ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۱۱ دقیقه·۲ ماه پیش

ما نمایندگانِ خالق در زمین هستیم

بسمه تعالی

بنامِ صاحبِ جان، یگانهٔ خالقِ مهربان

ما نمایندگانِ خالق در زمین هستیم

تحلیلی کلان‌نگر بر «خلافت»، «حضور»، و «خوداندیشگیِ حقانی»

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)

در مسیرِ روشنِ بندگی

اصالت نور | مکتب حقیقت وجودی | خودشناسی نوری

---

انسان، «خلیفةالله» است — نه به‌عنوانِ مقام، که به‌عنوانِ مسئولیت. و او، در همه‌جا حاضر و ناظر است. اگر از «خوداندیشگی» به «روشِ حقانی» استفاده کنی، به «حقِ» خود می‌رسی. و این، نه یک وعده، که یک «سنتِ الهی» است.

---

چکیده

انسان، «خلیفةالله» است. اما این «خلافت»، نه یک «مقامِ تشریفاتی» است، نه یک «عنوانِ افتخاری». یک «مسئولیتِ وجودی» است. یعنی: انسان، «آینه‌دارِ» صفاتِ خالق است در «عالمِ ماده» — به «قدرِ» «ظرفیتِ» «بشریِ» «خود». و این «خلافت»، سه «ستون» دارد:

۱. «حضورِ» خالق — که در همه‌جا حاضر و ناظر است.

۲. «خوداندیشگیِ» انسان — که ابزارِ شناختِ خود و خداست.

۳. «روشِ حقانی» — که مسیرِ درستِ این خوداندیشگی است.

اگر این سه، با هم «هم‌راستا» شوند، انسان به «حقِ» خود می‌رسد. یعنی: به «حقیقتِ» خویش. به «خویش».

این نوشتار، تحلیلی است کلان‌نگر بر «نسبتِ این سه» — و بر «سنتِ الهی» که در پشتِ آنها نهفته است.

---

داستانِ آغازین — «شبی که خودم را نماینده دیدم»

شبی، در سکوت، نشسته بودم. و به «دست‌هایم» نگاه کردم.

دست‌هایی که کار می‌کردند، می‌نوشتند، لمس می‌کردند. و در آن شب، برایِ اولین بار، پرسیدم: «این دست‌ها، مالِ کیست؟»

جوابی که در دلم آمد، «تکان‌دهنده» بود: «مالِ تو نیست. تو «نماینده‌ای». این دست‌ها، «امانت» است. و تو، «امانت‌دارِ» صاحبِ امانت هستی.»

آن شب، فهمیدم که «من، نماینده‌ام.» نه «مالک». نه «صاحب». نه «خدا». فقط «نماینده.»

و این «فهم»، تمامِ رابطه‌ام را با خودم، با دیگران، و با «او» عوض کرد.

---

پیش‌گفتار؛ سه پرسشِ بنیادین

هر انسانی، در عمقِ وجودش، سه پرسش دارد — حتی اگر به زبان نیاورد:

پرسشِ اول — من کی‌ام؟

آیا من «مالکِ» این تن و این زندگی‌ام؟ یا «نماینده‌ای» که آن را «اداره» می‌کند؟

پرسشِ دوم — او کجاست؟

آیا او «دور» است، و فقط در «لحظه‌هایِ خاص» حاضر می‌شود؟ یا «همیشه» حاضر است، و «ناظر»؟

پرسشِ سوم — چگونه به «حق» می‌رسم؟

آیا «حق»، چیزی است که «باید ساخت»؟ یا چیزی است که «باید رسید»؟ و اگر «رسیدنی» است، «راه» کدام است؟

و پاسخ به این سه، تمامِ زندگیِ ما را تعیین می‌کند. این نوشتار، تلاشی است برای «بازخوانیِ» این سه پرسش، در «آینهٔ» «خلافت».

---

بخش یکم: «خلافت» — نه مقام، که مسئولیت

تحلیلِ «خلیفةالله» به‌عنوانِ «آینه‌داری»

«خلیفةالله»، در نگاهِ سطحی، یعنی «جانشینِ خدا». اما این «جانشینی»، به‌معنایِ «قدرتِ مطلق» نیست. به‌معنایِ «آینه‌داری» است.

آینه‌دار، کسی است که «صفتِ» صاحب را «نشان» می‌دهد. و «خلیفه»، آینه‌دارِ «صفاتِ» خالق است در «عالمِ ماده» — به «قدرِ» «ظرفیتِ» «بشریِ» «خود». نه «خدا». فقط «آینه‌دار».

و آینه‌دار، دو ویژگی دارد:

ویژگیِ اول — «شفافیت»: آینه، اگر «کدر» باشد، «تصویر» را «تحریف» می‌کند. پس «خلیفه»، باید «شفاف» باشد. یعنی «خود» را «کنار» بگذارد، تا «نورِ» صاحب، در او «بتابد».

ویژگیِ دوم — «وفاداری»: آینه، «تصویرِ» خودش را «نشان» نمی‌دهد. «تصویرِ» صاحب را «نشان» می‌دهد. پس «خلیفه»، باید «وفادار» باشد. یعنی «نفسِ» خود را «حذف» کند، تا «نورِ» حق «ظاهر» شود.

چرا این «خلافت»، «مسئولیت» است؟

اگر «خلیفه»، آینه‌دار است، «مسئولیت» دارد. چون «آینه‌دار»، «امانت‌دارِ» صفات است. و «امانت‌دار»، باید «حقِّ» امانت را «ادا» کند.

سه مسئولیتِ «خلیفه»:

مسئولیتِ اول — «شناخت»: «خلیفه»، باید «صاحبِ» امانت را «بشناسد». یعنی: «خالق» را «بشناسد» — به «قدرِ» «توانِ» «بشریِ» «خود». که این، «معرفت» است.

مسئولیتِ دوم — «نمایش»: «خلیفه»، باید «صفاتِ» صاحب را «نشان» بدهد. یعنی: «رحمت»، «عدالت»، «حکمت» را در «عمل» «ظاهر» کند. که این، «عبودیت» است.

مسئولیتِ سوم — «بازگشت»: «خلیفه»، باید «امانت» را «روزی» «پس» بدهد. یعنی: «تن»، «عمر»، «استعداد» را «سالم» «تحویل» دهد. که این، «حساب» است.

نکتهٔ کلیدی: «خلافت»، «مقام» نیست؛ «مسئولیت» است. «خلیفه»، «آینه‌دارِ» صفات است — به «قدرِ» «ظرفیتِ» «بشریِ» «خود» — نه «مالکِ» آنها.

---

بخش دوم: «حضورِ» خالق — نه دور، که نزدیک

تحلیلِ «حضور» به‌عنوانِ «بسترِ» خلافت

«او، در همه‌جا حاضر و ناظر است.» این جمله، در نگاهِ سطحی، یک «عقیدهٔ کلامی» است. اما در «خودشناسی نوری»، یک «حقیقتِ تجربی» است.

«حضور»، یعنی: «او، در «همین لحظه»، «اینجا»ست.» نه «دور»، نه «غایب»، نه «منتظرِ» یک «لحظهٔ خاص».

و اگر «او» حاضر است، «خلافت» معنا دارد. چون «آینه‌دار»، در «محضرِ» صاحب است. «ناظر»، همیشه «می‌بیند».

سه معنایِ «حضور»:

معنایِ اول — «حضورِ علمی»: «او «می‌داند».» یعنی: «همه‌چیز، در «علمِ» او حاضر است.» هیچ‌چیز، از «علمِ» او «پنهان» نیست. حتی «نیت‌هایِ» پنهان.

معنایِ دوم — «حضورِ وجودی»: «او «هست».» یعنی: «همه‌چیز، در «وجودِ» او «قائم» است.» هیچ‌چیز، «مستقل» از او «نیست».

معنایِ سوم — «حضورِ نوری»: «او «می‌تابد».» یعنی: «نورِ» او، در «همه‌چیز» «جاری» است. و «خلیفه»، باید «آینه‌دارِ» این «نور» باشد — به «قدرِ» «ظرفیتِ» «بشریِ» «خود».

چرا «حضور»، «خلافت» را «ممکن» می‌کند؟

اگر «او» حاضر نباشد، «خلافت» ممکن نیست. چون «خلافت»، یعنی «نمایشِ» صفات. و «نمایشِ» صفات، «بدونِ» صفات، «ممکن» نیست.

«حضور»، «منبعِ» خلافت است. «خلیفه»، از «حضورِ» او، «نور» می‌گیرد. و از «نور»، «صفات» را «ظاهر» می‌کند.

نکتهٔ کلیدی: «حضور»، «دور» نیست؛ «نزدیک» است. و «خلافت»، بدونِ «حضور»، ممکن نیست. چون «آینه‌دار»، در «محضرِ» صاحب است.

---

بخش سوم: «خوداندیشگی» — ابزارِ شناخت

تحلیلِ «خوداندیشگی» به‌عنوانِ «آینهٔ» خلافت

«خوداندیشگی»، یعنی: «اندیشیدن به «خود»، به‌عنوانِ «آینه».» نه «اندیشیدن به «خود»، به‌عنوانِ «هدف».»

تفاوتِ این دو، «بزرگ» است:

· «اندیشیدن به «خود»، به‌عنوانِ «هدف»،» یعنی: «خودت» را «محور» کنی. و این، «نفس» است.

· «اندیشیدن به «خود»، به‌عنوانِ «آینه»،» یعنی: «خودت» را «شفاف» کنی، تا «نورِ» حق در تو «بتابد». و این، «خوداندیشگیِ نوری» است.

چرا «خوداندیشگی»، ابزارِ شناختِ «سنت‌های» خداست؟

این، «نکتهٔ» «حساسِ» «متن» است. بگذار «دقیق» باشیم:

«خالق»، «شناختی» نیست. چون در «مغز» نمی‌گنجد. «او»، «مفهوم» نیست. «حضور» است. و «حضور»، «احاطه‌شدنی» نیست.

«لا تُدرِکه الأبصار و هو یُدرِک الأبصار.» — «دیده‌ها او را درک نمی‌کنند، و او دیده‌ها را درک می‌کند.»

پس «شناختِ» او، «محال» است. آنچه ممکن است، «شناختِ» «قانون‌هایِ» اوست. «سنت‌هایِ» اوست. «آیاتِ» اوست.

و «خودِ» تو، «آینهٔ» آن «سنت‌ها»ست. چون «قانون‌های» او، در «تو» و در «جهان»، «جاری» است. اگر «خود» را «بشناسی»، «قانون‌های» او را «شناخته‌ای».

در «سنتِ عرفانی»، جمله‌ای نقل شده: «هر که خود را شناخت، پروردگارش را شناخت.» این جمله، در «سندش» میانِ «عالمان» «اختلاف» است. اما در «معنا» — با «قیدِ» «دقیق» — بنیانِ «خودشناسی» است:

· «شناختِ» «خود» = «شناختِ» «آینه».

· و «آینه»، «صاحب» را «نشان» نمی‌دهد — چون «صاحب» در آینه «نمی‌گنجد».

· «آینه»، «قانون‌هایِ» «صاحب» را «نشان» می‌دهد. «سنت‌هایِ» «صاحب» را. «آیاتِ» «صاحب» را.

پس: «شناختِ خود» → «شناختِ سنت‌های الهی.» نه «شناختِ ذاتِ» او.

سه لایهٔ «خوداندیشگی»

لایهٔ اول — «خوداندیشگیِ سطحی»: اندیشیدن به «نقش‌ها»، یعنی: «من چه‌کاره‌ام؟» «من چه دارم؟» «مردم چه می‌گویند؟» این، «خوداندیشگیِ نفسانی» است.

لایهٔ دوم — «خوداندیشگیِ میانی»: اندیشیدن به «احساسات»، یعنی: «چرا می‌ترسم؟» «چرا خشمگین می‌شوم؟» این، «خوداندیشگیِ روان‌شناختی» است.

لایهٔ سوم — «خوداندیشگیِ عمیق»: اندیشیدن به «خودِ حقیقی»، یعنی: «من کی‌ام، جدا از نقش‌ها؟» «من کی‌ام، جدا از تن؟» این، «خوداندیشگیِ نوری» است.

نکتهٔ کلیدی: «خوداندیشگی»، «آینه» است، نه «هدف». اگر «خود» را «هدف» ببینی، «نفس» می‌شود. اگر «آینه» ببینی، «نور» می‌شود. و آنچه در آینه دیده می‌شود، «سنت‌های» اوست — نه «ذاتِ» او. چون «ذاتِ» او، در هیچ آینه‌ای نمی‌گنجد.

---

بخش چهارم: «روشِ حقانی» — مسیرِ درستِ خوداندیشگی

تحلیلِ «روشِ حقانی» به‌عنوانِ «نقشهٔ» رسیدن

«روشِ حقانی»، یعنی: «روشی که تو را به «حق» می‌رساند.» نه «توهم»، نه «غرور»، نه «فرار». «حق.»

و «حق»، در «خودشناسی نوری»، یعنی: «حقیقتِ» خویش. یعنی: «خویش.»

«روشِ حقانی»، سه «ویژگی» دارد:

ویژگیِ اول — «صداقت»: «روشِ حقانی»، «صداقت» می‌خواهد. یعنی: «با «خود» صادق باش.» نه «توجیه»، نه «انکار»، نه «فرار». «دیدنِ» آنچه «هست.»

صداقت، یعنی: «اگر حسودی کردی، بگو. اگر ترسیدی، بگو. اگر دروغ گفتی، بگو.» نه «برای» دیگری. «برای» خودت.

ویژگیِ دوم — «استمرار»: «روشِ حقانی»، «استمرار» می‌خواهد. یعنی: «هر روز. نه یک بار.»

«خوداندیشگی»، مثلِ «نرمش» است. اگر «یک بار» انجامش بدهی، «اثر» ندارد. اگر «هر روز» انجامش بدهی، «عضله» می‌سازد.

«استمرار»، «رازِ» عمق است. و «عمق»، «رازِ» رسیدن.

ویژگیِ سوم — «تسلیم»: «روشِ حقانی»، «تسلیم» می‌خواهد. یعنی: «آنچه «می‌بینی»، «بپذیر».» نه «آنچه «می‌خواهی».»

«تسلیم»، یعنی: «اگر «حق»، «تلخ» بود، «بپذیر».» اگر «دردناک» بود، «بپذیر».»

«تسلیم»، «ضعف» نیست. «قدرت» است. چون «تسلیم»، یعنی: «من، «حقیقت» را «بیشتر» از «خودم» دوست دارم.»

نکتهٔ کلیدی: «روشِ حقانی»، سه ویژگی دارد: صداقت، استمرار، و تسلیم. صداقت، «چشم» را باز می‌کند. استمرار، «عمق» می‌سازد. و تسلیم، «راه» را هموار می‌کند.

---

بخش پنجم: «سنتِ الهی» — از خلافت به حق

تحلیلِ «رابطهٔ» سه‌گانه

حالا، «سه ستون» را کنارِ هم می‌گذاریم:

۱. «حضورِ» خالق — که «منبع» است.

۲. «خلافتِ» انسان — که «آینه» است.

۳. «خوداندیشگیِ حقانی» — که «راه» است.

«سنتِ الهی»، این است:

· هر که «آینه» را «شفاف» کند، «نور» را «می‌بیند».

· هر که «نور» را «ببیند»، «خلیفه» می‌شود — به «قدرِ» «ظرفیتِ» «خود».

· و هر که «خلیفه» شود، «به «حق» می‌رسد.»

«حق»، «دور» نیست. «نزدیک» است. «پنهان» نیست. «آشکار» است. فقط «آینه» باید «شفاف» شود.

چرا این «سنت»، «تخلف‌ناپذیر» است؟

چون «سنتِ الهی»، «قرارداد» نیست. «ساختارِ» وجود است. مثلِ «قانونِ جاذبه». «نمی‌شود» «نقضش» کرد.

· «اگر آینه شفاف شود، نور می‌تابد.»

· «اگر آینه کدر شود، نور نمی‌تابد.»

این، «سنت» است. «انتخاب» نیست.

«رسیدن به حق»، «مراحل» دارد

«رسیدن به حق»، «یک‌شبه» نیست. «فرایند» است.

مرحلهٔ اول — «تخلیه»: «آینه» را از «غبار» پاک کن. یعنی: «نفس»، «توجیه»، «انکار» را «رها» کن.

مرحلهٔ دوم — «تحلیه»: «آینه» را «صیقل» بده. یعنی: «شاهد»، «حضور»، «صداقت» را «تمرین» کن.

مرحلهٔ سوم — «تجلیه»: «آینه» را در «محضرِ» صاحب «بگذار». یعنی: «خود» را «کنار» بگذار، تا «نورِ» حق در تو «بتابد» — به «قدرِ» «ظرفیتِ» «بشریِ» «خود».

نکتهٔ کلیدی: «سنتِ الهی»، «قرارداد» نیست؛ «ساختارِ» وجود است. مثلِ «قانونِ جاذبه» — «نمی‌شود» «نقضش» کرد.

---

بخش ششم: «حق» — نه ساخته، که رسیده

«حق»، «ساخته» نمی‌شود؛ «رسیده» می‌شود. این، «خلاصهٔ» «بحث» است. و در «متنِ» «حق، رسیدنی است نه گرفتنی» به «تفصیل» آمده. در اینجا، فقط «یادآوری» می‌کنیم:

«حق»، «حضور» است، نه «مفهوم». و «حضور»، «گرفتنی» نیست. «رسیدنی» است.

«ما»، «دنبالِ» «حق» می‌گردیم. اما «حق»، «دنبالِ» «ما»ست. «منتظرِ» «ما»ست. «می‌خواهد» «دیده» شود.

و «رسیدن»، «کارِ» «ما» نیست. «کارِ» «او»ست. «ما»، «آینه» را «شفاف» می‌کنیم. «او»، «نور» را «می‌تاباند».

نکتهٔ کلیدی: «حق»، «ساخته» نمی‌شود؛ «رسیده» می‌شود. «حق»، «حضور» است، نه «مفهوم». و «حضور»، «گرفتنی» نیست.

---

جمع‌بندی

ما، «نمایندگانِ» خالق در زمین هستیم. نه «مالکان». نه «صاحبان». «نمایندگان.»

«خلافت»، «مسئولیت» است، نه «مقام». «آینه‌داری» است — به «قدرِ» «ظرفیتِ» «بشریِ» «خود» — نه «حکومت».

«او»، «حاضر» است. «ناظر» است. «نزدیک» است. نه «دور»، نه «غایب».

«خوداندیشگی»، «ابزارِ» شناختِ «سنت‌های» اوست. «آینه» است، نه «هدف». و آنچه در آینه دیده می‌شود، «قانون‌های» اوست — نه «ذاتِ» او. چون «ذاتِ» او، در «مغز» و «آینه» نمی‌گنجد.

و «روشِ حقانی»، «صداقت»، «استمرار»، و «تسلیم» است.

و اگر این سه، «هم‌راستا» شوند، «حق»، «ظاهر» می‌شود. نه «ساخته» می‌شود. «ظاهر».

چون «حق»، «رسیدنی» است، نه «گرفتنی».

حکمتِ نهایی: ما، نمایندگانِ خالق در زمین هستیم — به «قدرِ» «ظرفیتِ» «بشریِ» «خود». و او، در همه‌جا حاضر و ناظر است. اگر از «خوداندیشگی» به «روشِ حقانی» استفاده کنی، به «حقِ» خود می‌رسی. و این، نه یک وعده، که یک «سنتِ الهی» است. و «سنتِ الهی»، «تخلف‌ناپذیر» است.

---

تمرینِ امروز — «سه گامِ نمایندگی»

۱. گامِ «حضور»: امروز، «سه بار»، «بایست». و بگو: «او، همین الآن، اینجاست.» و این را «حس» کن. نه «فکر». «حس».

۲. گامِ «خوداندیشگی»: امروز، «یک بار»، از خودت بپرس: «من، در این لحظه، «نماینده‌ام» یا «مالک»؟» و «صادقانه» جواب بده.

۳. گامِ «تسلیم»: امروز، «یک بار»، آنچه «می‌بینی» را «بپذیر». نه آنچه «می‌خواهی». و ببین که «چه اتفاقی» می‌افتد.

نتیجه را یادداشت کن.

---

🌱 پند

آینه، اگر شفاف باشد، نور را نشان می‌دهد. و اگر کدر باشد، خودش را. تو، «آینه‌ای». سؤال این نیست که «نور کجاست؟» سؤال این است: «آینه، شفاف است؟» و اگر نیست، «غبارش» را پاک کن. که غبار، «نفس» است. و پاک‌کردن، «خوداندیشگیِ حقانی». و آنچه در آینهٔ پاک دیده می‌شود، «قانون‌های» صاحب است — نه «ذاتِ» صاحب. چون «ذاتِ» صاحب، در هیچ آینه‌ای نمی‌گنجد.

---

😄 لطیفه

یکی به یک عارف گفت: «من هر جا می‌رم، خدا رو نمی‌بینم!»

عارف گفت: «یه آینه بردار، برو توی اتاق!»

مرد رفت و برگشت. گفت: «آینه بردم. ولی چیزی ندیدم!»

عارف گفت: «خب، آینه رو نگاه کردی؟»

مرد گفت: «آره! ولی فقط خودم رو دیدم!»

عارف خندید و گفت: «آفرین! همین «خودت»، «آینه» است! حالا اگه «آینه» رو «پاک» کنی، «قانون‌هایِ» صاحبِ آینه رو «می‌بینی!» — نه «خودِ» صاحب رو. چون «صاحب»، در «آینه» نمی‌گنجه!»

---

کلیدواژه‌ها

خلافت، خلیفةالله، نمایندگی، آینه‌داری، حضور، ناظر، خوداندیشگی، روش حقانی، صداقت، استمرار، تسلیم، حق، رسیدنی نه گرفتنی، تخلیه، تحلیه، تجلیه، سنت الهی، خودشناسی نوری.

---

📚 مطالب مرتبط

· مقاله: «حق، رسیدنی است نه گرفتنی» (تحلیلی بر معرفت‌شناسیِ رجعت)

· مقاله: «او داده، ما باید برسیم» (از فراوانی خالق تا مسئولیت مخلوق)

· مقاله: «چرا مغز، کثرت می‌آفریند؟» (تحلیلی بر پارادوکسِ وحدت و کثرت)

· مقاله: «جهان، تن، من» (بازخوانیِ سه‌گانهٔ وجودی)

· مقاله: «منشورِ آینه» (نقش‌دهی و بازگشت به خویش)

· مقاله: «من، خود، خویش» (بازیِ زندگی میان این سه)

---

یادداشت نویسنده

این نوشته، تحلیلی است «کلان‌نگر» بر «سه‌گانهٔ» خلافت، حضور، و خوداندیشگی. هدف، نه اثبات، که «توضیحِ» یک «سنتِ الهی» است.

این تحلیل، «یک تحلیلِ واحد» است. چون «حق»، «یکی» است. و «تحلیلِ» آن، هم «یکی» باید باشد.

اگر تحلیلِ آن با تجربه‌ات هم‌خوان بود، آن را از آنِ خود بدان؛ و اگر نه، بگذار سلامِ هم‌سفری باشد در بیابانِ پرسش‌ها.

---

🔹 بیانیه شفافیت

همهٔ مطالب این نوشته، برداشت‌های شخصی نویسنده از تجربهٔ زیسته است. این نوشته، یک «یادداشتِ شخصی» است و هیچ‌گونه ادعایِ مرجعیتِ علمی، دینی یا روان‌شناختی ندارد. آنچه می‌خوانید، نه ادعای اثبات در آزمایشگاهِ علم است و نه بی‌بهره از برهان. اگر عقل از بندِ نفسِ خام رها شود، با تفکر و تعقل می‌توان به اثبات آن رسید.

این نوشته در چارچوبِ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با اعتقاد به اسلام به‌عنوانِ کامل‌ترینِ ادیان، تدوین شده است. هیچ وابستگیِ گروهی یا تشکیلاتی ندارم. این نوشته‌ها، نقشه‌راهی شخصی برای خودشناسی است، نه یک سازمان، فرقه یا ایدئولوژیِ بسته.

من، مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)، در این مسیر، ادعایِ «رسیدن» ندارم. این خط‌ها، مشق‌های شبانهٔ یک بندهٔ گمنام است. اگر در آنها، نوری برایِ تو بود، آن را از آنِ خود بدان؛ و اگر نه، بگذار فقط یک «سلامِ هم‌سفری» در بیابانِ پرسش‌ها باشد. من در این راه، «حمالِ امانتِ نور» هستم، نه مالکِ آن.

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)

در مسیرِ روشنِ بندگی 🌿

در پناه حق 🌿

---

خدایا،

ما را «نماینده‌ای» وفادار قرار بده — به «قدرِ» «ظرفیتِ» «بشریِ» «خود»؛

و در «حضورِ» خودت،

ما را «آینه‌ای» شفاف کن؛

تا در «خوداندیشگیِ حقانی»،

«سنت‌های» تو را بشناسیم،

و به «حقِ» خود برسیم.

آمین.

مقاله
۰
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید