ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۱۱ دقیقه·۲ ماه پیش

ما نیستیِ مقیدی داریم

بسمه تعالی

بنامِ صاحبِ جان، یگانهٔ خالقِ مهربان

ما نیستیِ مقیدی داریم

از شریعت تا طریقت، از طریقت تا حقیقت — و از نیت، تا یقینِ درونی

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)

در مسیرِ روشنِ بندگی

اصالت نور | مکتب حقیقت وجودی | خودشناسی نوری

---

ما، «نیستیِ مقیدی» داریم. قیدش، رعایتِ دستوراتِ نبوت است — که همان شریعت است. و با طریقتِ درست، به حقیقتِ صراطِ مستقیم آگاه می‌شویم. و با نیتِ خالص، به یقینِ درونی می‌رسیم.

---

چکیده

ما، «هستیِ مطلق» نیستیم. «هستیِ عاریتی» هستیم. و این عاریت، «نیستیِ مقید» است. یعنی: ما از خودمان، «نیستیم»؛ اما به «او»، «هستیم». و این «نیستی»، بی‌قید نیست. «مقید» است — به قیدِ رعایتِ دستوراتِ نبوت، که همان «شریعت» است.

و در این قید، سه گام است: «شریعت»، «طریقت»، «حقیقت». شریعت، «راه» است. طریقت، «رفتن» است. حقیقت، «رسیدن». و «صراطِ مستقیم»، همان «راهِ» واحدِ این سه است.

و در این مسیر، چیزی که راه را «روشن» می‌کند، «عمل» نیست. «نیت» است. نیت، «سوخت» است. نیتی که اگر «خالص» شود، «عمل» را از «ظاهر» به «باطن» می‌برد. و در باطن، «یقینِ درونی» می‌روید. یقینی که دیگر «استدلالی» نیست. «چشیدنی» است.

---

داستانِ آغازین — سایه‌ای که خود را هستی می‌پنداشت

سایه‌ای بود، روی دیوار. هر روز با خورشید می‌آمد، و با غروب می‌رفت. یک روز پرسید: «من کی‌ام؟»

آفتاب گفت: «تو، سایه‌ای. از آنِ درخت.»

سایه گفت: «نه! من خودم هستم! من هستم!»

آفتاب گفت: «اگر تو هستی، چرا با من می‌آیی و با من می‌روی؟ اگر تو هستی، چرا وقتی من نیستم، تو هم نیستی؟»

سایه ساکت شد. و برای اولین بار، فهمید که «هستی‌اش»، «عاریتی» است. «نیستیِ مقید». نه نیستِ محض — چون سایه هست. و نه هستِ مستقل — چون از درخت است.

و آن روز، سایه فهمید که «نیستیِ مقید»، «حقارت» نیست. «حقیقت» است. و اگر این «نیستی» را بپذیرد، «سایه» می‌ماند — اما «آرام» می‌شود.

---

پیش‌گفتار؛ یک جمله، و چهار پرسش

این نوشتار، چهار لایه از یک جمله را می‌کاود: «نیستیِ مقید» یعنی چه؟ «شریعت»، «قیدِ» آن — چرا؟ «طریقت»، راهِ درست — در برابرِ کدام «بیراهه»؟ و «نیت»، سوختِ راه — چگونه؟

و در پایانِ راه، «حقیقتِ صراطِ مستقیم» می‌روید. و در «نیتِ خالص»، «یقینِ درونی» می‌آید. این نوشتار، تلاشی است برای باز کردنِ این چهار لایه — نه برای «اثبات»، که برای «حضور در پرسش». چون «پرسش»، «نفسِ حیات» است.

---

بخش یکم: ما نیستیِ مقیدیم — تحلیلِ «نیستیِ مقید»

۱-۱. «نیستی» یعنی چه؟

«نیستی»، به معنای «نبود» نیست. «نیستی»، به معنای «نبودِ استقلال» است. یعنی: «من از خودم نیستم. از او هستم.»

اگر «هستی» از «خود» باشد، «هستیِ مطلق» است. و «هستیِ مطلق»، فقط از آنِ اوست. «واجب‌الوجود».

و ما، «ممکن‌الوجود» هستیم. یعنی: «ممکن است باشیم، ممکن است نباشیم.» و این، «نیستی» نیست. «نیستیِ مقید» است. یعنی: «هستی، از ما نیست. عاریت است. امانت است.»

۱-۲. چرا «مقید»؟

چرا «مقید»، نه «مطلق»؟

چون این «نیستی»، بی‌جهت نیست. «قید» دارد. «هدف» دارد. «قیدِ» این نیستی، «رعایتِ دستوراتِ نبوت» است. یعنی: «تو، نیستی؛ اما به شرطی که این نیستی را در «راهِ» او بگذاری. و «راهِ» او، «دستوراتِ نبوت» است.»

پس «نیستیِ مقید»، «حقارت» نیست. «مسئولیت» است. «مأموریت» است. تو نیستی — اما «آینه‌دارِ» او هستی. و این «نیستی»، «کرامت» است.

این، همان «فقرِ وجودی» است که در عرفانِ اسلامی، «افتخارِ» انسان است — نه «حقارتِ» او. «فقیر»، یعنی «نیازمند». و «نیازمند»، «آینه‌دارِ» «غنی» است.

۱-۳. «نیستیِ مطلق» و «نیستیِ مقید»

«نیستیِ مطلق»، «پوچی» است. «نیهیلیسم».

«نیستیِ مقید»، «آینه‌داری» است. «عبودیت».

· «نیستیِ مطلق»، «تاریکی» است.

· «نیستیِ مقید»، «سایه» است — که در آن، «نور» دیده می‌شود.

پس «نیستیِ مقید»، «راهِ» رهایی از «نیستیِ مطلق» است. کسی که «نیستی» خود را «مطلق» ببیند، «پوچ» می‌شود. و کسی که آن را «مقید» ببیند، «آرام» می‌شود.

نکتهٔ کلیدی: «نیستیِ مقید»، «حقارت» نیست؛ «مأموریت» است. ما از خود نیستیم؛ اما به «او»، «هستیم». و «قیدِ» این نیستی، «رعایتِ دستوراتِ نبوت» است.

---

بخش دوم: شریعت، قیدِ رهایی

۲-۱. «قید»، دشمنِ آزادی نیست

ما معمولاً «قید» را «زندان» می‌بینیم. اما «قید»، اگر «درست» باشد، «رهایی» است. مثلِ «قیدِ» چاه که مانعِ افتادن است. مثلِ «قیدِ» نردبان که به «بام» می‌رساند.

شریعت، «قیدِ» ظاهری نیست. «قیدِ» رهایی است. چون «شریعت»، «حدِ» «آزادی» نیست. «جهتِ» «آزادی» است. می‌گوید: «این طرف برو. آن طرف، چاه است.»

۲-۲. شریعت، «راهِ» عملیِ نیستیِ مقید

چرا «شریعت»، «قیدِ» «نیستیِ مقید» است؟

چون «نیستیِ مقید»، بدونِ «شریعت»، «گم» می‌شود. «نیستی»، خودش «جهت» ندارد. «نیستی»، «سایه» است. و «سایه»، با «خورشید» جهت می‌گیرد. و «شریعت»، «خورشیدِ» راه است.

پس «شریعت»، «بارِ» اضافی نیست. «جهت» است. «شریعت»، «راهِ» «نیستیِ مقید» است — نه «زنجیرِ» آن. مثلِ «قیدِ» نردبان که به «بام» می‌رساند. اگر «قیدِ» نردبان نباشد، «بام» نیست. و اگر «نردبان» را «بام» بگیری، «زندان» است.

۲-۳. سه ویژگیِ شریعت

ویژگیِ اول — «کلیت»: شریعت، برای «همه» است. «مؤمن و کافر»، «مرد و زن»، «پیر و جوان». «همه» در «قید» آن هستند.

ویژگیِ دوم — «ثبات»: شریعت، «لایتغیر» است. «دیروز، امروز، فردا، یکی». چون از «نبوت» است — نه از «فرهنگ».

ویژگیِ سوم — «غایت»: شریعت، «بی‌هدف» نیست. «هدفش»، «رهایی» است — نه «بندگیِ» «قوانین».

نکتهٔ کلیدی: شریعت، «قیدِ» رهایی است. نه «زنجیرِ» بندگی. شریعت، «جهت» می‌دهد — نه «حد». و «نیستیِ مقید»، بدونِ شریعت، «گم» می‌شود.

---

بخش سوم: طریقت، راهِ درست

۳-۱. «شریعت» و «طریقت» — دو رویِ یک سکه

«شریعت»، «راه» است. «طریقت»، «رفتن». شریعت، «نقشه» است. طریقت، «قدم». شریعت، «در» است. طریقت، «ورود».

پس «طریقت»، «جدا» از «شریعت» نیست. «طریقتِ» بدونِ «شریعت»، «بی‌نقشه» است. و «شریعتِ» بدونِ «طریقت»، «بی‌قدم» است.

۳-۲. طریقتِ «درست» — در برابرِ «بیراهه»

اما هر «رفتن»، «طریقت» نیست. «طریقتِ درست»، «راهِ» «اهلِ» آن است. «طریقتِ» نادرست، «بیراهه» است. و «بیراهه»، «سه نشانه» دارد:

نشانهٔ اول — «شریعت‌گریزی»: می‌گوید: «شریعت، برایِ عوام است. ما، اهلِ دل هستیم.» و این، «فریبِ» نفس است. مثلاً کسی که می‌گوید: «نماز برایِ عوام است، من با دل، در نمازِ دائمی‌ام.» و نماز را ترک می‌کند.

نشانهٔ دوم — «ظاهرستیزی»: می‌گوید: «ظاهر، پرده است. باید از آن گذشت.» و این، «بهانه» است — نه «عبور». مثلاً کسی که می‌گوید: «حجاب، ظاهر است. من به باطن می‌رسم.» و ظاهر را رها می‌کند.

نشانهٔ سوم — «من‌محوری»: «من، سالکم.» «من، می‌دانم.» «من، رسیده‌ام.» و این، «ضخیم‌تر شدنِ من» است — نه «رقیق‌شدنِ» آن. مثلاً کسی که می‌گوید: «من به مقامِ فنا رسیده‌ام.» و این «من»، او را از «فنا» دور می‌کند.

۳-۳. طریقتِ درست، «شریعت را بزرگ‌تر می‌کند»

سالکِ راستین، وقتی در «طریقت» پیش می‌رود، «شریعتش» «عمیق‌تر» می‌شود. نه «سطحی‌تر». نه «کنار». نه «بی‌اعتنا». «عمیق‌تر».

چون «طریقتِ درست»، «باطنِ» «شریعت» است. و «باطن»، «ظاهر» را «نفی» نمی‌کند. «زنده» می‌کند.

نکتهٔ کلیدی: «طریقت» جدا از «شریعت» نیست. «طریقتِ درست»، «باطنِ» شریعت است. و «باطن»، «ظاهر» را «نفی» نمی‌کند — «زنده» می‌کند.

---

بخش چهارم: حقیقت، صراطِ مستقیم

۴-۱. «صراطِ مستقیم» یعنی چه؟

«صراطِ مستقیم»، «راهِ» راست است. نه «کج». نه «منحرف». «راست».

اما «صراطِ مستقیم»، «راهِ» «خشک» نیست. «راهِ» «زنده» است. یعنی: «راهی که از «شریعت» می‌گذرد، به «طریقت» می‌رسد، و در «حقیقت» می‌شکفد.»

«صراط»، «خطِ» بینِ «ظاهر» و «باطن» است. «خطی» که «هیچ‌کدام» را «نفی» نمی‌کند. «هر دو» را «حفظ» می‌کند — و از «هر دو» می‌گذرد.

۴-۲. چرا «مستقیم»؟

چون «غیرِ مستقیم»، «کجی» است. «کجی» یعنی: «یکی را بریدن، به‌خاطرِ دیگری.» «ظاهر» را «بریدن»، برای «باطن». یا «باطن» را «بریدن»، برای «ظاهر». هر دو، «کجی» است.

«صراطِ مستقیم»، «هیچ» را نمی‌بُرد. «همه» را «حفظ» می‌کند. و در «حفظ»، «عبور» می‌دهد.

۴-۳. «حقیقتِ» صراط، «آگاهی» است

«حقیقت»، «مقصد» نیست. «آگاهی» است. «آگاهی به اینکه همه چیز، یکی است.»

وقتی به «حقیقتِ صراط» «آگاه» شویم، «می‌فهمیم» که:

· «شریعت»، «راه» بود؛

· «طریقت»، «رفتن» بود؛

· و «صراطِ مستقیم»، «خودِ» راه بود — نه «مقصد».

و «رسیدن»، «بیرون» از راه نیست. «در» راه است. یعنی: «راه»، خودش «مقصد» است. و «حقیقت»، «آگاهیِ» به این «وحدت».

نکتهٔ کلیدی: «صراطِ مستقیم»، «راهِ» «راست» است. نه «کج». «راهی» که «ظاهر» و «باطن» را «حفظ» می‌کند — و از «هر دو» می‌گذرد. و «حقیقتِ» آن، «آگاهی» است — نه «مقصد».

---

بخش پنجم: نیت، سوختِ راه

۵-۱. چرا «نیت»، سوخت است؟

«عمل»، «بدنهٔ» راه است. «نیت»، «سوختِ» آن. بدونِ «نیت»، «عمل»، «جسدِ» بی‌جان است. و با «نیت»، «عمل»، «زنده» است.

«نیت»، «جهت» می‌دهد. «عملِ» یکسان، با «نیتِ» مختلف، «دو» چیز می‌شود:

· «نمازِ» با «نیتِ» «تظاهر»، «نماز» نیست. «تئاتر» است.

· «نمازِ» با «نیتِ» «قرب»، «نماز» است. «معراج» است.

و «سوخت»، «خالص» می‌خواهد. «نیتِ» ناخالص، «عمل» را «سنگین» می‌کند. «نیتِ» خالص، «عمل» را «سبک» می‌کند.

۵-۲. «نیت»، عمل را به «یقین» می‌برد

اگر «نیت»، «خالص» باشد، «عمل» از «ظاهر» به «باطن» می‌رود. و از «باطن» به «یقین». یعنی:

· «عملِ» ظاهری، «عقل» را «قانع» می‌کند؛

· «عملِ» با «نیتِ» خالص، «دل» را «زنده» می‌کند؛

· و «عملِ» در «نیتِ» خالصِ مداوم، «یقین» می‌آورد.

«یقین»، «نتیجهٔ» «عمل» نیست. «میوهٔ» «نیتِ» خالص است.

۵-۳. «نیت»، عمل را «بزرگ» می‌کند

و «نیتِ» خالص، «عمل» را «بزرگ» می‌کند. «یک عملِ کوچک»، با «نیتِ» بزرگ، «بزرگ» می‌شود. «یک عملِ بزرگ»، با «نیتِ» کوچک، «کوچک» می‌شود.

پس «نیت»، «سوخت» است. و «سوخت»، «کیفیتِ» راه را «تعیین» می‌کند — نه «طولِ» آن.

نکتهٔ کلیدی: «نیت»، «سوختِ» راه است. «عمل» را از «ظاهر» به «باطن» می‌برد. و «یقین»، «میوهٔ» «نیتِ» خالص است — نه «نتیجهٔ» «عملِ» زیاد.

---

بخش ششم: یقینِ درونی، مقصدِ راه

۶-۱. «یقین»، «اطمینانِ» ذهنی نیست

«یقینِ» ذهنی، «استدلالی» است. «می‌دانم چون دلیل دارم.» و «دلیل»، «متزلزل» است. «شاید» باطل شود.

اما «یقینِ درونی»، «چشیدنی» است. «می‌دانم چون چشیده‌ام.» و «چشیدنی»، «متزلزل» نیست. چون «خودِ» توست.

۶-۲. سه لایهٔ یقین

لایهٔ اول — «علم‌الیقین»: «دانستن»، با «دلیل». مثلِ «دانستنِ» آتش، از «شنیدنِ» آن.

لایهٔ دوم — «عین‌الیقین»: «دیدن»، با «چشم». مثلِ «دیدنِ» آتش.

لایهٔ سوم — «حق‌الیقین»: «چشیدن»، با «وجود». مثلِ «سوختن» در آتش.

«یقینِ درونی»، «حق‌الیقین» است. «چشیدنی». و «چشیدنی»، «راه» را «کوتاه» می‌کند. چون «راه»، «همین‌جاست». «نزدیک» است.

۶-۳. یقین، «آرامش» است

یقین، «فهمیدن» نیست. «آرامش» است. «آرامشی» که با «هیچ دلیل»، «تکان» نمی‌خورد. چون «دلیل»، «بیرون» است. و «آرامشِ» یقین، «درون» است. مثلِ «کوه» که با «توفان» تکان نمی‌خورد — چون «ریشه» در «اعماق» دارد.

پس «یقینِ درونی»، «مقصدِ» «نیستیِ مقید» است. «نیستی» که در «شریعت» قید شد، در «طریقت» رفت، در «حقیقت» آگاه شد، در «نیت» سوخت یافت، و در «یقین»، آرام گرفت.

نکتهٔ کلیدی: «یقینِ درونی»، «اطمینانِ» ذهنی نیست؛ «چشیدنی» است. «حق‌الیقین». و «مقصدِ» «نیستیِ مقید» است. و آن، «آرامش» است.

---

جمع‌بندی

· ما، «نیستیِ مقیدیم». نه نیستِ محض، نه هستِ مستقل. «نیستیِ» عاریتی.

· «قیدِ» این نیستی، «رعایتِ دستوراتِ نبوت» است — که «شریعت» است.

· شریعت، «راه»؛ طریقت، «رفتن»؛ حقیقت، «آگاهی به صراطِ مستقیم».

· «نیت»، «سوختِ» راه است. «عمل» را از «ظاهر» به «باطن» می‌برد.

· «یقینِ درونی»، «مقصد» است. و آن، «آرامش» است.

حکمتِ نهایی: ما، نیستیِ مقیدیم. و قیدمان، شریعت است. و در شریعت، طریقت است. و در طریقت، حقیقت. و در حقیقت، صراطِ مستقیم. و در صراط، نیت — که سوخت است. و در نیتِ خالص، یقین. و در یقین، آرامش.

پس «نیستی» خود را «مقید» بدان — نه «مطلق». که «مطلق»، «پوچی» است. و «مقید»، «کرامت». و در این «کرامت»، «صراطِ مستقیم» را بپیمای. و «نیت» را «خالص» کن. که «نیتِ خالص»، «سوختِ» راه است. و در «یقینِ درونی»، «آرام» بگیر. که «آرامشِ» یقین، «مقصدِ» این راه است.

---

تمرینِ امروز — پنج گامِ نیستیِ مقید

۱. گامِ نیستی: امروز، سه بار، به خودت بگو: «من، از خودم نیستم. از او هستم.» و این را «حس» کن — نه «فکر».

۲. گامِ قید: امروز، یک عملِ شرعی را با «توجه» انجام بده. نه از «عادت». از «آگاهی». و «قید» را «حس» کن.

۳. گامِ طریقت: امروز، یک «بیراهه» را در خودت تشخیص بده. مثلاً: «شریعت‌گریزی» یا «من‌محوری». و آن را «رها» کن.

۴. گامِ نیت: امروز، پیش از یک عمل، «نیت» را «بازبینی» کن. «برای که؟» «برای چه؟» و اگر «ناخالص» بود، «خالصش» کن.

۵. گامِ یقین: امروز، در یک لحظهٔ سکوت، «آرامشِ» «یقین» را «حس» کن. نه از «دلیل». از «حضور».

نتیجه را یادداشت کن.

---

🌱 پند

سایه، خودش را «هستی» می‌پنداشت. تا آنکه فهمید «نیستیِ مقید» است. اما در «نیستی»، «آرام» شد. چون فهمید «سایه‌بودن»، «حقارت» نیست. «آینه‌داری» است. تو هم اگر «نیستی» خود را «مقید» بدانی، «آرام» می‌شوی. اما اگر «مطلق» بدانی، «پوچ». و «مطلق» و «مقید»، «یک» حرف فاصله دارند — و «یک» عمر.

---

😄 لطیفه

کسی به یک عارف گفت: «من «هیچم». «نیستم». «پوچم».»

عارف گفت: «خب، این را که خودت هم می‌دانستی! چیزِ جدیدی بگو!»

مرد گفت: «یعنی چی؟»

عارف گفت: «یعنی: تو «هیچی»، اما «مقید». یعنی، تو «سایه‌ای». اما «سایهٔ» درخت. پس «نیستیِ» تو، «مقید» است. و این «قید»، «کرامت» است. اما اگر «نیستی» خود را «مطلق» ببینی، «هیچ» می‌مانی. و «هیچِ مطلق»، «جهنم» است.»

مرد گفت: «خب چیکار کنم؟»

عارف گفت: «قیدت را بپذیر. و در قید، راه برو. که «قید»، «راه» است. نه «زندان».»

مرد رفت. و «آرام» شد.

---

کلیدواژه‌ها

نیستیِ مقید، شریعت، طریقت، حقیقت، صراط مستقیم، نیت، یقین درونی، حق‌الیقین، آینه‌داری، عاریت، فقر وجودی، قید، رهایی، عمل، آرامش، خودشناسی نوری.

---

📚 مطالب مرتبط

· مقاله: «بی‌واسطگی؛ حقیقت، در حضور است»

· مقاله: «راز، با حضور باز می‌شود»

· مقاله: «خودشناسی؛ کلیدِ خزانهٔ قوانینِ الهی»

· مقاله: «حاصلِ یک عمر، یک کلمه»

· مقاله: «نیت؛ آن لحظه‌ای که هنوز هیچ نگفته‌ای»

---

یادداشت نویسنده

این نوشته، از یک «آگاهی» آمد. آگاهی به اینکه «من، نیستم». اما «نیستی‌ام»، «مطلق» نیست. «مقید» است. قیدش، «شریعت». راهش، «طریقت». گشایشش، «حقیقت». و سوختش، «نیت». و مقصدش، «یقین».

اگر این «آگاهی»، با «آگاهیِ» تو هم‌خوان بود، «خوشحالیم». و اگر نبود، بگذار «سلامِ هم‌سفری» باشد در «بیابانِ پرسش‌ها».

---

🔹 بیانیه شفافیت

همهٔ مطالب این نوشته، برداشت‌های شخصی نویسنده از تجربهٔ زیسته است. این نوشته، یک «یادداشتِ شخصی» است و هیچ‌گونه ادعایِ مرجعیتِ علمی، دینی یا روان‌شناختی ندارد. آنچه می‌خوانید، نه ادعای اثبات در آزمایشگاهِ علم است و نه بی‌بهره از برهان. اگر عقل از بندِ نفسِ خام رها شود، با تفکر و تعقل می‌توان به اثبات آن رسید.

این نوشته، «ارجاع» را «رد» نمی‌کند. «ارجاع»، «ابزارِ» «علم» و «تحقیق» است. آنچه اینجا «نقد» می‌شود، «تکیهٔ» «نفس» بر «ارجاع» است — نه «خودِ» «ارجاع». «شریعت»، «چارچوب» است؛ «طریقت»، «راه»؛ و «حقیقت»، «حضور». «نیستیِ مقید»، «پوچی» یا «نیهیلیسم» نیست؛ «عاریتِ وجودی» است. «نیستیِ مقید»، «حلول» یا «اتحاد» نیست؛ «آینه‌داری» است. «شریعت»، در این نوشته، «نفی» نمی‌شود؛ «تأیید» می‌شود — به‌عنوانِ «راهِ» رهایی.

این نوشته در چارچوبِ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با اعتقاد به اسلام به‌عنوانِ کامل‌ترینِ ادیان، تدوین شده است. هیچ وابستگیِ گروهی یا تشکیلاتی ندارم. این نوشته‌ها، نقشه‌راهی شخصی برای خودشناسی است، نه یک سازمان، فرقه یا ایدئولوژیِ بسته.

من، مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)، در این مسیر، ادعایِ «رسیدن» ندارم. این خط‌ها، مشق‌های شبانهٔ یک بندهٔ گمنام است. اگر در آنها، نوری برایِ تو بود، آن را از آنِ خود بدان؛ و اگر نه، بگذار فقط یک «سلامِ هم‌سفری» در بیابانِ پرسش‌ها باشد. من در این راه، «حمالِ امانتِ نور» هستم، نه مالکِ آن.

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)

در مسیرِ روشنِ بندگی 🌿

در پناه حق 🌿

---

خدایا،

ما را از «نیستیِ مطلق» رها کن،

و در «نیستیِ مقید»، «آرام» کن.

و در «شریعت»، «راه» بنما.

و در «طریقت»، «ثابت» کن.

و در «حقیقت»، «آگاه» کن.

و «نیت» ما را «خالص» کن —

که «سوختِ» راه است.

و در «یقینِ درونی»،

«آرامِ» جان.

آمین.

مقاله
۰
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید