ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۱۱ دقیقه·۴ ماه پیش

واقع، واقعی، واقعیت؛ شناخت‌شناسیِ توحیدی

بسمه تعالی

بنام صاحب جان یگانه خالق مهربان

---

واقع، واقعی، واقعیت؛ شناخت‌شناسیِ توحیدی

تمییزِ حقیقت از نمود در آیینه‌ی نور

---

یادداشت نویسنده:

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین). من یک انسانِ عادی هستم؛ ۴۵ ساله، با تجربهٔ تلخ و شیرینِ بسیار. در جوانی، «خیر» را چندان ندیدم و اشتباهاتِ بسیار کردم. اما هر چه بیشتر در «عرف» و «حکمت» غور کردم، دریافتم که آن سرگردانی‌ها، مرا به این «تشنگیِ عمیق» رساند. من در پیِ مقام، شهرت یا جاه و جلال نیستم؛ آنچه از عمقِ جانم می‌خواهم، تنها «رضایتِ خالقِ مهربان» است. این نوشته‌ها، حاصلِ تأملِ شخصی، مطالعهٔ آزاد و تجربهٔ زیستهٔ من است و هیچ ادعایِ مرجعیتی ندارم. این متن‌ها را به‌عنوانِ «یادداشت‌های یک تشنه» در اختیارِ علاقه‌مندان می‌گذارم.

---

چکیده

انسانِ مدرن، با سه کلمه زندگی می‌کند، بی‌آنکه بداند: «واقع»، «واقعی»، و «واقعیت». او این سه را «یکی» می‌پندارد و «واقعیتِ» ذهنیِ خود را با «واقعِ» عینی اشتباه می‌گیرد. این مقاله، با تکیه بر حکمتِ اسلامی (خاصه عرفانِ ابن‌عربی و فلسفهٔ اشراقِ سهروردی)، و با بازتعریفِ «وجود» به‌عنوان «نور»، سه‌گانهٔ شناخت را ترسیم می‌کند: «واقع» (حقیقتِ مطلق، نورِ محض در مقامِ اطلاق)، «واقعی» (تجلی و ظهورِ واقع در عالم، نورِ جهت‌یافته)، و «واقعیت» (تصویر و تفسیرِ ذهنی از واقعی، نقشهٔ برساختهٔ ذهن). این مقاله، با تحلیلِ بیماری‌هایِ شناختیِ ناشی از خلطِ این سه، و ارائهٔ پروتکلِ «فرقانِ سه‌گانه»، راهی برای خروج از «سرابِ معرفت» و بازگشت به «شهودِ ناب» ترسیم می‌نماید. غایتِ این شناخت‌شناسی، «حمالیِ نور» است: جایی که «واقع»، نه به‌عنوانِ یک مفهوم، که به‌عنوانِ یک حضور، در «واقعیتِ» سالک جاری می‌شود.

---

پیش‌گفتار: سه کلمه‌ای که جهان را می‌سازند

ای سالکِ راهِ نور،

تو با سه کلمه زندگی می‌کنی، بی‌آنکه بدانی.

هر صبح که بیدار می‌شوی، هر تصمیمی که می‌گیری، هر احساسی که داری،

محصولِ یکی از این سه است:

واقع، واقعی، واقعیت.

اما فاجعه اینجاست: تو این سه را «یکی» می‌پنداری.

تو «واقعیتِ» ذهنی‌ات را با «واقعِ» عینی اشتباه می‌گیری.

تو «واقعیِ» نسبی را با «حقیقتِ» مطلق یکی می‌دانی.

و این، ریشۀ تمام جنگ‌های درونی و بیرونیِ توست.

در نگاهِ نخست، این سه واژه چنان به هم نزدیک‌اند که گویی یک چیز را می‌گویند.

اما در دستگاهِ «خودشناسیِ نوری»، «خلطِ» این سه، ریشۀ بسیاری از «وهن‌های نظری» و «سراب‌های معرفت» است.

انسانِ وهن‌زده، «واقعیتِ» برساختۀ ذهنِ خودبنیادش را با «واقعِ» مطلق اشتباه می‌گیرد، و «واقعی» را با «مفیدِ» نفسانی یکی می‌پندارد.

این مقاله، عدسیِ ادراکِ تو را می‌سازد. تا این سه را از هم تفکیک نکنی، در «سرابِ معرفت» غرق خواهی ماند و «خیالِ خام» را با «شهودِ ناب» اشتباه خواهی گرفت.

---

بخش اول: سه‌گانۀ شناخت؛ تعریف و تمایز

در دستگاهِ «خودشناسیِ نوری»، ما با یک «سه‌گانۀ مقدس» در شناخت روبروییم. این سه، مانند سه لایۀ یک پیاز، بر روی هم قرار دارند، اما «جنسِ» آنها کاملاً متفاوت است. تفاوتی جوهری در میان است، همچون تفاوتِ «خورشید»، «نورِ خورشید بر دیوار»، و «نقشِ خیالی که بر دیوار می‌بینی».

۱. «واقع» (The Real) – حقیقتِ مطلق

«واقع»، «هستیِ مطلق» است. «وجود» است. «حق» است. «واقع»، آن چیزی است که «هست»، حتی اگر هیچ انسانی آن را نبیند، نشناسد، و درک نکند.

در دستگاهِ «اصالةُ النور»، «واقع» همان «نورِ محض» است در مقامِ «اطلاق». همان «حقّ» که «موجودِ» نخستین و «منبعِ» همۀ «واقعی‌ها»ست. همان «مرکزِ میدان» که در «سکوتِ محض» و «بی‌جهتیِ مطلق» قرار دارد.

ویژگی‌ها:

· بی‌واسطه و غنی است: «واقع»، نیازمندِ «ذهنِ» ما نیست تا «واقع» باشد. او «هست»، حتّی اگر هیچ «ناظری» نباشد. او «غَنِیٌ عَنِ الْعَالَمِینَ» است.

· مطلق و تغییرناپذیر: ازلی و ابدی، مستقل از ادراکِ ما. او «خودِ خود» است، بی‌هیچ قید و شرط.

· در دسترسِ حس و عقلِ خودبنیاد نیست: «واقع»، با «حواسِ پنجگانه» دیده نمی‌شود، با «آزمایشِ علمی» اثبات نمی‌گردد، و در «مفهومِ» ذهنی نمی‌گنجد. او را تنها «کودکِ حکیم» با «شهودِ نوری» «می‌یابد»، نه آنکه «می‌فهمد».

· منبعِ همه است: هر آنچه «واقعی» است، «واقعیتِ» خود را از «واقع» به «قرض» گرفته است. «واقع»، «خورشیدِ» هستی است که به همهٔ «سایه‌ها» «وجود» می‌بخشد.

· آیه: «هُوَ الْأَوَّلُ وَالْآخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْبَاطِنُ» (حدید/۳). او اول و آخر و ظاهر و باطن است. این، «واقع» است.

۲. «واقعی» (The Actual) – تجلی و ظهور

«واقعی»، «تجلی» و «ظهورِ» واقع در عالمِ ماست. «رخداد» است. «اتفاق» است. «موجودات» هستند. «واقعی»، «آینه‌ای» است که «واقع» در آن بازتابیده می‌شود.

بر خلاف «واقع»، «واقعی» «مطلق» نیست، بلکه «نسبی» و «تشکیکی» (دارای مراتب) است. هر موجودی به قدر «قُربش به واقع» و «جهتش به حق»، «واقعی» است.

ویژگی‌ها:

· نسبی و متغیر: زمان‌مند و مکان‌مند، وابسته به شرایط.

· دارای طیف است: یک سنگ، یک درخت، یک انسان، و یک فرشته، همه «واقعی»اند، اما «درجۀ واقعیتِ» آنها (یعنی میزانِ نوری که از خود عبور می‌دهند) متفاوت است.

· معیارهایِ واقعی‌بودن: هرچه یک موجود «رو به مرکزِ نور» (جهتِ حقّی) داشته باشد، «آینه‌ای» شفاف‌تر باشد (حمالیِ نور)، و «نیستیِ» خود را بیشتر پذیرفته باشد (فقرِ وجودی)، «واقعی‌تر» است.

· آیه: «وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا إِلَّا بِالْحَقِّ» (حجر/۸۵). این «حق»، «واقع» است. و آسمان‌ها و زمین، «واقعی» هستند.

۳. «واقعیت» (The Reality) – تصویر و تفسیرِ ذهنی

«واقعیت»، «تصویرِ ذهنی» و «تفسیرِ» ما از «واقعی» است. «نقشه‌ای» است که ذهنِ ما از «سرزمینِ» واقعی ترسیم می‌کند. «روایتِ» ماست. «داستانی» که برای خودمان تعریف می‌کنیم.

«واقعیت»، لزوماً «کاذب» نیست، اما «مطلق» هم نیست. «آمیزه‌ای» است از «نور» و «ظلمت»، از «واقعی» و «سراب».

ویژگی‌ها:

· کاملاً شخصی و برساخته: ساختهٔ ذهن، متأثر از باورها، تجربیات، و زخم‌هایِ گذشته. بخشِ بزرگی از آن را «منِ کاذب»، «جامعه» و «حواس» برای ما «نقّاشی» کرده‌اند.

· توافقی و قراردادی: بسیاری از «واقعیت‌ها» (پول، ملیت، مقام) «واقعی» نیستند، بلکه وابسته به «توافقِ جمعی»‌اند.

· حجاب یا آینه: «واقعیت»، اگر به جای «آینه» «دیوار» شود، «حجابِ» «واقع» می‌گردد. اگر در «جهتِ حقّی» قرار گیرد، می‌تواند «آینه‌ای» برای «واقع» شود.

· آیه: «وَمَا أُوتِيتُم مِّنَ الْعِلْمِ إِلَّا قَلِيلًا» (اسراء/۸۵). این «اندکی»، همان «واقعیتِ» ذهنیِ ماست، نه «واقع».

جدولِ تمایزِ سه‌گانه

معیار واقع (The Real) واقعی (The Actual) واقعیت (The Reality)

چیستی هستیِ مطلق، حق تجلی و ظهور تصویر و تفسیرِ ذهنی

ماهیت مطلق و ازلی نسبی و متغیر شخصی و ذهنی

ارتباط اصل و منبع آینه و نمود نقشه و روایت

خطا خطاناپذیر می‌تواند ناقص باشد همواره ناقص و آمیخته به خطاست

مثال نورِ خورشید پرتوهایِ آن تصویرِ خورشید در ذهن

«سه‌گانهٔ شناخت، سه لایه‌اند که با یکدیگر تفاوتِ جوهری دارند. خلطِ آنها، ریشۀ تمامِ بیماری‌هایِ معرفتیِ انسان است.»

---

بخش دوم: تمثیلِ سه ماهیگیر؛ فهمِ سه‌گانه در عمل

سه ماهیگیر، کنار یک برکه نشسته‌اند.

· ماهیگیرِ اول (عارف): او «آب» را می‌بیند. آب، «واقع» است. او می‌داند که تمام تصاویر روی آب، «سایه‌ای» بیش نیستند. او به «اصل» می‌نگرد.

· ماهیگیرِ دوم (انسانِ معمولی): او «تصویرِ ماه» را در آب می‌بیند و از زیباییِ آن لذت می‌برد. این «ماه در آب»، «واقعی» است. «رخدادی» است که در عالم رخ داده. او می‌داند که این «تصویر» است، اما از خودش نمی‌پرسد که «اصل» کجاست.

· ماهیگیرِ سوم (جاهلِ خودبنیاد): او نیز «تصویرِ ماه» را می‌بیند. اما خیال می‌کند که این تصویر، «خودِ ماه» است. او «واقعی» را با «واقع» اشتباه گرفته. حال، اگر بادی بوزد و تصویر در آب بشکند، او فریاد می‌زند: «ماه شکست!» و در رنج فرو می‌رود. این، «واقعیتِ» ذهنیِ اوست که فرو ریخته، نه «واقع».

مشکلِ تو، ای انسان، این است که «ماهیگیرِ سوم» هستی. تو «واقعیتِ» ذهنی‌ات را با «واقع» اشتباه گرفته‌ای. و هر بار که «بادِ» حادثه‌ای می‌وزد و «تصویرِ» ذهنی‌ات را می‌شکند، تو رنج می‌کشی. راهِ نجات، «عارف» شدن است: دیدنِ «آب» (واقع)، در عینِ دیدنِ «تصویر» (واقعی)، و آگاهی از اینکه «تصویرِ ذهنی» تو فقط یک «نقشه» است، نه «سرزمین».

«عارف، کسی است که «واقع» را در دلِ «واقعی» می‌نگرد و «واقعیت» را تنها «نقشه‌ای» برای سفر می‌داند، نه خودِ سفر.»

---

بخش سوم: بیماری‌هایِ شناختی؛ وقتی سه‌گانه را اشتباه می‌گیری

اشتباه گرفتنِ این سه، چهار بیماریِ مهلک برایِ روح ایجاد می‌کند:

۱. جمود و تعصب (واقعیت را واقع پنداشتن)

وقتی «واقعیت» (تفسیرِ ذهنی) خود را «واقع» (حقیقتِ مطلق) بپنداری، هر کس که تفسیری متفاوت داشته باشد، در نظرِ تو «باطل» و «دشمنِ حقیقت» است. این، ریشهٔ تمامِ تعصبات و «شرکِ مدرن» است.

۲. سرابِ معرفت (واقعی را واقع پنداشتن)

وقتی یک «تجربه» (واقعی) را «هدفِ نهایی» (واقع) بپنداری. مثلاً لذت، شهرت، یا حتی یک «حالِ خوشِ معنوی». خطرناک‌ترین حالتِ آن، زمانی است که فرد «احساساتِ معنویِ کاذب» یا «مکاشفاتِ نفسانی» را «وصال به حق» می‌پندارد.

۳. پوچی و هیچ‌انگاری (انکارِ واقع)

وقتی به خاطر «نسبی‌بودنِ» واقعیات و واقعیت‌ها، «اصلِ» وجودِ «واقع» را انکار کنی. این، بیماریِ پست‌مدرن است: «همه‌چیز نسبی است، پس هیچ حقیقتی وجود ندارد.»

۴. وهن و افسردگی (فرو‌ریختنِ واقعیت)

وقتی «واقعیتِ» ذهنی‌ات (تصویری که از خود و جهان ساخته‌ای) بر اثر یک «واقعی» (حادثه) فرو بریزد، تو احساس می‌کنی «همه‌چیز» نابود شده. وهن، محصولِ چسبیدن به «واقعیتِ» شکننده است.

«هر بیماریِ شناختی، زاییده‌ی خلطِ سه‌گانه است. درمان، بازگرداندنِ هر یک به جایگاهِ خودش است.»

---

بخش چهارم: پیوندِ سه‌گانه با قوایِ پنج‌گانهٔ وجود

این سه‌گانهٔ شناخت، با «سلسله‌مراتبِ هستی» و قوایِ پنج‌گانهٔ وجود کاملاً مرتبط است:

قوّه نسبت با «واقع» نسبت با «واقعی» نسبت با «واقعیت»

کودکِ حکیم (فطرت) «واقع» را مستقیماً شهود می‌کند منبعِ «واقعی‌بودنِ» جمهوری به «واقعیت» به‌مثابه «بازی» و «آیه» نگاه می‌کند

عاقلِ مهندس (عقل) «واقع» را نمی‌فهمد، اما مهندسیِ مسیر را بر عهده دارد «واقعی‌بودنِ» طرح‌ها را با محاسبهٔ جهت تضمین می‌کند «واقعیت» را نقشه‌برداری می‌کند

بالغِ مجری (اراده) «جهتِ» دریافتی از فطرت را اجرا می‌کند «واقعی‌سازیِ» فرامینِ فطرت در جهان «واقعیتِ» روزمرّه را «صحنهٔ» عمل می‌بیند

قاضیِ بیدار (وجدان) معیارِ «واقع» (ترازویِ وجود) را در دست دارد میزانِ «واقعی‌بودنِ» اعمال را می‌سنجد «واقعیت» را از «سراب» تشخیص می‌دهد

کودکِ سرراهی (نفس) «واقع» را گم کرده و به دنبالِ جانشین می‌گردد «واقعیِ» خود را «میلِ خودبنیاد» می‌پندارد در «واقعیتِ» لذّت و قدرت غرق است

پس سلوک، عبارت است از: حرکت از «واقعیت» (تفسیرِ ذهنی) به سوی «واقع» (حقیقتِ مطلق)، با استفاده از «واقعی» (رخدادهایِ زندگی) به‌عنوان پلّه‌هایِ نردبان.

«سلوک، حرکت از «نقشه» به «سرزمین» است؛ از «واقعیت» به «واقع»، با پایِ «واقعی» و چشمِ «فطرت».»

---

بخش پنجم: پروتکلِ «فرقانِ سه‌گانه»؛ راهِ تشخیص

چگونه این سه را در زندگیِ روزمره از هم تشخیص دهیم؟ این «پروتکلِ فرقان» را هر زمان که با یک فکر، احساس، یا اتفاق روبرو شدی، اجرا کن:

۱. آزمونِ جریان (پرسش از پویایی):

«آیا این، مرا به «حمالی» و «خدمت» می‌کشاند یا به «انزوا» و «رکود»؟»

۲. آزمونِ وحدت (پرسش از یکپارچگی):

«آیا جمهوریِ وجودم را یکپارچه می‌کند یا دچار تشتّت و جنگِ درونی؟»

۳. آزمونِ نور (پرسش از شفافیت):

«آیا این شفاف و روشن است، یا مبهم و مه‌آلود؟»

۴. آزمونِ خدمت (پرسش از دیگری):

«اگر این پدیده «واقعی» است، کدام «خلأِ» وجودیِ دیگری با آن پر می‌شود؟ کدام «بار» از دوشِ کدام «حمالِ» دیگر با آن برداشته می‌شود؟»

۵. پرسشِ طلایی (محکِ نهایی):

«آیا این، مرا به «او» نزدیک می‌کند یا دور؟»

«پروتکلِ فرقان، پنج پرسش است که هر «واقعیتِ» ذهنی را در برابرِ «واقع» می‌سنجد و «واقعی» را از «سراب» بازمی‌شناسد.»

---

بخش ششم: سه‌گانهٔ شناخت در افقِ «تمدنِ نور»

تمدّنِ وارونه، تمدّنی است که در آن:

· «واقعیت» (روایتِ رسانه‌ها، تبلیغات، مدهایِ فکری) جای «واقع» را گرفته است (عصرِ «پساحقیقت»).

· «واقعی» (پول، لذت، قدرت) به‌عنوان «هدفِ نهایی» پرستش می‌شود.

· و «واقع» (خدا، فطرت، اخلاق) انکار یا فراموش می‌شود.

تمدّنِ نور، تمدّنی است که در آن:

· «واقع» (حق) در رأسِ همهٔ امور است. قانون‌ها بر اساسِ «واقع» (عدالتِ فطری) نوشته می‌شوند.

· «واقعی» (اقتصاد، سیاست، فرهنگ) در خدمتِ «واقع» است، نه هدف.

· و هر انسانی، یک «عارف» است که می‌داند «واقعیتِ» ذهنی‌اش فقط یک «نقشه» است، و همواره آماده است تا نقشه‌اش را با «سرزمین» (واقع) تطبیق دهد.

«تمدّنِ نور، در برابرِ عصرِ پساحقیقت، عصرِ «حضورِ حقیقت» است؛ عصری که در آن، «نقشه»ها در برابرِ «سرزمین» فروتن‌اند.»

---

جمع‌بندی و حکمتِ نهایی

ای سالک، ای حمالِ نور،

«واقع» را در کتاب‌ها و استدلال‌ها، در آزمایشگاه‌ها و فرمول‌ها، و حتی در مکاشفات و خلسه‌ها جستجو مکن.

«واقع»، تنها در یک جا خود را به «واقعیتِ» تو نشان می‌دهد: در «حمالی».

آنجا که «باری» از نور بر دوش می‌گیری و بی‌هیچ چشمداشتی، به سویِ «خلق» روان می‌شوی. در آن لحظه، «واقع» نه به‌عنوانِ یک «مفهوم»، که به‌عنوانِ یک «حضور»، در «واقعیتِ» تو جاری می‌شود.

جهان، یک «سرزمین» بیکران است. این سرزمین، «واقع» است.

تو، ای انسان، یک «نقشه» از این سرزمین در ذهن داری. این نقشه، «واقعیتِ» توست.

و هر چه در این سرزمین می‌بینی (کوه‌ها، رودها، درختان)، «واقعی» هستند.

حال،

اگر نقشه‌ات را با سرزمین اشتباه بگیری،

اگر در اتاقی بنشینی و به نقشه خیره شوی، و خیال کنی که «سفر» کرده‌ای، تو «جاهل» هستی.

و اگر نقشه را پاره کنی و بگویی «هیچ سرزمینی وجود ندارد»، تو «پوچ‌انگار» هستی.

اما اگر نقشه را برداری، از اتاق بیرون بزنی، و قدم در سرزمین بگذاری، آنگاه، تو یک «سالک» هستی.

و اگر سرانجام، نقشه را دور بیندازی، زیرا «خودِ سرزمین» را یافته‌ای، آنگاه، تو یک «عارف» هستی. تو به «واقع» رسیده‌ای.

پس،

«واقع» (سرزمین) را بجوی.

«واقعی» (مناظرِ راه) را تجربه کن.

اما به «واقعیت» (نقشه) نچسب.

که نقشه، فقط «انگشت»ی است که به «ماه» اشاره می‌کند.

اگر به انگشت خیره شوی، ماه را از دست خواهی داد.

---

📚 مطالب مرتبط:

· مقاله: خودشناسی نوری چیست؟ (درگاهِ ورود)

· مقاله: شاهد؛ حضورِ نابِ آگاهی در معماریِ وجود

· مقاله: مکتب حقیقت وجودی؛ راهی برای شناختِ اصیل

· مقاله: کلان‌واکاویِ خودشناسیِ نوری

---

منابع و مآخذ

· قرآن کریم (سوره‌های حدید، حجر، اسراء، و ...).

· ابن‌عربی، محی‌الدین. (۱۹۸۰). الفتوحات المکیة. بیروت: دار صادر.

· سهروردی، شهاب‌الدین. (۱۳۷۵). مجموعة مصنّفات شیخ اشراق. تهران: مؤسسهٔ مطالعات و تحقیقات فرهنگی.

· صدرالدین شیرازی، محمد. (۱۹۸۱). الحکمة المتعالیة فی الأسفار العقلیة الأربعة. بیروت: دار احیاء التراث.

· امیراحمدی، مهدی. (۱۴۰۴). خودشناسیِ نوری و مکتبِ حقیقتِ وجودی.

---

🔹 بیانیه شفافیت و یادداشت کوتاه:

همهٔ مطالب این صفحه، برداشت‌های شخصی نویسنده از قرآن، عرفان اسلامی و تاریخِ فلسفه است که با تأمل و تحقیق، تدوین شده‌اند. هیچ وابستگی گروهی یا تشکیلاتی ندارم. این نوشته‌ها، یک نقشهٔ راه شخصی برای خودشناسی است، نه یک سازمان، فرقه یا ایدئولوژی بسته. این نوشتار در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با اعتقاد به اسلام به عنوان کامل‌ترین و خاتم ادیان تدوین شده است.

---

📝 خلاصهٔ کوتاه برای معرفی در ویرگول:

«واقع، واقعی، واقعیت؛ شناخت‌شناسیِ توحیدی»

تمییزِ حقیقت از نمود در آیینه‌ی نور.

انسانِ مدرن، با سه کلمه زندگی می‌کند، بی‌آنکه بداند: «واقع»، «واقعی»، و «واقعیت». این مقاله، با تکیه بر حکمتِ اسلامی، سه‌گانهٔ شناخت را ترسیم می‌کند و نشان می‌دهد که خلطِ آنها، ریشۀ تمامِ بیماری‌هایِ معرفتیِ انسان است. «پروتکلِ فرقانِ سه‌گانه»، راهی برای خروج از «سرابِ معرفت» و بازگشت به «شهودِ ناب» است.

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)

خودشناسی نوری / مکتبِ حقیقتِ وجودی

---

مقاله
۰
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید