدنِ نور در تمامِ ابعادِ زندگی». سلوکِ نوری، «ادامهٔ خودشناسیِ نوری» است.
شرح: سلوکِ نوری، از «خودشناسی» (شناختِ خویشتن) آغاز میشود و به «خدمتِ بیادعا» و «حمالیِ حقیقت» ختم میشود. سلوکِ نوری، «سیرِ آفاقی» (سفرِ بیرونی) پس از «سیرِ انفسی» (سفرِ درونی) است.
خودشناسیِ نوری (Nooranic Self-Knowledge)
تعریف: «شناختِ خویشتنِ حقیقی» با «نورِ شاهد». خودشناسیِ نوری، یعنی تشخیصِ «خودِ کاذب» (نفسِ اماره) از «خویشتنِ حقیقی» (فطرتِ الهی).
شرح: خودشناسیِ نوری، «نقشهٔ راهِ سلوک» است. سالک، با خودشناسیِ نوری، از «هزارتو» (کثرتِ بینظم) عبور میکند و به «نظامِ احسن» (وحدتِ نظمیافته) میرسد.
عشقِ نوری (Nooranic Love)
تعریف: «عالیترین فرمِ نسبتگیری با حقیقت». عشقِ نوری، «همذاتپنداریِ نوری» با «نورِ مطلق» است.
شرح: عشقِ نوری، از «عشقِ نفسانی» (وابسته، تملکگر، و زودگذر) تفاوت دارد. عشقِ نوری، «رهاکننده، بخشنده، و جاودان» است. عشقِ نوری، «شاهد» را از «نظارت» به «فنا» میرساند.
حیاتِ طیبه (The Pure Life)
تعریف: «زندگیِ پاک، معنادار، و همراه با آرامش» که «ثمرهٔ استمرارِ حضور» است.
شرح: حیاتِ طیبه، «غایتِ سلوکِ نوری» است. در حیاتِ طیبه، «نور»، حاکم است و «ظلمت»، محو. سالک، به «آرامشِ عمیق»، «معنا و هدف»، «اتصال به نظامِ احسن»، و «خدمتِ بیادعا» دست مییابد.
---
بخش پنجم: اخلاق و سلوکِ عملی (Ethics and Practice)
صفاتِ نوری (Nooranic Virtues)
تعریف: «ویژگیهایِ پایدارِ اخلاقی» که سالک را به «نور» و «نظامِ احسن» نزدیکتر میکنند.
شرح: صفاتِ نوری عبارتاند از: صدق، وفا، عدل، رحمت، صبر، شکر، توکل، رضا، تواضع، عشق، و بخشش.
صفاتِ ظلمانی (Dark Traits)
تعریف: «ویژگیهایِ پایدارِ اخلاقی» که سالک را در «هزارتو» زندانی میکنند.
شرح: صفاتِ ظلمانی عبارتاند از: کبر، حرص، کینه، حسادت، دروغ، خیانت، ظلم، بخل، و ریا.
عصب و نسب (Ego-Centric vs. Theocentric)
تعریف: «عصب» (خودبنیادیِ نفسانی) و «نسب» (خدابنیادیِ نوری)، دو قطبِ بنیادینِ وجودی هستند که سالک، میانِ آنها، سرگردان است.
شرح:
· عصب: تکیه بر تواناییهایِ شخصی و پندارِ استقلالِ مطلق.
· نسب: پذیرشِ وابستگیِ بنیادین به منبعِ نور و حرکت در مسیرِ حقیقت.
سالک، با «شاهد» و «آگاهی»، از «عصب» به «نسب» صعود میکند.
وفا، صدق، عدل (Faithfulness, Truthfulness, Justice)
تعریف: «ارکانِ سهگانهٔ سلوک» در «خودشناسیِ نوری».
شرح:
· وفا: پایبندی به عهدِ خود با خدا و خلق.
· صدق: شفافیت با خود و دیگران و پرهیز از خودفریبی.
· عدل: قرار دادنِ هر چیزی در جایگاهِ نوریِ خود.
حمالیِ حقیقت (The Bearing of Truth)
تعریف: «حملِ امانتِ حقیقت» و «انتقالِ آن به دیگران»، به جایِ «ادعایِ مالکیتِ حقیقت».
شرح: حمالیِ حقیقت، «اوجِ سلوکِ نوری» است. سالک، در این مقام، خود را «خادمِ حقیقت» میداند، نه «صاحبِ حقیقت».
حجابهایِ نور (The Veils of Light)
تعریف: «موانعی» که بر رویِ «چشمِ دل» کشیده میشوند و سالک را از «رؤیتِ نور» بازمیدارند.
شرح: حجابها، در سه سپهرِ «تن»، «نفس»، و «وجود» رخ میدهند.
· حجابِ تن: اسارت در شهوات.
· حجابِ نفس: کبر، حرص، کینه.
· حجابِ وجود: فراموشیِ عهد و توهمِ استقلال.
طن، ذن، ظن (Hum, Transgression, Conjecture)
تعریف: سه لایهٔ «ظلمانیِ ذهن و روان».
· طن: همهمهٔ بیپایانِ ذهنی (نشخوارِ فکری).
· ذن: بارِ سنگینِ خطاها و گناهان.
· ظن: گمانها و پندارهایِ بیپشتوانه.
شرح: این سه، «سایههایی» بر دیوارِ «باطن» هستند که با «حضورِ شاهد» و «ذکر»، محو میشوند.
فنا و بقا (Annihilation and Subsistence)
تعریف: «غایتِ سلوکِ نوری».
· فنا: نابودیِ «خودِ کاذب» (نفسِ اماره) در برابرِ «نور».
· بقا: حیاتِ جاودانِ «خویشتنِ حقیقی» در سایهٔ «نور».
شرح: فنا، «پایانِ رنجِ جدایی» و بقا، «آغازِ شادیِ اتصال» است.
---
نمایهٔ الفبایی
واژه بخش
امرژی هستیشناسی
آنتروپی هستیشناسی
باطن هستیشناسی
جمهوریِ وجود انسانشناسی
حجابهایِ نور اخلاق و سلوک
حجتِ عقلانی معرفتشناسی
حکمت معرفتشناسی
حمالیِ حقیقت اخلاق و سلوک
خود انسانشناسی
خودشناسیِ نوری سلوک و روششناسی
خویشتن انسانشناسی
ذهن انسانشناسی
رضا اخلاق و سلوک
سلوکِ نوری سلوک و روششناسی
سلطنتِ حضور سلوک و روششناسی
سوادِ وجودی معرفتشناسی
شاهد انسانشناسی
شبکهٔ نور هستیشناسی
صبر اخلاق و سلوک
صفاتِ نوری اخلاق و سلوک
صفاتِ ظلمانی اخلاق و سلوک
صدق اخلاق و سلوک
طن، ذن، ظن اخلاق و سلوک
عصب و نسب اخلاق و سلوک
علم معرفتشناسی
عشقِ نوری سلوک و روششناسی
عدل اخلاق و سلوک
وفا اخلاق و سلوک
ناظرِ واحد انسانشناسی
نظامِ احسن هستیشناسی
نفس انسانشناسی
نور هستیشناسی
حیاتِ طیبه سلوک و روششناسی
تخلیه سلوک و روششناسی
تحلیه سلوک و روششناسی
تجلیه سلوک و روششناسی
تن انسانشناسی
فنا و بقا اخلاق و سلوک
الگوریتم Ψ سلوک و روششناسی
---
جمعبندی و حکمتِ نهایی
این واژهنامه، «دایرةالمعارفِ کوچکی» است از مفاهیمِ «خودشناسیِ نوری». هر مدخل، دریچهای است به سویِ «نظامِ احسن» و هر تعریف، پلهای است در مسیرِ «سلوکِ نوری». این واژهنامه، یک «سندِ زنده» است که با «تمرینِ مداوم» و «شهودِ سالکان»، پویا و غنیتر میشود.
حکمتِ نهایی:
«هر واژه، «کلیدی» است به سویِ «نوری».
هر تعریف، «نشانهای» است بر «راهی».
این واژهنامه، «راهنمایِ سالک» است در «هزارتویِ مفاهیم».
اگر واژهای، تو را به «خود» و «نور» و «نظامِ احسن» نزدیکتر کرد،
بدان که آن را «درست» فهمیدهای.
و اگر تو را در «ظنّ» و «طن» فرو برد،
بدان که باید با «شاهد»، دوباره، آن را بخوانی
و از «سوادِ وجودی» برایِ فهمِ آن، یاری بجویی.»
---
📚 مطالب مرتبط:
· مقاله: خودشناسی نوری چیست؟ (درگاهِ ورود)
· مقاله: مبانی نظری و هستیشناختی
· مقاله: انسانشناسی و مدلهای درونی
· مقاله: الگوریتم Ψ؛ سهضلعیِ تحول در خودشناسی نوری
---
یادداشت کوتاه:
این واژهنامه، حاصلِ تمامِ گفتگوها، مقالات، و تأملاتِ «خودشناسیِ نوری» است. هر مدخل، دریچهای است به سویِ «نظامِ احسن» و هر تعریف، پلهای است در مسیرِ «سلوکِ نوری». این متن، هیچ ارتباطی به هیچ گروه، تشکیلات، فرقه یا جنبشی ندارد. صرفاً برداشت شخصی یک ایرانیِ مسلمانِ شیعه است از مسیری که خود طی کرده است. هر کس آزاد است که آن را بخواند یا نخواند، قبول کند یا نکند.
---
نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)
خودشناسی نوری / عبدالمبین
---