ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۱۴ دقیقه·۱ ماه پیش

من، راکبِ تن — و آرامشی که بدون آن، تشخیص ممکن نیست

بسمه تعالی

بنامِ صاحبِ جان، یگانهٔ خالقِ مهربان

---

من، راکبِ تن — و آرامشی که بدون آن، تشخیص ممکن نیست

چرا راکبِ مضطرب، در روشنایی هم گم می‌شود — و راکبِ آرام، در تاریکی هم می‌بیند

---

درآمد — تصویری که همه‌چیز را روشن می‌کند

انسان را اغلب به «مرکب و راکب» تشبیه کرده‌اند: تن، مرکب است؛ من، راکب. اما این تشبیه، اگر ناقص بماند، گمراه‌کننده است. چون راکبی که مرکبش را نمی‌شناسد، یا او را رها می‌کند تا هرزه بچرد، یا چنان مهارش می‌کشد که از نفس می‌افتد. و در هر دو حال، به مقصد نمی‌رسد.

اما لایهٔ عمیق‌تری هم هست. راکب، تنها با تن سر و کار ندارد؛ او در درونِ خود، مجموعه‌ای از صداها و نیروها را حمل می‌کند. و اگر این مجموعه، آرام نباشد، راکب نمی‌تواند ببیند، نمی‌تواند بشنود، و مهم‌تر از همه — نمی‌تواند تشخیص بدهد.

این نوشته، دربارهٔ همان چیزی است که در چهارچوبِ «خودشناسی نوری» بارها به آن رسیدیم: آرامش، شرطِ تشخیص است — نه نتیجهٔ آن. و بدونِ تشخیص، درونِ انسان به آشوبستان (سرزمینِ آشوب) تبدیل می‌شود؛ و راکب، تا پایانِ عمر، با حیرانی خود راه می‌رود.

و یک تصریح، پیش از شروع: این نوشته، برای کسی نوشته نشده که وسطِ سختی است و توانِ خواندن ندارد. برای بعد نوشته شده — وقتی کمی نفس داریم. و اگر وسطِ سختی‌ای، و نمی‌توانی این را بخوانی — عیب نیست. آن را رها کن. و فقط یک کار بکن: به یک نفر بگو. نه برای حل کردن، فقط برای گفتن. و همین گفتن، گاهی کافی است.

---

بخشِ یکم — درونِ چندصدا: چرا «درون» یکپارچه نیست

ما اغلب خودمان را «یکی» می‌پنداریم. می‌گوییم «من تصمیم گرفتم»، «من عصبانی شدم»، «من دوستش دارم» — گویی یک مرکزِ فرماندهیِ واحد وجود دارد. اما اگر کمی دقیق‌تر نگاه کنیم، می‌بینیم که درون، صحنهٔ گفت‌وگوی چند صداست:

· صدایی می‌گوید «بیشتر می‌خواهم» — از ترس، از نیازِ ارضا نشده.

· صدایی می‌گوید «تو بد بودی» — سرزنش‌گر، اما راه‌نما نیست.

· صدایی آرام می‌گوید «این را ببین» — بی‌قضاوت، بی‌فشار.

· و صدایی که نقشه می‌کشد، توجیه می‌سازد، و خود را «عاقل» می‌نامد — در حالی که خواب است.

در چهارچوبِ ما، این صداها را در دو نقشه دیدیم: سه صدای درون (عاقلِ خواب‌رفته، بالغِ در تردید، کودکِ درون) و نفسِ واحد با سه حالت (اماره، لوامه، مطمئنه).

و اینجا باید یک تفکیکِ مهم را صریح بگویم، چون پیش‌تر مبهم مانده بود: این دو نقشه، دو محورِ مستقل‌اند — نه دو نام برای یک چیز.

· سه صدای درون، «لحن» و «نقش» صداها را توصیف می‌کند: صداهایی که سرزنش می‌کنند، صداهایی که می‌ترسند، صداهایی که آرام‌اند.

· سه حالتِ نفس، «جهت» و «قوام» وجود را توصیف می‌کند: به کدام سو، و بر کدام پایه.

پس هر صدا، می‌تواند در هر حالتی ظاهر شود. «کودکِ درون» می‌تواند در حالتِ اماره باشد (طلبِ بی‌مرز)، یا در حالتِ لوامه (احساسِ گناه)، یا در حالتِ مطمئنه (اعتمادِ ساده). و همین‌طور «عاقلِ خواب‌رفته» — که اغلب در حالتِ اماره است، اما می‌تواند در لوامه هم ظاهر شود (عقلِ سرزنش‌گر).

و نکتهٔ کلیدی این است: این صداها و حالت‌ها، سه موجودِ جدا نیستند — یک وجود، با چند صدا و چند جهت. و اگر این درون، آرام نباشد، صدای بلندتر همیشه برنده است — نه صدای درست‌تر. و صدای بلندتر، اغلب صدای ترس است، نه صدای حقیقت.

و اما راکب — کیست؟

اینجا یک پرسشِ ساده هست که باید پاسخ بگیرد: اگر درون، چندصدا است، راکب کدام صدا است؟

پاسخ این است: راکب، نه یکی از صداهاست، نه چیزی جدا از آن‌ها. راکب، همان «من» است — اما نه «من»ی که در یکی از صداها غرق است. راکب، «من»ی است که گوش می‌دهد.

و «بالغِ در تردید» — که در سه صدا آمده — همان راکب است، وقتی هنوز نشنیده و در تردید است. و وقتی راکب، به خویش گوش می‌دهد — از «بالغِ در تردید» به «راکبِ شنونده» تبدیل می‌شود. و همین تبدیل است که «درایت» نامیده می‌شود.

پس راکب، یک صدا نیست — یک رابطه است. رابطهٔ «من» با صداها. و این رابطه، وقتی سالم است که راکب بشنود — نه اینکه اطاعت کند یا سرکوب.

---

بخشِ دوم — مجادلهٔ خیر و شر: نبردی که در تاریکی می‌شود

بسیاری، خیر و شر را دو نیروی بیرونی می‌پندارند: یکی از آسمان می‌آید، یکی از زمین. اما در تجربهٔ درونی، ماجرا متفاوت است. مجادلهٔ خیر و شر، درونِ خودِ ما رخ می‌دهد — و اغلب، در تاریکی.

چرا در تاریکی؟ چون تشخیصِ خیر از شر، وقتی درون آرام نیست، ممکن نیست. در طوفان، نمی‌توانی ببینی کدام موج از کدام سو می‌آید. و در هیاهوی درون — اضطراب، خشم، ترس، توجیه — نمی‌توانی ببینی کدام انگیزه از فطرت است و کدام از اماره.

و اینجا نکته‌ای حیاتی است: شر، اغلب خود را در لباسِ خیر می‌پوشاند. در چهارچوبِ ما، این را «تبصره» نامیدیم — و گفتیم خطرناک‌ترین دام است، چون شبیهِ گرفتن است. نفس، گناه را با آیه توجیه می‌کند؛ بی‌عملی را با مقام؛ ضعف را با تروما؛ فرار را با جبر؛ رذالت را با واقعیت.

پس مجادلهٔ خیر و شر، نبردی نیست که با قدرت برده شود — نبردی است که با دیدن برده می‌شود. و دیدن، بدونِ آرامش ممکن نیست.

---

بخشِ سوم — آرامش، شرطِ تشخیص است

این جمله را جدی بگیریم: آرامش، شرطِ تشخیص است — نه نتیجهٔ آن.

اما پیش از آنکه این جمله را باز کنیم، باید یک ابهام را برطرف کنم: «آرامش» کدام آرامش است؟ چون سه «آرامش» متفاوت وجود دارد که اغلب با هم اشتباه می‌شوند:

نوعِ آرامش چیست نمونه

آرامشِ عاطفی نبودنِ اضطراب و خشم کسی که شرایطش مساعد است

آرامشِ ذهنی سکوتِ صداها کسی که تمرین کرده

آرامشِ معنوی حضوری که در آن، صداها هستند — اما تو فاصله داری کسی که دیده است

و این سه، یکی نیستند. کسی می‌تواند اضطراب داشته باشد (عاطفی ناآرام) اما ذهنش ساکت باشد — مثلِ کسی که در نماز، آرام است. و کسی می‌تواند عاطفی آرام باشد اما ذهنش پر از صدا — مثلِ کسی که «خوب است» اما «فکر می‌کند».

آرامشی که در این نوشته مراد است، آرامشِ معنوی است: نه سکوتِ ذهن، نه نبودِ اضطراب — بلکه حضوری که در آن، تو با صداها فاصله داری. صداها هستند، اما تو در آن‌ها غرق نیستی. و همین فاصله است که تشخیص را ممکن می‌کند.

و این، با چهارچوب هم‌راستاست: راکب، به‌تنهایی تشخیص نمی‌دهد. راکب، با گوش دادن به خویش — که آینه‌دارِ نور است — تشخیص می‌دهد. و آرامش، شرطِ این گوش دادن است — نه شرطِ خودِ تشخیص. یعنی: خویش، آینه است؛ راکب، نگاه‌کننده به آینه. و نگاه‌کننده، اگر مضطرب باشد، آینه را تار می‌بیند. اما اگر آرام باشد، آینه، آنچه هست را نشان می‌دهد.

و اما یک دورِ منطقی — که باید شکسته شود

اگر آرامش شرط است، و ما آرام نیستیم — چگونه آرام شویم؟ مگر آرام شدن، خودش نیاز به تشخیص ندارد؟

پاسخ این است: دو حالتِ متفاوت وجود دارد.

حالتِ اول: کسی که می‌تواند آرام شود — اما نمی‌شود.

این، خودش یک تشخیص است: تشخیصِ اینکه «من دارم از آرامش فرار می‌کنم.» و فرار از آرامش، اغلب از ترس است — ترس از دیدنِ آنچه در سکوت، دیده می‌شود. و در این حالت، اولین گام، نه «سکوت» است — «پرسیدنِ اینکه از چه فرار می‌کنم؟»

حالتِ دوم: کسی که نمی‌تواند آرام شود — به‌خاطرِ زخمی که خودش نساخته.

افسردگی، تروما، فقرِ سنگین. و در این حالت، کارِ او، «آرام کردن» نیست — «پیدا کردنِ کسی است که کنارش بماند تا آرام شود.» و این، ضعف نیست — بخشی از راه است.

و تفاوتِ این دو، آسمان تا زمین است. چون اولی، دعوت به سکوت است — و دومی، دعوت به همراهی. و اگر این دو را یکی ببینیم، به اولی ظلم کرده‌ایم (چون او می‌تواند، و باید برخیزد) و به دومی هم ظلم کرده‌ایم (چون او نمی‌تواند، و باید کسی کنارش باشد).

---

بخشِ چهارم — درایت در درون: چگونه؟

اگر درون، مجموعه‌ای از صداهاست، راکب نمی‌تواند با فرمان اداره کند — باید با درایت اداره کند. و درایت، سه ویژگی دارد:

یک. شنیدنِ همهٔ صداها — بدونِ خفه کردنِ هیچ‌کدام.

راکبِ خام، یا صدای اماره را سرکوب می‌کند (و بعد در لباسِ دیگری برمی‌گردد)، یا صدای وجدان را نادیده می‌گیرد (و بعد به بی‌حسی می‌رسد). راکبِ باتدبیر، همه را می‌شنود — اما به همه رأی نمی‌دهد. فرق است بین «شنیدن» و «اطاعت کردن».

دو. تفکیکِ صدا از منبع.

صدای «بیشتر می‌خواهم» ممکن است از ترس بیاید، یا از نیازِ واقعی. و راکب باید بپرسد: «این صدا، از کجا می‌آید؟» — نه فقط «چه می‌گوید؟» چون یک حرفِ درست، اگر از منبعِ نادرست بیاید، به نتیجهٔ نادرست می‌رسد.

سه. تصمیمِ آهسته — نه تصمیمِ عجول.

درایت، یعنی: بین محرک و پاسخ، فاصله گذاشتن. و این فاصله، همان چیزی است که در چهارچوب، ذیلِ «توجه» آوردیم: «الآن اینجاست» — حضور، شکستنِ غفلت. و این فاصله، جایی است که تشخیص ممکن می‌شود.

پس درایت، نه هوشِ بیشتر است، نه اطلاعاتِ بیشتر — آرامشِ بیشتر. چون در آرامش است که می‌توانی بشنوی، تفکیک کنی، و آهسته تصمیم بگیری.

و یک تصریح: راکب، رئیسِ این مجموعه است — نه پادشاه. و ریاست، یعنی شنیدنِ همه، و تصمیم گرفتنِ نهایی — نه فرمان دادن به همه.

---

بخشِ پنجم — پاکسازی از غیر حق: کارِ اصلیِ راکب

اگر درون را آرام کردی، و صداها را شنیدی، و تشخیص دادی — حالا کارِ اصلی آغاز می‌شود: پاکسازی از غیرِ حق.

این، همان «تخلیه» است در چهارچوبِ ما — اما نه به معنای «خالی کردنِ ذهن». به معنای: زدودنِ آنچه جای حق را گرفته، اما حق نیست.

و غیرِ حق چیست؟ نه فقط گناهِ آشکار. بلکه:

· تعلقاتی که آزادی را می‌گیرند — نه اینکه دنیا بد باشد، که چسبیدن به آن، اسارت است.

· توجیهاتی که نفس می‌سازد تا خود را در لباسِ حق بنشاند — همان تبصره.

· نقش‌هایی که خود را با آن‌ها اشتباه می‌گیریم — «من همیشه همین‌طور بوده‌ام» — و این، بلورینگیِ تحمیلی است. یعنی: سیری که شکل گرفته — و ما فکر می‌کنیم این شکل، خودِ ماست. در حالی که فقط یک شکلِ موقت است — که از بیرون آمده، نه از درون.

· ترس‌هایی که تصمیم‌ها را از آنِ خود می‌کنند — و ما فکر می‌کنیم «عاقلانه» تصمیم گرفته‌ایم.

و پاکسازی، کارِ یک روز نیست. حلزونی است — هر دور، عمیق‌تر. و در هر دور، لایه‌ای از غیرِ حق برداشته می‌شود — و لایه‌ای از حق، آشکار می‌شود.

و نکتهٔ حیاتی: پاکسازی، بدونِ آرامش، به سرکوب تبدیل می‌شود. کسی که با خشم از گناه دوری می‌کند، در واقع آن را سرکوب می‌کند — و سرکوب، همیشه با بازگشتِ قوی‌تر همراه است. اما کسی که با آرامش، غیرِ حق را می‌بیند و رها می‌کند، آزاد می‌شود — نه اینکه فقط «جلوی خودش را بگیرد».

---

بخشِ ششم — رساندن به حقِ خالق: مقصدِ راکب

پس از پاکسازی، چه می‌ماند؟ حق. و حق، همان فطرت است — نورِ پنهانی که همیشه بوده، اما با لایه‌های غیرِ حق پوشیده شده بود.

و «رساندن به حقِ خالق» یعنی: وجودِ خود را به آنچه از اوست، برگرداندن. نه به این معنا که «من» نابود شود — که فنا، فناِ قوام‌های دروغین است، نه فناِ «من». بلکه به این معنا که «من»، تمام‌قد بر شاهد بایستد — و از آن، نور بگیرد.

و این، همان «قائم به شاهد شدن» است که در چهارچوب گفتیم: نه قائم به ذات (که ادعای استقلال است)، نه قائم به هیچ (که پوچی است) — قائم به شاهد. و این، حدِ کمالِ راکب است.

و وقتی راکب به این حد رسید، تن هم آرام می‌شود — نه از ترس، از هم‌راستایی. و درونِ چندصدا، از آشوبستان به شهرِ آرام تبدیل می‌شود: صداها هستند، اما دیگر همدیگر را نمی‌درند — با هم می‌شنوند.

---

بخشِ هفتم — بهای نپرداختن: سرگردانی — نه مجازات

و اگر این کار انجام نشود؟ اگر راکب، روانش را آرام نکند، تشخیص ندهد، و غیرِ حق را پاک نکند؟

پاسخ، همان جملهٔ تلخ است: سرگردانی و حیرانی، تا پایانِ عمر.

و این سرگردانی، سه چهره دارد:

یک. سرگردانیِ تصمیم.

هر روز، تصمیمی می‌گیری — و فردا پشیمان می‌شوی. چون تصمیم از ترس بود، نه از تشخیص. و چون تشخیص نداشتی، هر بار از یک طرف به طرفِ دیگر می‌روی — بدونِ اینکه بدانی کجا می‌روی.

دو. سرگردانیِ معنا.

کارها را انجام می‌دهی، اما نمی‌دانی چرا. زندگی می‌کنی، اما نمی‌دانی برای چه. و این، همان «پوچی» است — سیاه‌چاله‌ای که گرانشش بیش از توان است.

سه. سرگردانیِ رابطه.

با هر کس ارتباط می‌گیری، زود می‌رنجد — یا تو از او، یا او از تو. چون نه خودت را می‌شناسی، نه صداهایت را. و رابطه، بدونِ تشخیص، به مجادله تبدیل می‌شود — نه به یاری.

و این سرگردانی، با گذرِ زمان، عمیق‌تر می‌شود — نه اینکه خودبه‌خود حل شود. چون «سیری در نیستی» است — و هر دم، ممکن است به وجودی بلورین شود: نزولی یا صعودی. و اگر جهت ندهی، نزولی می‌شود — نه از بدذاتی، از ناآگاهی.

و یک تصریحِ مهم

این سرگردانی، نه مجازات است، نه حکم. چون بعضی راکب‌ها، به‌خاطرِ زخمی که خودشان نساخته‌اند، نمی‌توانند آرام شوند — افسردگی، تروما، فقرِ سنگین. و در آن حالت، کارِ راکب، «آرام کردن» نیست؛ «پیدا کردنِ کسی است که کنارش بماند تا آرام شود.» و این، خودش یک نوع تشخیص است — تشخیصِ اینکه «من به تنهایی نمی‌توانم.» و این، ضعف نیست — بخشی از راه است. و کسی که این را می‌بیند، از سرگردانی بیرون نمی‌آید — اما تنها هم نمی‌ماند. و همین، آغازِ چیزِ دیگری است.

---

بخشِ هشتم — راهِ عملی: چهار حرکت

این‌ها «دستورالعمل» نیستند — حرکت‌اند. و هر حرکت، از دلِ بخشی از همین متن بیرون آمده — نه از یک فهرستِ جدا.

حرکتِ یکم — سکوت: فاصله، نه خاموشی

سکوت، خاموش کردنِ صداها نیست — فاصله گرفتن از آن‌هاست. و فاصله، با «نشنیدن» نمی‌آید — با «شنیدنِ بدونِ غرق شدن» می‌آید.

و پنج دقیقه در روز، کافی است که اول، صداها را بشنوی — بدونِ اینکه به آن‌ها جواب بدهی. و همین «جواب ندادن»، فاصله است. نه اینکه صداها را قطع کنی — نه، بگذار بیایند. اما تو، تماشاگر باش — نه بازیگر.

و اگر در پنج دقیقه، نتوانستی فاصله بگیری — عیب نیست. همان پنج دقیقهٔ تلاش برای فاصله، خودش فاصله است. چون «تلاش برای فاصله» یعنی: «من از این صداها جدا هستم — حتی اگر هنوز نتوانسته‌ام فاصله‌ام را حفظ کنم.»

حرکتِ دوم — نام‌گذاری: اولین عملِ «من»

نام‌گذاری، فقط برچسب زدن نیست — اولین عملِ «من» است. چون تا وقتی صدایی بی‌نام است، «من» با آن یکی است. و وقتی نامش را می‌گذاری — «این ترس است»، «این خشم است» — یک شکافِ کوچک می‌افتد: «من» از صدا جدا می‌شود.

و نام‌گذاری، ساده است — اما آسان نیست. چون صداها، اغلب خود را «من» جا می‌زنند: «من عصبانی‌ام» — نه «خشم در من است». و نام‌گذاری، این «من»ِ جعلی را برمی‌دارد — و «من»ِ واقعی را نشان می‌دهد.

و اگر نتوانستی نامش را بگذاری — نگران نباش. همین که گفتی «نمی‌دانم این چیست»، خودش یک نام‌گذاری است. چون «نمی‌دانم» یعنی: «من از این صدا جدا شده‌ام — حتی اگر هنوز نامش را ندانم.»

حرکتِ سوم — پرسشِ جهت: درایت، در عمل

پیش از هر تصمیم، یک سؤال: «این از کجا می‌آید؟» نه «چه می‌گوید؟» — بلکه «از کدام صدا؟ از ترس، از فطرت، از عادت؟»

و اگر از ترس بود — آهسته‌تر. و اگر از فطرت بود — با اطمینان، اما نه با عجله. و اگر ندانستی — صبر کن.

و صبر کردن، «بی‌تصمیمی» نیست — «تصمیمِ به تعویق انداختن» است. و این، خودش یک تصمیم است — و اغلب، عاقلانه‌ترین تصمیم.

حرکتِ چهارم — توبه: عوض کردنِ قلم

توبه، «گریه و زاری» نیست — «عوض کردنِ قلم» است. هر بار که دیدی از غیرِ حق راه رفتی، برنگرد به سرزنش — برگرد به مسیر.

و این، «بازگشتِ حلزونی» است: همان نقطه، اما در شعاعی بزرگ‌تر. نه اینکه اشتباه را تکرار کنی — که همان نقطه را، این بار با آگاهیِ بیشتر، از سر بگیری. و هر دور، عمیق‌تر.

و توبه، بدونِ آرامش، به سرزنش تبدیل می‌شود — و سرزنش، همان صدای بلندتری است که در بخشِ اول گفتیم. پس توبه، با آرامش است — نه با خشم به خود.

---

جمع‌بندی — در پنج جمله

یک. تن، مرکب است؛ من، راکب. اما راکب در درونی چندصدا زندگی می‌کند — نه در خلأ. و این درون، با فرمان اداره نمی‌شود — با درایت.

دو. مجادلهٔ خیر و شر، درونِ ما رخ می‌دهد — و اغلب در تاریکی. چون شر، خود را در لباسِ خیر می‌پوشاند — و بدونِ آرامش، این لباس را نمی‌شود از تنش درآورد.

سه. آرامش، شرطِ تشخیص است — نه نتیجهٔ آن. و آرامشِ مراد، آرامشِ معنوی است: حضوری که در آن، صداها هستند — اما تو از آن‌ها فاصله گرفته‌ای.

چهار. کارِ راکب، پاکسازی از غیرِ حق است — و رساندنِ وجود به حقِ خالق. و این، نه با سرکوب ممکن است، نه با فرار — با دیدنِ آرام و رها کردنِ آگاهانه.

پنج. و اگر این کار انجام نشود — سرگردانی و حیرانی. نه به‌عنوانِ مجازات — به‌عنوانِ نتیجهٔ طبیعیِ نبودنِ تشخیص. و بعضی راکب‌ها، به‌خاطرِ زخمی که خودشان نساخته‌اند، نمی‌توانند آرام شوند — و در آن حالت، کارِ راکب، «آرام کردن» نیست؛ «پیدا کردنِ کسی است که کنارش بماند.» و این، ضعف نیست — بخشی از راه است.

---

سخنِ آخر

راکبِ آرام، در تاریکی هم می‌بیند — چون چراغش، درونش است. و راکبِ مضطرب، در روشنایی هم گم می‌شود — چون چراغش، خاموش است.

پس پیش از هر کاری، آرام شو. نه برای فرار از مجادله — برای دیدنِ آن. و در دیدن، مجادله حل نمی‌شود — شفاف می‌شود. و در شفافیت، راه پیدا می‌شود.

و آن‌وقت، درونِ چندصدا، از آشوبستان به شهرِ آرام تبدیل می‌شود — و راکب، به مقصد می‌رسد: حقِ خالق.

🌿

---

مطالبِ مرتبط

· «صدای آن که همیشه خواب است» — سه صدای درون — و یکی که همیشه بیدار بود

· «چگونه ذهن، بیشتر از آنکه کمک کند، دور می‌کند؟» — دربارهٔ ابزاری که ارباب می‌شود

· «وجدان — صدایی که قضاوت نمی‌کند» — دربارهٔ آن چیزی که همه داریم و کمتر می‌شناسیم

· «آن حرفی که به خودت می‌زنی» — دربارهٔ توجیهی که شبیهِ فهمیدن است

· «چرا همیشه برمی‌گردم به همان نقطه؟» — دربارهٔ برگشتی که همیشه شکست نیست

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی — عبدالمبین

در مسیرِ روشنِ بندگی

در پناهِ حق

تشخیصآرامش
۰
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید