بسمه تعالی
بنام صاحب جان یگانه خالق مهربان
---
نیازم ناز جانان است و جانم بر لب آید باز
(غزلی در رازِ عشق و نازِ دلبر)
---
یادداشت نویسنده:
نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین). من یک انسانِ عادی هستم با تجربهٔ تلخ و شیرینِ بسیار. در جوانی، «خیر» را چندان ندیدم و اشتباهاتِ بسیار کردم. اما هر چه بیشتر در «عرف» و «حکمت» غور کردم، دریافتم که آن سرگردانیها مرا به این «تشنگیِ عمیق» رساند. من در پیِ مقام، شهرت یا جاه و جلال نیستم؛ آنچه از عمقِ جانم میخواهم، تنها «رضایتِ خالقِ مهربان» است. این نوشتهها، حاصلِ تأملِ شخصی، مطالعهٔ آزاد و تجربهٔ زیستهٔ من است و هیچ ادعایِ مرجعیتی ندارم. این متنها را بهعنوانِ «یادداشتهای یک تشنه» در اختیارِ علاقهمندان میگذارم.
---
پیشگفتار
این غزل، فریادی است از دلِ تشنهای که «نازِ جانان» را طلب میکند و «جان» در این طلب، بر «لب» میآید. «راز» و «عشق» در هم میآمیزند و «طاقت» از «سودایِ دل» فرو میریزد. این، همان «بازی در راه راز دل» و «نازی که نیازِ اصلِ دلبر است»؛ همان «تشنگیِ حق وجود» که در «بندگیِ عاشقانه» به اوج میرسد.
---
نیازم ناز جانان است و جانم بر لب آید باز
چه سان گنجم در این سینه که این سودا فزاید باز؟
ز هر نازی که او فرمود، جانم را به لب آرد
چه جای صبر، کز هر دم دلم در خود سراید باز؟
گهی پندارم این راز است و گه گویم که این عشق است
نمیدانم کدامین است، هر دم راز گوید باز
بیا ای جان، که اینجا حدِّ طاقت نیست، ورنه
چگونه جان به لب آید، دگر گنجد؟ نمیآید باز
---
حکمتِ نهایی
«نیاز، «فریادِ فطرت» است؛
و ناز، «عزتِ عاریتی».
در این میان، «جان» بر «لب» میآید،
و «طاقت» از «سودا» فرو میریزد.
نه «راز» میماند، نه «عشق»؛
تنها «او» میماند،
و «یادِ او» که آرامِ جان است. 🌿
مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)
در مسیرِ روشنِ بندگی
---