ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۹ دقیقه·۲ ماه پیش

من، خود، خویش؛ بازیِ زندگی میان این سه

بسمه تعالی

بنامِ صاحبِ جان، یگانهٔ خالقِ مهربان

من، خود، خویش؛ بازیِ زندگی میان این سه

سه بازیگر در یک صحنه، اما فقط یکی واقعی است

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)

در مسیرِ روشنِ بندگی

---

«من»، لباس است. «خود»، اسب است. «خویش»، سوارکار است. بیشترِ عمر فکر می‌کنیم لباسیم. بعد فکر می‌کنیم اسبیم. و کمتر پیش می‌آید که یادمان بیاید سوارکاریم.

---

چکیده

درونِ هر انسانی، سه بازیگر در یک صحنه، مشغولِ بازی‌اند: «من»، «خود»، و «خویش». یکی لباسِ نقاش می‌پوشد، یکی شمشیر به دست می‌گیرد، و یکی ساکت، از گوشهٔ صحنه، تماشا می‌کند. تمامِ زندگیِ ما، همان بازیِ این سه است. گاهی «من» پیروز می‌شود، گاهی «خود»، و گاهی هیچ‌کدام — چون «خویش» هیچ‌وقت بازی نمی‌کند، فقط نگاه می‌کند. اما رهایی، وقتی است که بفهمیم همهٔ این بازی‌ها، رویِ صحنه‌ای اجرا می‌شوند که مالِ «خویش» است. آن وقت، دیگر نه از باختن می‌ترسیم و نه از بردن، سرخوش. فقط تماشا می‌کنیم.

---

داستانِ آغازین — «سه بازیگر و یک تماشاگر»

پادشاهی، سه بازیگر را به قصر دعوت کرد تا برایش نمایشی اجرا کنند.

بازیگرِ اول، لباسِ زیبایی پوشید و نقشِ «پادشاه» را بازی کرد. بازیگرِ دوم، شمشیری به دست گرفت و نقشِ «سردار» را. بازیگرِ سوم، لباسِ کهنه‌ای پوشید و نقشِ «درویش» را.

نمایش، فوق‌العاده بود. پادشاه، دست زد و گفت: «هر سه‌تان عالی بودید! حالا بگویید، کدام‌یک از شما، «واقعی‌تر» بود؟»

بازیگرِ اول گفت: «من! چون نقشِ پادشاه را بازی کردم.»

بازیگرِ دوم گفت: «من! چون نقشِ سردار را بازی کردم.»

بازیگرِ سوم گفت: «هیچ‌کدام. ما هر سه، بازیگر بودیم. آن‌که «واقعی» بود، شما بودید که تماشا می‌کردید.»

پادشاه، لحظه‌ای ساکت شد. بعد لبخندی زد و گفت: «راست گفتی. تو، از همه‌ی ما، «بازیگرتر» بودی. چون فهمیدی که بازی، بازی است.»

آن شب، پادشاه فهمید که در تالارِ وجودِ او هم، سه بازیگر مشغولِ بازی‌اند. و «او»، فقط تماشاگرِ آن‌هاست. و آن «تماشاگر»، همان «خویش» است.

---

پیش‌گفتار؛ آن سه نفری که در سرت حرف می‌زنند

گوش کن. همین الان، در سرت، سه صدا هست.

یکی می‌گوید: «چه‌کار کنم که آبرویم نرود؟ مردم چه می‌گویند؟»

یکی می‌گوید: «این را می‌خواهم! همین الان! نمی‌توانم صبر کنم!»

و یکی، آرام، از دور، فقط می‌گوید: «می‌بینم.»

آن اولی، «من» است. آن دومی، «خود». و آن سومی، «خویش».

ما فکر می‌کنیم این‌ها یک نفرند. اما نیستند. و کلِ درگیریِ زندگیِ ما، از قاطی‌کردنِ همین سه‌تاست.

---

بخش یکم: «من»؛ بازیگری که فقط لباس عوض می‌کند

«من»، همان چیزی است که با آن، خودت را به دنیا معرفی می‌کنی.

اسمت، فامیلت، شغلت، خانواده‌ات، شهرت، مذهبت، تیمِ فوتبالی که طرفدارشی. «من»، مجموعه‌ای از «برچسب»‌هاست.

«من» بازیگرِ خوبی است. نقشش را قشنگ بازی می‌کند. صبح که از خواب بلند می‌شوی، «من» لباس می‌پوشد و به سر کار می‌رود. غروب، لباس عوض می‌کند و می‌شود «پدر» یا «مادر». شب، لباس عوض می‌کند و می‌شود «همسر». هر لباسی، یک نقش. هر نقشی، یک انتظار.

مشکل کجاست؟ مشکل این‌جاست که «من»، کم‌کم فراموش می‌کند که «بازیگر» است. فکر می‌کند «همان لباس» است.

· اگر شغلت را از دست بدهی، حس می‌کنی «نابود شدی». چون «من» فکر می‌کرد «شغل» همان «من» است.

· اگر کسی تحقیرت کند، حس می‌کنی «خرد شدی». چون «من» فکر می‌کرد «نظرِ دیگران» همان «من» است.

«من»، هیچ‌وقت آرام نمی‌گیرد. چون همیشه نگران است که «لباسش» پاره شود.

نکتهٔ کلیدی: «من»، لباس است، نه حقیقت. اگر لباست را کسی مسخره کند، تو مسخره نشده‌ای. فقط لباست مسخره شده.

---

بخش دوم: «خود»؛ بازیگری که همیشه می‌خواهد ببرد

«خود» (نفس)، همان صدایِ گرسنه‌ای است که هیچ‌وقت سیر نمی‌شود.

«خود» می‌گوید:

· «من باید بیشتر داشته باشم.»

· «من باید بهتر از او باشم.»

· «من باید این را بگویم تا ببرم.»

· «اگر این را از دست بدهم، می‌میرم.»

«خود»، بازیگرِ حرفه‌ایِ صحنه است. تمامِ بازی‌اش، «برد و باخت» است. دوست دارد همیشه ببرد. اگر ببازد، عصبانی می‌شود. اگر ببرد، چند لحظه خوشحال می‌شود، و بعد دوباره می‌ترسد که «نکند کسی از من ببرد».

«خود» را نمی‌شود با جنگ شکست داد. هرچه با او بجنگی، بزرگ‌تر می‌شود. مثلِ سایه‌ای که وقتی به آن لگد می‌زنی، بلندتر می‌شود.

«خود»، نه دشمن است، نه دوست. «ابزار» است. مثلِ اسبی که اگر افسارش را ول کنی، تو را به پرتگاه می‌برد؛ اما اگر با محبت افسارش را در دست بگیری، تو را به مقصد می‌رساند.

نکتهٔ کلیدی: «خود»، ابزار است، نه ارباب. با آن نجنگ. افسارش را با محبت در دست بگیر.

---

بخش سوم: «خویش»؛ بازیگری که هیچ‌وقت روی صحنه نمی‌آید

و اما «خویش».

«خویش»، از گوشهٔ صحنه، فقط تماشا می‌کند. نه لباس می‌پوشد، نه حرف می‌زند، نه می‌خواهد ببرد.

«خویش»، همان «نوری» است که از اول در تو بوده. همان «حضوری» که وقتی در سکوت می‌نشینی، آرام‌آرام خودش را نشان می‌دهد.

«خویش» با «من» کاری ندارد. با اسم و رسمِ تو کاری ندارد. با این‌که «مهندسی یا مکانیکی»، «پولداری یا نداری» کاری ندارد.

«خویش» با «خود» هم کاری ندارد. با خواسته‌ها و ترس‌هایت کاری ندارد. با اینکه «چی می‌خواهی» و «از چی می‌ترسی» کاری ندارد.

«خویش» فقط یک کار می‌کند: «می‌بیند».

مثلِ کسی که بالایِ تپه ایستاده و پایین، بازیِ بچه‌ها را تماشا می‌کند. بچه‌ها می‌جنگند، می‌خندند، گریه می‌کنند، برنده می‌شوند، می‌بازند. اما آن‌که بالای تپه است، هیچ‌کدام از این‌ها را «مالِ خودش» نمی‌داند.

نکتهٔ کلیدی: «خویش»، نه بازی می‌کند، نه می‌جنگد. فقط می‌بیند. و همین «دیدن»، تمامِ رهایی است.

---

بخش چهارم: بازیِ زندگی؛ وقتی سه بازیگر، یک نفر می‌شوند

حالا تصور کن این سه را.

«من» می‌خواهد خوب دیده شود. «خود» می‌خواهد ببرد. «خویش» فقط می‌بیند.

در بیشترِ زندگیِ ما، «من» و «خود» صحنه را قبضه کرده‌اند. «خویش»، آن‌قدر عقب نشسته که فراموش شده.

نتیجه:

· صبح که بیدار می‌شوی، «من» فکرِ امروزِ مردم است، «خود» فکرِ خواسته‌هایش.

· وسطِ روز، «من» از حرفِ کسی می‌رنجد، «خود» به فکرِ تلافی است.

· شب، هر دو خسته‌اند، اما «خویش»، همچنان ساکت، در گوشه‌ای، منتظرِ یک لحظه.

اگر یک لحظه، «خویش» را صدا کنی، همه‌چیز عوض می‌شود.

وقتی «خویش» بیدار می‌شود:

· «من» یادش می‌آید که بازیگر است، نه لباس.

· «خود» یادش می‌آید که ابزار است، نه صاحبِ خانه.

· و هر دو، آرام می‌گیرند.

این، همان لحظه‌ای است که تو «آزاد» می‌شوی. نه از دنیا، که از «خودت».

نکتهٔ کلیدی: آزادی، نه از «من» و «خود»، بلکه از «قاطی‌کردنِ» آن‌ها با «خویش» می‌آید.

---

بخش پنجم: سه اشتباهِ بزرگ در این بازی

اشتباهِ اول: «من» را با «خویش» قاطی می‌کنیم

فکر می‌کنیم «من»، همان «حقیقتِ ما»ست. پس اگر کسی به «من» ما توهین کند، فکر می‌کنیم به «خویشِ» ما توهین کرده. در حالی که «من»، فقط یک لباس است.

اشتباهِ دوم: با «خود» می‌جنگیم

فکر می‌کنیم «خود» دشمن است. پس با آن می‌جنگیم. و هرچه بیشتر می‌جنگیم، بزرگ‌تر می‌شود. اما «خود» فقط یک کودکِ بازیگوش است که توجه می‌خواهد. اگر به‌جایِ جنگ، «ببینی‌اش»، آرام می‌گیرد.

اشتباهِ سوم: «خویش» را فراموش می‌کنیم

این، بزرگ‌ترینِ اشتباه‌هاست. ما تمامِ عمر را صرفِ «من» و «خود» می‌کنیم. برایِ «من» اسم و رسم می‌سازیم، برایِ «خود» خواسته‌ها را برمی‌آوریم. اما «خویش»، همان نوری که همه‌چیز از آن است، در گوشه‌ای، فراموش می‌شود.

و این، مثلِ کسی است که تمامِ عمر، در خانه‌اش، دنبالِ کلید می‌گشته، در حالی که کلید، توی جیبش بوده.

نکتهٔ کلیدی: بزرگ‌ترین اشتباه، فراموش کردنِ «خویش» است — همان نوری که همه‌چیز از آن است.

---

بخش ششم: چگونه این بازی را ببریم؟

در این بازی، بردن، به معنایِ «غلبه بر دیگری» نیست. بردن، یعنی «دیدن».

· اگر «من» را ببینی، دیگر گروگانِ اسم و رسم نیستی.

· اگر «خود» را ببینی، دیگر بردهٔ خواسته‌ها و ترس‌ها نیستی.

· اگر «خویش» را ببینی، دیگر «گم‌شده» نیستی.

و این «دیدن»، فقط با یک چیز ممکن است: «حضور».

حضور، یعنی «اینجا بودن». نه در گذشته، نه در آینده. نه در خیال، نه در حسرت.

وقتی «حضور» داری:

· «من» بازی می‌کند، اما تو گم نمی‌شوی.

· «خود» می‌خواهد، اما تو برده نمی‌شوی.

· «خویش» می‌تابد، و تو آرام می‌گیری.

نکتهٔ کلیدی: بردن در این بازی، نه با «غلبه»، که با «حضور» ممکن است.

---

جمع‌بندی

«من»، لباس است. «خود»، اسب است. «خویش»، سوارکار است.

ما بیشترِ عمر را فکر می‌کنیم «لباسیم». بعد فکر می‌کنیم «اسبیم». و کمتر پیش می‌آید که یادمان بیاید «سوارکاریم».

اما وقتی یادت بیاید سوارکاری، دیگر نه لباس مهم است، نه اسب. فقط «راه» مهم است. و راه، همان جایی است که «خویش» می‌خواهد برود.

حکمتِ نهایی: «من»، لباس است. «خود»، اسب است. «خویش»، سوارکار. تو، نه لباسی، نه اسبی. تو سوارکاری. پس سوار شو. و بگذار «خویش»، راه را نشانت بدهد.

---

تمرینِ امروز

از امروز، یک تمرین کن:

۱. هر وقت در سرت سه صدا شنیدی، بپرس: «کدام یکی از این‌ها، «من» است؟ کدام، «خود»؟ و کدام، «خویش»؟»

۲. اگر صدایی گفت «مردم چه می‌گویند؟»، بدان «من» است.

۳. اگر صدایی گفت «می‌خواهم! الان!»، بدان «خود» است.

۴. اگر صدایی فقط گفت «می‌بینم»، بدان «خویش» است.

۵. آن سومی را جدی بگیر. چون او، تنها بازیگری است که هیچ‌وقت تو را گم نمی‌کند.

نتیجه را یادداشت کن.

---

🌱 پند

اگر ببینی که «من» فقط یک لباس است، دیگر از پاره‌شدنش نمی‌ترسی. اگر ببینی که «خود» فقط یک اسب است، دیگر از رم‌کردنش نمی‌هراسی. و اگر «خویش» را در خودت بیابی، دیگر در هیچ بازیی، گم نمی‌شوی.

---

😄 لطیفه

یکی به یک عارف گفت: «توی سرِ من، سه نفر حرف می‌زنن و من نمی‌دونم کدومم!»

عارف گفت: «خب، ازشون بپرس!»

مرد گفت: «چطوری؟»

عارف گفت: «بهشون بگو: هر کی «من» هست، یه قدم جلو بیاد!»

مرد، توی دلش گفت. بعد به عارف گفت: «هیچ‌کدوم جلو نیومدن!»

عارف خندید و گفت: «آفرین! حالا فهمیدی که هیچ‌کدومشون «تو» نیستی. اون‌که جلو نیومد، «خودِ واقعی» تو بود — چون نیازی نداشت ثابت کنه!»

مرد، مات ماند و گفت: «پس اون سومی چی بود؟»

عارف گفت: «اون، «خویش» بود. اون‌قدر ساکت بود که تو حتی بهش فکر هم نمی‌کردی. ولی همیشه اون‌جا بوده. برو و یه بار باهاش بشین، ببین چقدر حرف داره!»

---

کلیدواژه‌ها

من، خود، خویش، بازیِ زندگی، سه بازیگر، لباس، اسب، سوارکار، شاهد، حضور، نفس، نور درونی، رهایی، خودشناسی نوری، تماشاگرِ درون.

---

📚 مطالب مرتبط

· مقاله: «شکرگزاری؛ دیدنِ دستی که همیشه هست»

· مقاله: «تنهایی؛ فرار یا خلوت؟»

· مقاله: «خشم؛ پیام‌آور یا ویرانگر؟»

· مقاله: «گذشت؛ رهایی از زنجیری که خودمان ساختیم»

· مقاله: «نفسِ امّاره؛ دشمن یا معلم؟»

· مقاله: «نیاز به تأیید؛ زندانی که خودمان ساختیم»

---

یادداشت نویسنده

این نوشته، حاصلِ تأملِ شخصی و تجربهٔ زیسته در مسیرِ خودشناسی است. هدف، به‌اشتراک‌گذاریِ یک چهارچوبِ مفهومی برایِ تفکر است، نه ارائهٔ نظریه‌ای اثبات‌شده. اگر با تجربه‌ات هم‌خوان بود، آن را از آنِ خود بدان؛ و اگر نه، بگذار سلامِ هم‌سفری باشد در بیابانِ پرسش‌ها.

---

🔹 بیانیه شفافیت

همهٔ مطالب این نوشته، برداشت‌های شخصی نویسنده از تجربهٔ زیسته است. این نوشته، یک «یادداشتِ شخصی» است و هیچ‌گونه ادعایِ مرجعیتِ علمی، دینی یا روان‌شناختی ندارد. آنچه می‌خوانید، نه ادعای اثبات در آزمایشگاهِ علم است و نه بی‌بهره از برهان. اگر عقل از بندِ نفسِ خام رها شود، با تفکر و تعقل می‌توان به اثبات آن رسید.

این نوشته در چارچوبِ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با اعتقاد به اسلام به‌عنوانِ کامل‌ترینِ ادیان، تدوین شده است. هیچ وابستگیِ گروهی یا تشکیلاتی ندارم. این نوشته‌ها، نقشه‌راهی شخصی برای خودشناسی است، نه یک سازمان، فرقه یا ایدئولوژیِ بسته.

من، مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)، در این مسیر، ادعایِ «رسیدن» ندارم. این خط‌ها، مشق‌های شبانهٔ یک بندهٔ گمنام است. اگر در آنها، نوری برایِ تو بود، آن را از آنِ خود بدان؛ و اگر نه، بگذار فقط یک «سلامِ هم‌سفری» در بیابانِ پرسش‌ها باشد. من در این راه، «حمالِ امانتِ نور» هستم، نه مالکِ آن.

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)

در مسیرِ روشنِ بندگی 🌿

در پناه حق 🌿

---

خدایا،

ما را از قاطی‌کردنِ «من» و «خود» و «خویش» آزاد کن،

و در «دیدنِ» آن سه،

به ما آرامشِ «تماشاگرِ درون» را ببخش.

آمین.

مقاله
۰
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید