ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۱۱ دقیقه·۴ ماه پیش

نقشهٔ نجات: از بحران معاصر تا ظهور انسان کامل

بسمه تعالی

بنام صاحب جان یگانه خالق مهربان

---

نقشهٔ نجات: از بحران معاصر تا ظهور انسان کامل

رسالهٔ جامع ابعاد هستی و نیستی: از وارونگی تا وحدت

---

یادداشت نویسنده:

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین). این نوشته، حاصلِ تأملِ شخصی، مطالعهٔ آزاد و تجربهٔ زیسته در مسیرِ خودشناسی است. هدف، به‌اشتراک‌گذاریِ یک چهارچوبِ مفهومی برایِ تفکر و خودشناسی است و نه ارائهٔ نظریه‌ای اثبات‌شده یا دستورالعملی نهایی. بنده هیچ ادعایِ مرجعیت یا انحصارِ حقیقت ندارم و این متن را صرفاً به عنوانِ «یادداشت‌های یک تشنه» در اختیارِ علاقه‌مندان می‌گذارم.

---

چکیده

«بشر امروز در بحرانی سه‌گانه دست‌وپا می‌زند: بحران معنا، بحران انفصال و بحران وارونگی.» این رساله، نه یک نظریهٔ انتزاعی، که «نقشهٔ نجات» است: روایتی از سقوط انسان از «مقامِ قرب» تا «تهِ چاهِ وارونگی»، و ترسیمِ مسیرِ بازگشت به «اصلِ خویش»؛ بازگشتی که از «خاکِ مسئولیت» آغاز و به «آسمانِ معنا» می‌انجامد. در مکتب حقیقت، انسان از سه ساحتِ به‌هم‌پیوسته (کودک، عاقل، بالغ) شکل گرفته و سلامتِ او در گروِ «تعادلِ پویای» این سه است. الگوریتمِ سه‌فازیِ تحول (تخلیه، تحلیه، تجلیه) نقشهٔ راهِ سلوک را ترسیم می‌کند و غایتِ آن، گذار از «مسافر» به «معمار» و تحققِ «خلیفه‌اللهی» است.

---

پیش‌درآمد: فریاد از ژرفای بحران

انسانِ معاصر، موجودی است که ریشه در هوا (خیالات و تعلقات واهی) دارد و شاخه در خاک (بی‌اصالتی و غرق‌شدگی در ماده). او که روزگاری «خلیفهٔ الهی» بر زمین بود، اکنون به «وارونه‌ای» تبدیل شده است که نیروهای اهریمنی بر «خام‌خیال» او مسلط شده‌اند. زندگی او به کمتر از دو درصد «حضورِ حقیقی» تقلیل یافته است و بقیه، سرابی است از تکرار، مصرف و غفلت.

این رساله، نه یک نظریهٔ انتزاعی، که «نقشهٔ نجات» است: روایتی از سقوط انسان از «مقامِ قرب» تا «تهِ چاهِ وارونگی»، و ترسیمِ مسیرِ بازگشت به «اصلِ خویش»؛ بازگشتی که از «خاکِ مسئولیت» آغاز و به «آسمانِ معنا» می‌انجامد.

---

بخش یکم: هستی‌شناسیِ نوری (مبانیِ جهان‌بینی مکتب حقیقت)

فصل ۱: وحدت وجودِ کاربردی

در مکتب حقیقت، هستی یک «کلّی زنده، پیوسته و در حالِ گسترشِ بی‌پایان» است. این گسترش، از سرِ فیضِ ذاتی و عشقِ محضِ وجودِ مطلق (خداوند) جاری می‌شود. جهان، «کارگاهِ هم‌آفرینی» است، نه صحنه‌ای منفعل.

تفاوت این نگاه با وحدت وجودِ صرفاً نظری:

وحدت وجودِ نظری (محض) وحدت وجودِ کاربردی (مکتب حقیقت)

حقیقتی انتزاعی و فلسفی حقیقتی زیسته و عملیاتی

جهان، تجلیِ صرف جهان، میدانِ هم‌آفرینی

انسان، آینهٔ منفعل انسان، معمارِ فعال

غایت: شناخت غایت: تحول و خدمت

شاهدِ قرآنی:

«إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمَانَةَ عَلَى السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ... فَحَمَلَهَا الْإِنْسَانُ» (احزاب، ۷۲). انسان، «حاملِ امانت» است؛ یعنی شریکِ فعالِ خداوند در تدبیرِ جهان.

---

فصل ۲: قوس نزول و صعود

آفرینش، سفری است از «خروج از وحدت» (نزول) تا «بازگشتِ آگاهانه به وحدت» (صعود). روحِ انسان از «عالمِ احدیت» (وحدتِ محض) نزول کرده، از عوالمِ عقل، مثال و طبیعت عبور می‌کند تا در پایین‌ترین نقطه (عالمِ ماده و زمین) جای گیرد. این نزول، نه «تنبیه»، که «فرصت» است برای رشدِ اختیاری، آگاهیِ اکتسابی و بازگشتی باشکوه‌تر به اصلِ خویش.

قوس نزول و صعود در یک نگاه:

```

وحدت (لاهوت)

↓ (نزولِ فیض)

عقلِ کل (جبروت)

↓

خیالِ منفصل (ملکوت)

↓

جهانِ ماده (ناسوت) ← ← ← ایستگاهِ «آزمونِ اختیار»

↑ (صعودِ آگاهانه)

تزکیهٔ نفس (تخلیه)

↑

اتصال به فطرت (تحلیه)

↑

فنا در حقیقت (تجلیه)

↑

وحدتِ بازگشته (لاهوتِ محقَّق)

```

همتایِ عصب‌شناختی:

قوسِ نزول، معادلِ «حرکت از پردازشِ انتزاعی (قشرِ پیشانی) به پردازشِ حسی–حرکتی (ساقهٔ مغز و سیستمِ لیمبیک)» است و قوسِ صعود، معادلِ «نوروپلاستیسیته» و «بازآراییِ شبکه‌هایِ عصبی» از «خودِ رواییِ کاذب (DMN)» به «حضورِ ناظرانه (mPFC و Insula)» (Farb et al., 2007; Raichle, 2015).

---

فصل ۳: قوانینِ بنیادینِ هستی

در مکتب حقیقت، سه قانونِ بنیادین، نظامِ هستی را صورتبندی می‌کنند:

قانون شرح مثالِ عملی

تجلّی هر حقیقتِ باطنی، ناگزیر در صورتی ظاهری متجلّی می‌شود. عشقِ درون، در خدمتِ بیرون ظهور می‌یابد.

هم‌آفرینی انسان با نیت و عملِ خود، در آفرینشِ جهان مشارکت می‌کند. نیتِ خالص، واقعیتِ بیرون را تغییر می‌دهد.

آیینگی هر جلوه‌ای از جمال و کمال در جهان، آیینه‌ای از صفاتِ حق است. زیباییِ طبیعت، آیینهٔ جمالِ الهی است.

شاهدِ قرآنی برای قانونِ هم‌آفرینی:

«إِنَّ اللَّهَ لَا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّىٰ يُغَيِّرُوا مَا بِأَنفُسِهِمْ» (رعد، ۱۱).

---

بخش دوم: انسان‌شناسیِ عرفانی (معماریِ وجودِ انسان)

فصل ۱: معماری سه‌گانهٔ هوشیاری

انسان از سه ساحتِ به‌هم‌پیوسته شکل گرفته که سلامتِ او در گروِ «تعادلِ پویای» این سه است:

ساحت عنوان نقش و کارکرد خطرِ انحراف

شهود کودکِ درون منشأ خلاقیتِ ناب، عشقِ بی‌قید، شعف و فطرتِ پاک احساساتی‌گری، وابستگیِ کودکانه

منطق عاقل منشأ تحلیل، نظم‌بخشی، تدبیر و تمییز عقلِ خشکِ حسابگر، جزماندیشی

اراده بالغ منشأ عملِ متعهّد، مسئولیت‌پذیری و تجلی‌بخشی در جهان عمل‌گراییِ بی‌تفکر، عجول بودن

تطبیق با سه‌گانهٔ «من، خود، خویش» در خودشناسیِ نوری:

سه‌گانهٔ هوشیاری سه‌گانهٔ وجودی همتایِ عصب‌شناختی

کودکِ درون (شهود) خویش (ناظرِ ناب) اینسولا + mPFC (حضورِ بدنی)

عاقل (منطق) خود (ساختارِ مفهومی) DLPFC (تحلیل و برنامه‌ریزی)

بالغ (اراده) من (هویتِ روزمره) DMN + سیستمِ لیمبیک (هویتِ روایی)

---

فصل ۲: عناصر چهارگانه و وجودِ انسان

وجودِ انسان، تجلیِ نمادینِ چهار عنصرِ بنیادین است که باید از مرتبهٔ مادی به معنوی ارتقا یابند:

عنصر نمادِ مادی مرتبهٔ معنوی کارکردِ ارتقا‌یافته

خاک تن معبدِ روح ثبات، تحمّل، پایبندی به عهد

آب روان/نفس آبِ زلالِ معرفت جریانِ زندگی، سیالیتِ وجودی

باد نفس نفسِ مطمئنه ارادهٔ نوری، حرکتِ هدفمند

آتش جان/عشق نورِ سوزانِ وصال موتورِ تحول، ذوبِ حجاب‌ها

در نظامِ عناصر چهارگانهٔ مکتب حقیقت:

```

خاک (ثبات) ← آب (جریان) ← باد (حرکت) ← آتش (تحول) ← ← ← نور (غایت)

```

«نور» همان «جوهرهٔ الهی» است که همهٔ عناصر را در خود حل می‌کند و به «وحدت» می‌رساند.

---

فصل ۳: بحرانِ انسانِ معاصر؛ وارونگیِ وجودی

انسانِ امروز دچار «وارونگیِ وجودی» شده است:

ساحت وارونگی نشانه

ارزش‌ها حق، ناحق و ناحق، حق جلوه می‌کند. عدالت، به «منفعتِ اکثریت» تقلیل یافته است.

معرفت ابزارهایِ شناخت (داده، عقلانیتِ ابزاری) جایِ غایت (حکمت) را گرفته‌اند. هوش مصنوعی، جایِ خردِ انسانی را می‌گیرد.

رابطه «ارتباط با تصویرِ خرد» به‌جایِ «ارتباط با سرچشمهٔ خرد». انسان، با «نماد» زندگی می‌کند، نه با «حقیقت».

ریشهٔ وارونگی: «استبدادِ نفس اماره» بر «فطرت»

نفسِ خودبنیاد (عصب)، بر «کودکِ حکیم» (نسب) چیره شده و انسان را از «مرکز» به «پیرامون» پرتاب کرده است.

---

بخش سوم: نقشهٔ سلوک و تحول (الگوریتمِ وجودی)

فصل ۱: الگوی سه‌فازیِ تحول (تخلیه، تحلیه، تجلیه)

سلوک، یک مسیرِ خطی نیست، بلکه چرخه‌ای تکاملی است که در قالبِ سه فازِ عملیاتی، سالک را از «وهن» به «نور» می‌رساند:

فاز هدف تمریناتِ کلیدی نمادِ عنصری همتایِ عصبی

تخلیه ایجادِ وقفه در سیستمِ خودکارِ وارونه رژیمِ اطلاعاتی، سکوت، ایست‌بازرسیِ نیت خاک (ایستادن و توقف) کاهشِ فعالیتِ DMN و آمیگدال

تحلیه بازآراییِ سلسله‌مراتبِ درونی نوشتنِ شهودی، گفت‌وگویِ درونی، گوش‌دادنِ کل‌نگر آب (جریان‌بخشیِ جدید) شکل‌گیریِ اتصالاتِ جدید (نوروژنز) در mPFC

تجلیه نمایاندنِ تحول در عملِ هم‌آفرین پروژه‌هایِ خدمتِ کوچک، عملِ هم‌نوا با حکمت آتش و باد (نورانی‌کردن و انتشار) تثبیتِ اتصالات (میلین‌سازی) و هم‌نوسانیِ گاما–تتا

این چرخه، تکرارشونده است: پس از هر «تجلیه»، سالک به «تخلیه‌ای تازه» بازمی‌گردد تا از تعلقاتِ جدید، رها شود. این، همان «صیرورتِ مستمر» و «زمانِ حلزونیِ سلوک» است.

---

فصل ۲: مثلثِ طلاییِ تحول: نیت، عشق، هوش

سه نیرویِ محرّکِ تحول، یک مثلثِ طلایی را تشکیل می‌دهند که بدونِ هر یک، سلوک ناقص است:

```

نیت (جهت)

/\

/ \

/ \

/ \

/________\

عشق (انرژی) ←→ هوش (ابزار)

```

رکن توضیح خطرِ انحراف

نیتِ پاک موتورِ نخستین و جهت‌دهنده. «تهِ نیت»، معیارِ نهاییِ هم‌ترازی با حقیقت است. نیتِ آلوده به «خودنمایی» یا «قدرت‌طلبی»

عشقِ مبتلا نیرویِ پیونددهنده و محرّک. از دلِ رنجِ آشکارساز زاده می‌شود. عشقِ وابسته، عشقِ نفسانی و بیمارگونه

هوشِ نظام‌مند ابزارِ صورتبندی و تجلّی. باید در خدمتِ نیت و عشق قرار گیرد. هوشِ ابزاریِ بی‌روح، عقلِ حسابگرِ بی‌شهود

---

فصل ۳: گذار از «مسافر» به «معمار»

بلوغِ نهاییِ انسان، گذار از حالتِ منفعل (مسافر، قربانیِ شرایط) به حالتِ فعال (معمار، خالقِ سرنوشت) است. این گذار، تحققِ «خلیفه‌اللهی» است: انسان به‌مثابهٔ مظهرِ اسماءِ الهی و نمایندهٔ حق در زمین.

مسافر (منفعل) معمار (فعال)

منتظرِ تغییر از بیرون است تغییر را از درون آغاز می‌کند

از شرایط، گله می‌کند شرایط را «مادهٔ خامِ» تحول می‌بیند

به تقدیر، تن می‌دهد در تقدیر، «هم‌آفرینی» می‌کند

به دنبالِ «نجات‌دهنده» است خود، «نجات‌دهندهٔ» خویش است

شاهدِ قرآنی:

«وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا» (عنکبوت، ۶۹).

---

بخش چهارم: نسبت مکتب حقیقت با شریعت، قرآن و سنت

فصل ۱: شریعت؛ باطن و ظاهر

در مکتب حقیقت، شریعتِ ظاهری (احکام) جسمی است که روحِ آن، شریعتِ باطنی (حکمت و نیتِ ازلی) است. عبادتِ حقیقی، «ملاقات» است؛ نه صرفاً «اطاعتِ خشک».

دو خطایِ رایج:

خطا توضیح

ظاهرگراییِ افراطی شریعت را به «مناسکِ بی‌روح» تقلیل دادن

باطن‌گراییِ افراطی شریعت را «پوسته‌ای بی‌ارزش» دانستن و از آن گریختن

نگاهِ نوری:

شریعتِ ظاهری، «ریسمانِ نجات» است (حبل‌الله) که سالک را به «باطن» می‌رساند. مخالفت با شریعت، در عمق، مخالفت با «فطرت» و «برنامهٔ ذاتیِ انسان» است.

---

فصل ۲: قرآن و سنت؛ نقشهٔ راه و الگوی عملی

· قرآن: «نمایشگرِ مسیر» و نمودِ کلامیِ حقایقِ ازلی است. خوانشِ آن با نگاهِ باطنی، یک «مکاشفهٔ فعال» است؛ نه صرفاً «تلاوتِ تکرارشونده».

· سنت (سیرهٔ پیامبر و ائمه): «نقشهٔ عملیاتی» و الگویِ کاملِ «عابدِ عاشق» و «معمارِ الهی» است. سنت، نشان می‌دهد که چگونه می‌توان در عینِ زندگیِ مادی، به عالمِ اصل، متصل بود.

قرآن و سنت در مکتب حقیقت:

```

قرآن (نقشهٔ راهِ نظری)

↓

سنت (الگویِ عملیِ تحقق)

↓

سلوکِ نوری (پیاده‌سازیِ فردی)

↓

تمدنِ نور (امتدادِ جمعی)

```

---

فصل ۳: نسبتِ نهایی؛ شکوفاسازیِ باطنی

مکتب حقیقت در تعارض با اسلامِ ناب نیست، بلکه ادعا می‌کند لایهٔ ژرف‌تر، باطنی‌تر و کاربردی‌شدهٔ آن را برایِ انسانِ معاصر نمایان می‌سازد. نکتهٔ کلیدی: عارفِ حقیقی، پایبندترینِ افراد به ظواهرِ شریعت است، زیرا آن را «جلوهٔ آشکار» همان «باطن» می‌داند. میانِ ظاهر و باطن، نه «تضاد»، که «تشکیک» (شدت و ضعفِ حضور) برقرار است.

---

تمرین عملی (چگونه از مسافر به معمار تبدیل شویم؟)

گام اول: تمرینِ «تشخیصِ وارونگی»

امروز، در یک موقعیتِ دشوار، از خود بپرس: «آیا واکنشِ من، از «فطرت» (کودکِ حکیم) سرچشمه می‌گیرد یا از «نفسِ وارونه»؟» این تشخیص، «آغازِ نقشهٔ نجات» است.

جملهٔ کلیدی: «تشخیصِ وارونگی، «نخستین گامِ بازگشت» است.»

---

گام دوم: تمرینِ «تخلیه از یک تعلق»

یک «تعلقِ نفسانی» (مثلِ نیاز به تأیید، یا یک عادتِ کهنه) را انتخاب کن و تصمیم بگیر که برایِ یک روز، آن را رها کنی. این «تخلیه»، «تمرینِ ایستادن در برابرِ وارونگی» است.

جملهٔ کلیدی: «تخلیه، «ایستادن در برابرِ جریانِ وارونه» است.»

---

گام سوم: تمرینِ «تحلیه با صدق در یک رابطه»

امروز، در یک رابطهٔ دشوار، «صدقِ وجودی» را تمرین کن. یعنی با «شاهد»، حقیقتِ درون را (با مهربانی) بیان کن، بدونِ تزئیناتِ نفسانی. این «تحلیه»، «تمرینِ بازآراییِ سلسله‌مراتبِ درونی» است.

جملهٔ کلیدی: «تحلیه، «آغازِ معماریِ نوینِ وجود» است.»

---

گام چهارم: تمرینِ «تجلیه در یک خدمتِ کوچک»

امروز، یک خدمتِ کوچک (کمک به دیگری، لبخند، گوش‌دادنِ عمیق) را با «نیتِ نوری» انجام بده. این «تجلیه»، «تمرینِ معمارِ وجودی» است.

جملهٔ کلیدی: «تجلیه، «نمایاندنِ نور در عمل» است.»

---

گام پنجم: تمرینِ «ثبتِ گذار از مسافر به معمار»

در پایانِ روز، یک صفحه بنویس و ثبت کن: امروز، در کدام موقعیت، «مسافر» بوده‌ای (منتظرِ تغییر از بیرون) و در کدام موقعیت، «معمار» (تغییر را از درون آغاز کرده‌ای)؟

جملهٔ کلیدی: «ثبت، «شفاف‌سازیِ مسیرِ معمارشدن» است.»

---

جمع‌بندی و حکمتِ نهایی

انسانِ کامل، پلی است قدسی که یک سر در خاکِ مسئولیت (تکلیف، عملِ اجتماعی) دارد و سرِ دیگر در آسمانِ معنا (عشق، شهود، وحدت). او تعادل‌دهندهٔ اضداد است: عاقل و عاشق، منطقی و شهودی، فردی و جمعی، زمینی و آسمانی. «مکتب حقیقت» یک نهادِ بیرونی یا دگمِ فکری نیست. حالتی از «بودن» است که در آن، فرد به وحدتِ نهایی با حقیقت دست یافته و زندگیِ او، خود به «مکتبِ زنده‌ای» تبدیل می‌شود که نورِ حقیقت را تجلّی می‌بخشد.

حکمتِ نهایی:

«ای انسان، تو مسافرِ این جهان نیستی؛ معمارِ آنی.

جهان، کارگاهِ توست، نه صحنهٔ گذر.

تو از خاک برنخاسته‌ای تا در خاک بمانی؛

بلکه از خاک برآمده‌ای تا او را به افلاک برسانی.

بیدار شو از خوابِ خیال،

نفسِ ویرانگر را به ریاضتِ معرفت رام کن،

و با تفکری بر مبنای حق،

نقشهٔ ازلیِ بازگشت به خویشتن را بازیاب.

آن‌گاه خواهی دید که تمامِ هستی،

همراهِ تو در حرکت است به سویِ آن وجودِ مطلق،

که نخستینش عشق است،

و واپسینش عشق.»

---

📚 مطالب مرتبط:

· مقاله: خودشناسی نوری چیست؟ (درگاهِ ورود)

· مقاله: مکتب حقیقت وجودی؛ جمع‌بندی نظریِ کلان

· مقاله: حرکت جوهری و صیرورت مستمر از منظر مکتب حقیقت

· مقاله: فلسفهٔ آفرینش آدمیزاد در زمین: تطبیقی با عرفان اسلامی، قرآن و علوم اعصاب

· مقاله: واجب‌الوجود و نیستیِ مُقَیَّد

---

منابع و مآخذ

منابعِ اسلامی

· قرآن کریم (سوره‌های حجر، روم، اعراف، رعد، عنکبوت، فجر، احزاب و بقره).

· نهج‌البلاغه، امام علی (ع).

· اصول کافی، کلینی.

· فصوص الحکم، ابن‌عربی.

· شرح فصوص الحکم، قیصری.

· مصباح الهدایة، امام خمینی.

منابعِ علومِ اعصاب و روان‌شناسی

· Farb, N. A. S., et al. (2007). "Attending to the present: mindfulness meditation reveals distinct neural modes of self-reference". Social Cognitive and Affective Neuroscience, 2(4), 313-322.

· Raichle, M. E. (2015). "The brain's default mode network". Annual Review of Neuroscience, 38, 433-447.

· Siegel, D. J. (2020). The Developing Mind.

· Damasio, A. (2019). The Strange Order of Things.

· Kandel, E. R., et al. (2021). Principles of Neural Science.

منابعِ میان‌رشته‌ای

· سهروردی، شهاب‌الدین یحیی. (۱۱۸۶). حکمة الإشراق.

· ملاصدرا (صدرالمتألهین شیرازی). (۱۶۴۰). الحکمة المتعالیة فی الأسفار العقلیة الأربعة.

· تیلر، ویلیام (۲۰۱۵). نیت و تأثیر آن بر ماده.

· یونگ، کارل گوستاو (۱۹۶۰). هم‌زمانی.

---

🔹 بیانیه شفافیت و یادداشت کوتاه:

همهٔ مطالب این صفحه، برداشت‌های شخصی نویسنده از قرآن، عرفان اسلامی و تاریخِ فلسفه است که با تأمل و تحقیق، تدوین شده‌اند. هیچ وابستگی گروهی یا تشکیلاتی ندارم. این نوشته‌ها، یک نقشهٔ راه شخصی برای خودشناسی است، نه یک سازمان، فرقه یا ایدئولوژی بسته. این نوشتار در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با اعتقاد به اسلام به عنوان کامل‌ترین و خاتم ادیان تدوین شده است.

---

📝 خلاصهٔ کوتاه برای معرفی در ویرگول:

«نقشهٔ نجات: از بحران معاصر تا ظهور انسان کامل»؛ رساله‌ای جامع در بابِ ابعاد هستی و نیستی، از وارونگی تا وحدت. این نوشتار، روایتی است از سقوط انسان از «مقامِ قرب» تا «تهِ چاهِ وارونگی»، و ترسیمِ مسیرِ بازگشت به «اصلِ خویش»؛ بازگشتی که از «خاکِ مسئولیت» آغاز و به «آسمانِ معنا» می‌انجامد. الگوریتمِ سه‌فازیِ تحول (تخلیه، تحلیه، تجلیه) نقشهٔ راهِ سلوک را ترسیم می‌کند و غایتِ آن، گذار از «مسافر» به «معمار» و تحققِ «خلیفه‌اللهی» است.

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)

خودشناسی نوری / عبدالمبین

--

مقالهانسان
۳
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید