ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۸ دقیقه·۴ ماه پیش

نسبتِ «بیداد» و «مشیتِ الهی»

بسمه تعالی

بنام صاحب جان یگانه خالق مهربان

---

نسبتِ «بیداد» و «مشیتِ الهی»

از «اختیارِ انسان» تا «رهایی از جبرِ وهمی» در مکتبِ حقیقت

---

یادداشت نویسنده:

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین). من یک انسانِ عادی هستم؛ ۴۵ ساله، با تجربهٔ تلخ و شیرینِ بسیار. در جوانی، «خیر» را چندان ندیدم و اشتباهاتِ بسیار کردم. اما هر چه بیشتر در «عرف» و «حکمت» غور کردم، دریافتم که آن سرگردانی‌ها، مرا به این «تشنگیِ عمیق» رساند. من در پیِ مقام، شهرت یا جاه و جلال نیستم؛ آنچه از عمقِ جانم می‌خواهم، تنها «رضایتِ خالقِ مهربان» است. این نوشته‌ها، حاصلِ تأملِ شخصی، مطالعهٔ آزاد و تجربهٔ زیستهٔ من است و هیچ ادعایِ مرجعیتی ندارم. این متن‌ها را به‌عنوانِ «یادداشت‌های یک تشنه» در اختیارِ علاقه‌مندان می‌گذارم.

---

چکیده

اگر «بیداد» (ظلم، تبعیض، استبداد) در جهان رخ می‌دهد، آیا این به‌معنایِ «رضایتِ مشیتِ الهی» به بیداد است؟ یا اینکه «مشیتِ الهی» به‌گونه‌ای است که «اختیارِ انسان» را برایِ بیداد، آزاد گذاشته است؟ این پرسش، یکی از عمیق‌ترین و چالش‌برانگیزترین پرسش‌هایِ فلسفهٔ اسلامی و عرفانِ نوری است. در دستگاهِ خودشناسیِ نوری، پاسخ در چارچوبِ «امرٌ بَیْنَ الأَمْرَیْنِ» (نه جبرِ محض و نه تفویضِ کامل) داده می‌شود. این مقاله، نشان می‌دهد که «مشیتِ الهی» زمینه‌سازِ «اختیار» است، نه جبرِ اعمال. «بیداد» از «سوءاستفادهٔ انسان از اختیار» ناشی می‌شود، نه از «ارادهٔ الهی». و «رهایی» از بیداد، در «مسئولیتِ آگاهانهٔ انسان» در برابرِ «نورِ فطرت» است.

---

پیش‌گفتار: چرا این پرسش، مهم است؟

خیلی‌ها وقتی با ظلم و بی‌عدالتی روبرو می‌شوند، یک سؤال در ذهنشان شکل می‌گیرد: «اگر خدا هست، چرا این همه ظلم در جهان رخ می‌دهد؟» این سؤال، ممکن است کسی را به «انکارِ خدا» بکشاند، یا به «جبرِ مطلق» که در آن، انسان هیچ‌کاره است. اما در خودشناسیِ نوری، راهِ سومی وجود دارد: راهی که هم «مشیتِ الهی» را حفظ می‌کند و هم «مسئولیتِ انسان» را.

در این مقاله، قرار است این راهِ سوم را با هم مرور کنیم؛ راهی که می‌گوید: «بیداد، از «ارادهٔ الهی» نیست؛ از «اختیارِ نادرستِ انسان» است. و «رهایی» از بیداد، در «مسئولیتِ آگاهانه» ما در برابرِ «نورِ فطرت» است.»

---

بخش اول: چالشِ «جبر و اختیار» در نسبت با بیداد

مسئله این است:

اگر خداوند، «قادرِ مطلق» و «مهربانِ مطلق» است، چرا اجازه می‌دهد که ظلم و بیداد در جهان رخ دهد؟ آیا این به‌معنایِ «رضایتِ خدا» به بیداد است؟ یا اینکه خداوند، «اختیار» را به انسان داده و اوست که با انتخابِ نادرست، بیداد را رقم می‌زند؟

پاسخِ خودشناسیِ نوری:

در دستگاهِ خودشناسیِ نوری، پاسخ در چارچوبِ «امرٌ بَیْنَ الأَمْرَیْنِ» (نه جبرِ محض و نه تفویضِ کامل) داده می‌شود. یعنی:

· نه «جبرِ محض» که بگوییم خداوند، همه‌چیز را از پیش تعیین کرده و انسان، هیچ‌کاره است.

· نه «تفویضِ کامل» که بگوییم خداوند، هیچ‌نقشی در کارِ انسان ندارد.

بلکه راهِ سوم: «مشیتِ الهی» زمینه‌سازِ «اختیارِ انسان» است. خداوند، «اختیار» را به انسان هدیه داده و انسان با «انتخابِ آگاهانه» خود، یا «نور» را برمی‌گزیند یا «ظلمت». بیداد، نتیجهٔ انتخابِ ظلمت است، نه ارادهٔ خدا.

---

بخش دوم: مشیتِ الهی؛ زمینه‌سازی برایِ «اختیار»، نه «جبرِ اعمال»

«مشیتِ الهی» یعنی چه؟

«مشیتِ الهی» یعنی «ارادهٔ خداوند». اما این اراده، به‌معنایِ «جبرِ اعمال» نیست. خداوند، «اختیار» را به انسان داده است و این خودش، یک «هدیهٔ الهی» است. پس «مشیت» یعنی «ارادهٔ الهی بر این که انسان، آزادانه راهِ خود را انتخاب کند».

شاهدِ قرآنی:

«إِنَّا هَدَیْنَاهُ السَّبِیلَ إِمَّا شَاکِرًا وَإِمَّا کَفُورًا» (انسان، ۳).

«ما راه را به او نشان دادیم؛ خواه شاکر باشد (و نور را بپذیرد) و خواه کافر (و ظلمت را برگزیند).»

یعنی خداوند، «راهِ نور» و «راهِ ظلمت» را به انسان نشان داده است. اما انتخاب، با خودِ انسان است. این، همان «مشیتِ الهی» است؛ مشیتی که به انسان «اختیار» داده است.

پس «مشیتِ الهی» این است که «اختیار» وجود داشته باشد، نه اینکه «اعمالِ خاص» جبراً محقّق شوند. به‌عبارتی، خداوند «ظلم» را نمی‌خواهد، اما «امکانِ ظلم» را به‌عنوانِ «لوازمِ اختیار» می‌پذیرد.

---

بخش سوم: «بیداد» در چارچوبِ «قضا و قدر»

«قضا» و «قدر» یعنی چه؟

در فلسفهٔ اسلامی، «قضا و قدر» دو مفهومِ به‌هم‌پیوسته هستند:

· قدر: یعنی «اندازه‌گیری و تقدیرِ الهی» برایِ هر موجود؛ یعنی «چارچوبِ امکانات».

· قضا: یعنی «تحقّقِ عینیِ آن تقدیر» در جهانِ خارج.

اما این دو، به‌معنایِ «جبرِ اعمال» نیستند. بیایید با یک مثال ساده توضیح بدهم:

تصوّر کن یک زمینِ کشاورزی داری. «قدرِ الهی» یعنی این که زمین، قابلیتِ رشدِ گیاه را دارد. اما «قضا» یعنی اینکه تو، بذرِ گندم بکاری یا بذرِ خار. «قدر»، «امکان» است؛ «قضا»، «تحقق» است با انتخابِ تو.

پس:

· «قدرِ الهی»: «امکانِ ظلم» در نظامِ هستی، به‌عنوانِ «لوازمِ اختیار» وجود دارد.

· «قضایِ الهی»: «تحققِ عینیِ ظلم» توسطِ انسانِ ظالم، نه جبراً، که با «اختیارِ او» رخ می‌دهد.

شاهدِ قرآنی:

«وَلَا يَظْلِمُ رَبُّكَ أَحَدًا» (کهف، ۴۹).

«خداوند به هیچ‌کس ستم نمی‌کند.»

پس «ظلم» از «خدا» نیست؛ از «انسانِ ظالم» است که از «اختیارِ خود» سوءاستفاده کرده است.

---

بخش چهارم: «بیداد» و «نظامِ احسن»؛ چرا خداوند، ظلم را جلوگیری نمی‌کند؟

یک سؤالِ چالش‌برانگیز:

اگر خداوند «قادرِ مطلق» است، چرا «ظلم» را در جهان جلوگیری نمی‌کند؟ این سؤال، ممکن است خیلی‌ها را به شک بیندازد.

پاسخ در «نظامِ احسن»:

· اگر خداوند، هر «ظلمی» را جلوگیری کند، «اختیارِ انسان» از میان می‌رود. اگر اختیار نباشد، «آزمایشِ انسان» و «تکاملِ او» بی‌معنا می‌شود.

· «نظامِ احسن» یعنی بهترینِ نظام‌هایِ ممکن. در این نظام، «امکانِ شر» به‌عنوانِ «زمینهٔ رشدِ اختیاریِ انسان» وجود دارد. «بیداد» یک «شرّی نسبی» است که در خدمتِ «خیرِ اعظم» (آزمایشِ انسان و تکاملِ او) قرار گرفته است.

یک مثالِ ساده:

تصوّر کن یک معلم، به دانش‌آموزانش اجازه می‌دهد که در یک آزمون، خودشان پاسخ بدهند. بعضی از دانش‌آموزان، تقلب می‌کنند. آیا این به‌معنایِ «رضایتِ معلم» به تقلب است؟ خیر. معلم، «امکانِ تقلب» را به‌وجود آورده، اما «تقلب» را «نمی‌خواهد». هدفِ معلم، «آزمایشِ صداقت» است. نظامِ احسنِ الهی نیز، همین‌گونه است؛ خداوند، «امکانِ ظلم» را برایِ «آزمایشِ اختیار» فراهم کرده است.

---

بخش پنجم: «بیداد» و «مشیت» در دستگاهِ خودشناسیِ نوری

در این بخش، بیایید یک جدولِ ساده ببینیم تا نسبتِ این مفاهیم را بهتر درک کنیم:

مفهوم تعریف نسبت با بیداد

مشیتِ الهی ارادهٔ خداوند بر «خلقِ نظامِ احسن» و «اعطایِ اختیار به انسان» بیداد، «معلولِ مستقیمِ مشیت» نیست؛ بلکه «لوازمِ اختیار» است.

قدرِ الهی «چارچوبِ امکانات» که در آن، «امکانِ ظلم» نیز گنجانده شده است بیداد، در «قدر» (امکان‌ها) وجود دارد، اما «تحققِ» آن، با «اختیارِ انسان» است.

قضایِ الهی تحققِ عینیِ اعمالِ انسان در جهان بیداد، «قضایِ الهی» نیست؛ «قضایِ نفسِ امّاره» است که در جهان، تحقق یافته است.

اختیارِ انسان تواناییِ «انتخابِ آگاهانه» بینِ «نور» و «ظلمت» بیداد، نتیجهٔ «انتخابِ نادرستِ انسان» است، نه «اجبارِ الهی».

نتیجهٔ کلان:

«بیداد» در چارچوبِ «قضا و قدر» معنا می‌یابد، اما به‌معنایِ «جبرِ الهی» نیست؛ به‌معنایِ «امکانِ شر در نظامِ احسن» و «تحققِ آن توسطِ اختیارِ انسان» است.

---

بخش ششم: پاسخ به چالشِ «اگر همه چیز به مشیتِ الهی بازمی‌گردد، پس بیداد نیز از مشیت است؟»

این سؤال، یک سؤالِ خیلی دقیق و مهم است. پاسخش در یک تفاوتِ ظریف نهفته است:

· مشیتِ تکوینی: یعنی ارادهٔ الهی بر «خلقِ نظامِ کلانِ هستی» که در آن، «اختیارِ انسان» و «امکانِ شر» گنجانده شده است. این مشیت، «همهٔ چیزها» را در بر می‌گیرد، اما به‌معنایِ «ارادهٔ الهی بر تحققِ عینیِ هر چیز» نیست.

· مشیتِ تشریعی: یعنی ارادهٔ الهی بر «آنچه باید باشد» (اوامر و نواهی). این مشیت، «بیداد» را هرگز نمی‌خواهد.

پس «بیداد» در «مشیتِ تکوینی» (به‌عنوانِ امکان) وجود دارد، اما در «مشیتِ تشریعی» (به‌عنوانِ خواستهٔ الهی) وجود ندارد. به‌عبارتی، خداوند «امکانِ بیداد» را آفریده، اما «بیداد» را «نمی‌خواهد» و از آن «نهی» کرده است.

---

تمرین عملی (چگونه در مواجهه با بیداد، مسئولیتِ خود را بپذیریم؟)

گام اول: تمرینِ «تشخیصِ سهمِ خود در بیداد»

امروز، در مواجهه با یک «بی‌عدالتی» (در خانواده، محلِ کار یا جامعه)، از خود بپرس: «سهمِ من در این بی‌عدالتی چیست؟ آیا من، با «سکوت»، «بازتولیدِ ظلم» می‌کنم؟ یا با «کنشِ منصفانه»، به «اصلاحِ آن» کمک می‌کنم؟» این پرسش، «تشخیصِ مسئولیت» است.

جملهٔ کلیدی: «تشخیصِ سهمِ خود در بیداد، «نخستین گامِ مسئولیتِ وجودی» است.»

---

گام دوم: تمرینِ «کنشِ منصفانه»

امروز، در همان موقعیت، یک «کنشِ کوچکِ منصفانه» انجام بده. مثلاً اگر در یک گروه، به کسی ناعادلانه توهین شد، با «صدق» از او دفاع کن. یا اگر در محلِ کار، حقِ کسی پایمال شد، با «شجاعتِ نوری» حرف بزن.

جملهٔ کلیدی: «کنشِ منصفانه، «تمرینِ عدلِ نوری» است.»

---

گام سوم: تمرینِ «تفویضِ نتیجه به مشیت»

پس از انجامِ «کنشِ منصفانه»، نتیجه را به «مشیتِ الهی» بسپار. بگو: «خدایا، من وظیفه‌ام را انجام دادم؛ نتیجه، با توست.»

جملهٔ کلیدی: «تفویضِ نتیجه به مشیت، «رهایی از اضطرابِ جبر» و «توکلِ فعال» است.»

---

جمع‌بندی و حکمتِ نهایی

ای سالکِ راهِ حقیقت!

«مشیتِ الهی»، «زمینهٔ اختیار» است، نه «جبرِ اعمال».

«بیداد»، «قضایِ نفسِ امّاره» است، نه «قضایِ حق».

انسان، «مختار» آفریده شده است؛

و «رهایی» از بیداد، در «مسئولیتِ آگاهانه» اوست.

پس، از «جبرِ وهمی» بگریز،

به «اختیارِ نوری» پناه ببر،

و در برابرِ بیداد، «کنشِ منصفانه» را برگزین.

که «رهایی»، در «مسئولیت» است؛

و «مسئولیت»، در «اختیارِ آگاهانه».

---

حکمتِ نهایی:

«مشیتِ الهی، «امکانِ انتخاب» است، نه «تعیینِ نتیجه».

«بیداد»، «نتیجهٔ انتخابِ نادرستِ انسان» است، نه «ارادهٔ خدا».

پس، «سهمِ خود» را در بیداد تشخیص بده،

با «کنشِ منصفانه»، «عدل» را جاری کن،

و «نتیجه» را به «مشیت» بسپار.

که «رهایی»، نه در «انفعال»، که در «مسئولیتِ آگاهانه» است؛

و «مسئولیتِ آگاهانه»، «رازِ خروج از هزارتو».»

---

📚 مطالب مرتبط:

· مقاله: خودشناسی نوری چیست؟ (درگاهِ ورود)

· مقاله: عصب؛ ریسمانِ اختیار یا زنجیرِ جبر؟

· مقاله: رسالتِ تاریخیِ انسانِ آگاه

· مقاله: پیوندِ «عرفان» و «مسئولیتِ اجتماعی»

---

منابع و مآخذ

· قرآن کریم (سوره‌های انسان، کهف، بقره، آل‌عمران).

· سهروردی، شهاب‌الدین یحیی. حکمة الإشراق.

· ملاصدرا (صدرالمتألهین شیرازی). الحکمة المتعالیة فی الأسفار العقلیة الأربعة.

· نهج‌البلاغه، امام علی (ع).

---

🔹 بیانیه شفافیت و یادداشت کوتاه:

همهٔ مطالب این صفحه، برداشت‌های شخصی نویسنده از قرآن، عرفان اسلامی و تاریخِ فلسفه است که با تأمل و تحقیق، تدوین شده‌اند. هیچ وابستگی گروهی یا تشکیلاتی ندارم. این نوشته‌ها، یک نقشهٔ راه شخصی برای خودشناسی است، نه یک سازمان، فرقه یا ایدئولوژی بسته. این نوشتار در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با اعتقاد به اسلام به عنوان کامل‌ترین و خاتم ادیان تدوین شده است.

---

📝 خلاصهٔ کوتاه برای معرفی در ویرگول:

«نسبتِ «بیداد» و «مشیتِ الهی»»

از «اختیارِ انسان» تا «رهایی از جبرِ وهمی» در مکتبِ حقیقت.

اگر «بیداد» در جهان رخ می‌دهد، آیا این به‌معنایِ «رضایتِ مشیتِ الهی» است؟ این مقاله، در چارچوبِ «امرٌ بَیْنَ الأَمْرَیْنِ» (نه جبرِ محض و نه تفویضِ کامل) پاسخ می‌دهد و نشان می‌دهد که «مشیتِ الهی» زمینه‌سازِ «اختیار» است، نه جبرِ اعمال؛ و «بیداد» از «سوءاستفادهٔ انسان از اختیار» ناشی می‌شود، نه از «ارادهٔ الهی».

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)

خودشناسی نوری / مکتبِ حقیقتِ وجودی

---

مقاله
۰
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید