بنامِ تنها امیدم، صاحبِ امر، یگانه خالقِ مهربانِ بخشنده.
صاحبِ هستی و نیستی، در راهِ عوالم.
که او امر کرد، در ازلحال تا ابدحال — و این است تقدیر.
---
اما سرنوشتِ ما، آمدن بود. به عالمِ مادی.
تحتِ امرِ او — اما در اختیارِ خود.
و آغازِ راه، در عمل بود.
و سختیِ راه، نشناختن — و ترس از نشناختهها.
---
باختیم.
به زیباییِ نورِ او باختیم.
و امرش را فراموش کردیم.
و این «خود»، فراموشکار شد — صاحبِ نفسِ عمل.
---
چرا این شد؟
همهٔ ما میدانیم:
سرعتِ نور، از صوت بیشتر است.
و ما، مات و مبهوتِ زیباییهایِ نور، در عالمِ ماده، شدیم.
و صوت را — و کلامِ دل را — فراموش کردیم.
---
و حالا بدان:
خواستِ دل، امرِ اوست.
و عقل، نقشش تشخیصِ خیر و شر — در راهِ اوست.
---
و بدان:
«خواستِ دل» از «دلیلِ وجود» میآید — نه از «دلبخواهِ نفس».
این، «جهت» است؛ آن، «کشش».
این کجا، و آن کجا.
---
حال، فکرش را دنبال کن.
و میبینی:
چه شد، که این شد.
🌿 در پناه حق .
---
نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)
در مسیرِ روشنِ بندگی 🌿
در پناه حق 🌿