ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۴ دقیقه·۳ ماه پیش

مصلحت‌اندیشی و تفکر در تعقل بر مبنای حقیقت وجودی از «سنجشِ خیال» تا «راستیِ حضور»

بسمه تعالی

بنام یگانه مهربان بخشنده جان

---

مصلحت‌اندیشی و تفکر در تعقل بر مبنای حقیقت وجودی

از «سنجشِ خیال» تا «راستیِ حضور»

---

چکیده

این تمثیل، روایتِ مشاوری است که در مصلحت‌اندیشی سرگردان است و پیرِ راه، او را به «چشمِ چوپانی» فرا می‌خواند تا «تمامِ دشت» را ببیند. این نوشتار، با زبانی تمثیلی و هم‌سفری، تفاوتِ «مصلحت‌اندیشیِ خام» (چشمِ گوسفندی) را از «تفکر در تعقل بر مبنای حقیقت وجودی» (چشمِ چوپانی) بازمی‌نماید و نشان می‌دهد که مصلحتِ حقیقی، نه در «سودِ دنیا»، که در «راستیِ حضور» است و تفکرِ حقیقی، نه در «اندیشیدنِ بیشتر»، که در «دیدنِ عمیق‌تر».

---

روزی، مشاوری نزد پیرِ راه آمد و گفت: «استاد، من در هر کار، مصلحت را می‌سنجم. می‌اندیشم که چه سودی دارد و چه زیانی، چه عاقبتی دارد و چه پیشامدی. اما هرچه بیشتر می‌اندیشم، بیشتر در تردید فرو می‌روم. گویی مصلحت، خود، مرا به بیراهه می‌کشاند.»

پیر، لبخندی زد و گفت: «بیا، با هم به تماشایِ چوپانی بنشینیم که گله‌اش را به چرا برده است.»

در دشت، چوپانی را دیدند که گوسفندانش را در مسیری پرپیچ‌وخم، میانِ دره‌ها و تپه‌ها، راهنمایی می‌کند. گوسفندان، هر بار که به دو راهی می‌رسیدند، می‌ایستادند و چوپان، با چوبدستی خود، مسیر را به آنها نشان می‌داد.

مشاور پرسید: «استاد، چوپان چگونه مسیر را انتخاب می‌کند؟ آیا او نیز مصلحت را می‌سنجد که کدام راه، کوتاه‌تر یا امن‌تر است؟»

پیر فرمود: «چوپان، «مصلحت» را با «چشمِ چوپانی» می‌نگرد؛ نه با «چشمِ گوسفندی». گوسفند، تنها علفِ پیشِ رو را می‌بیند و مصلحتِ خود را در «همانِ علف» می‌داند؛ اما چوپان، «تمامِ دشت» را می‌بیند و می‌داند که کدام راه، گله را به «آبشخورِ حقیقی» می‌رساند. مصلحت‌اندیشیِ تو، از «چشمِ گوسفندی» است؛ نه از «چشمِ چوپانی». تو، تنها «سودِ لحظه‌ای» را می‌بینی، نه «حقیقتِ وجودیِ کلِ ماجرا» را.»

مشاور پرسید: «پس چگونه به «چشمِ چوپانی» برسم؟»

پیر فرمود: «با «تفکر در تعقل بر مبنای حقیقت وجودی». تفکرِ معمولی، «سود و زیانِ ظاهر» را می‌سنجد؛ اما تعقلِ وجودی، «نزدیکی و دوری از حقیقت» را می‌سنجد. مصلحت‌اندیشیِ معمولی، می‌پرسد: «این کار، به من چه می‌دهد و چه می‌گیرد؟» اما تعقلِ وجودی، می‌پرسد: «این کار، مرا به «نور» نزدیک‌تر می‌کند یا به «سایه»؟»

مشاور، با شنیدن این سخن، به درونِ خود رفت و از «شاهد» پرسید: «ای شاهد، آیا این کار، مرا به حقیقتِ وجودی‌ام نزدیک‌تر می‌کند یا از آن دورتر؟»

و در آن سکوت، «تعقلِ وجودی» در او بیدار شد. دیگر به «سود و زیانِ خیال» نمی‌اندیشید؛ به «راستیِ حضور» می‌اندیشید. و در آن شهود، دریافت که:

مصلحت‌اندیشیِ خام، «چشمِ گوسفندی» است؛

و تفکر در تعقل بر مبنای حقیقت وجودی، «چشمِ چوپانی».

مصلحتِ خام، «سودِ لحظه‌ای» را می‌نگرد؛

و تعقلِ وجودی، «سودِ جاودان» را.

مصلحتِ خام، «زیانِ سطحی» را می‌سنجد؛

و تعقلِ وجودی، «زیانِ دوری از نور» را.

و آنکه تعقلِ وجودی را بیابد،

دیگر در مصلحت‌اندیشیِ خام،

سرگردان نمی‌ماند؛

زیرا «حقیقتِ وجودی» خود،

«قطب‌نمای» او شده است.

---

🌿 تمرین عملی (۳ گام برایِ دستیابی به تعقلِ وجودی)

برایِ آنکه این تمثیل، از یک «روایت» به «تمرینِ زیستن» تبدیل شود، این گام‌ها را در زندگی جاری کن:

🌑 گامِ اول (تخلیه): تشخیصِ مصلحت‌اندیشیِ خام

امروز، در یک تصمیم، از خود بپرس: «آیا این تصمیم، از «چشمِ گوسفندی» گرفته شده است یا از «چشمِ چوپانی»؟ آیا تنها «سودِ لحظه‌ای» را دیده‌ام یا «حقیقتِ کلِ ماجرا» را؟»

تشخیصِ مصلحت‌اندیشیِ خام، «تمرینِ تخلیه از خودبنیادی» است.

🌟 گامِ دوم (تحلیه): پرسش از شاهد

در آن موقعیت، «شاهد» را بیدار کن و از خود بپرس: «آیا این انتخاب، مرا به «نورِ خویشتن» نزدیک‌تر می‌کند یا به «سایه‌ی غفلت»؟» این پرسش، «تمرینِ تحلیه» (آماده‌سازیِ دل برای تعقلِ وجودی) است.

پرسش از شاهد، «تمرینِ تحلیه» (آماده‌سازیِ ظرف برای تعقلِ وجودی) است.

🌊 گامِ سوم (تجلیه): وفا بر انتخابِ «راستیِ حضور»

پس از تشخیص، «راستیِ حضور» را بر «سودِ خیال» ترجیح بده. حتی اگر انتخابِ «نوری» سخت‌تر باشد، آن را برگزین و به آن وفا کن. این وفا بر تعقلِ وجودی، «تمرینِ تجلیه» (جاری‌سازیِ راستی در زندگی) است.

وفا بر راستیِ حضور، «تمرینِ تجلیه» (جاری‌سازیِ راستی در زندگی) است.

---

💎 حکمتِ نهایی

ای هم‌سفرِ نادیده،

اگر در مصلحت‌اندیشی سرگردانی،

از «شاهد» بپرس؛

نه از «نفس».

نفس، «سودِ خیال» را می‌نمایاند؛

اما شاهد، «حقیقتِ حضور» را.

تفکر را در «تعقلِ وجودی» به کار گیر؛

نه در «سنجشِ خیال».

از خود بپرس:

«آیا این انتخاب، مرا به «نورِ خویشتن» نزدیک‌تر می‌کند؟

یا به «سایه‌ی غفلت»؟»

که مصلحتِ حقیقی،

نه در «سودِ دنیا»ست،

که در «راستیِ حضور»؛

و تفکرِ حقیقی،

نه در «اندیشیدنِ بیشتر»ست،

که در «دیدنِ عمیق‌تر».

زیرا که:

«مصلحت، «افقی» است که با «چشمِ حقیقت» دیده می‌شود؛

و تفکر، «راهی» است که با «تعقلِ وجودی» پیموده می‌گردد.»

---

📚 مطالب مرتبط

· مقاله: «بررسی مصلحت‌اندیشی و تفکر در تعقل بر مبنای حقیقت وجودی» (مقالهٔ تحلیلی)

· مقاله: «وقتی مصلحت‌اندیشی سیاسی از دین سوءاستفاده راهبردی می‌کند» (تمثیل)

· مقاله: «دروغ و ریا؛ از نقابِ فریب تا آینه‌ی صدق»

· مقاله: «شاهد؛ چشمِ دل در هیاهویِ نفس»

· مقاله: «پروتکل عملیاتیِ خودشناسیِ نوری»

---

🔹 بیانیه شفافیت

همهٔ مطالب این صفحه، برداشت‌های شخصی نویسنده از قرآن، عرفان اسلامی و تاریخِ فلسفه است که با تأمل و تحقیق، تدوین شده‌اند. هیچ وابستگی گروهی یا تشکیلاتی ندارم. این نوشته‌ها، یک نقشهٔ راه شخصی برای خودشناسی است، نه یک سازمان، فرقه یا ایدئولوژی بسته. این نوشتار در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با اعتقاد به اسلام به عنوان کامل‌ترین و خاتم ادیان تدوین شده است.

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)

در مسیرِ روشنِ بندگی

۰
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید