ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۵ دقیقه·۴ ماه پیش

قصهٔ چراغ‌دار و کوچه‌های تاریک حمالیِ نور، اوجِ سلوک است

بسمه تعالی

بنام صاحب جان یگانه خالق مهربان

---

قصهٔ چراغ‌دار و کوچه‌های تاریک

حمالیِ نور، اوجِ سلوک است

---

چکیده

در شهر کهنه، چراغ‌داری زندگی می‌کرد که هر شب، چراغی به دست می‌گرفت و در کوچه‌های تاریک می‌گشت. او چراغ را برایِ خودش حمل نمی‌کرد، بلکه برایِ کسانی که در تاریکی، راه را گم کرده بودند. یک شب، پسری از او پرسید: «چرا چراغ را برایِ دیگران حمل می‌کنی، در حالی که خودت، نور را درونِ خود داری؟» چراغ‌دار، پاسخی داد که رازِ بزرگِ «حمالیِ نور» را آشکار کرد. این قصه، قصهٔ همان پاسخ است؛ پاسخِ کسی که از «فنا» گذشته و در «بقا»، «خدمت» را یافته است.

---

پیش‌گفتار: حمالیِ نور، یعنی باربریِ حقیقت بدون ادعایِ مالکیت

آدمیزاد، در اوجِ تکامل، به جایی می‌رسد که دیگر «خود» را نمی‌خواهد؛ «خدمت» را می‌خواهد. او می‌فهمد که «نور»، برایِ «نگهداشتن» نیست؛ برایِ «جاری‌کردن» است. «حمالیِ نور»، یعنی بارِ حقیقت را بر دوش کشیدن و به هر تشنه‌ای، از آن جرعه‌ای دادن؛ بی‌آنکه ادعایِ مالکیت کند. این، اوجِ سلوک است. نه «فنا» در نور، که «بقا» در «خدمت» به نور.

---

بخش اول: چراغ‌دار و شب‌هایِ تاریک

در شهر کهنه، چراغ‌داری زندگی می‌کرد که هر شب، چراغی به دست می‌گرفت و در کوچه‌های تاریک می‌گشت. او چراغ را برایِ خودش حمل نمی‌کرد، چون خودش، «نورِ درون» را داشت. او چراغ را برایِ کسانی حمل می‌کرد که در تاریکی، راهِ خانه را گم کرده بودند.

مردم، او را می‌شناختند و به او احترام می‌گذاشتند. اما بسیاری، نمی‌دانستند که چرا این کار را می‌کند. برخی می‌گفتند: «او دیوانه است. چراغ را حمل می‌کند، اما خودش از آن استفاده نمی‌کند.» و برخی دیگر می‌گفتند: «او قدیس است. دارد برایِ ما دعا می‌کند.»

اما چراغ‌دار، به حرف‌ها توجهی نمی‌کرد. فقط راه می‌رفت و چراغ را بالا می‌گرفت تا نور، به دورترینِ کوچه‌ها هم برسد.

---

بخش دوم: پسر و پرسشِ شبانه

یک شب، پسری که در کوچه، سرگردان بود، به چراغ‌دار رسید. پرسید: «ای چراغ‌دار! چرا چراغ را برایِ دیگران حمل می‌کنی، در حالی که خودت، نور را درونِ خود داری؟»

چراغ‌دار، لبخندی زد و گفت: «ای پسر! من، سال‌ها پیش، در تاریکیِ مطلق بودم. هیچ چراغی نداشتم، هیچ نوری نداشتم، هیچ راهی نمی‌شناختم. تا اینکه دستی از غیب، چراغی به من داد و راه را به من نشان داد. حالا که نور را یافته‌ام، وظیفهٔ من است که آن را به دیگران نیز برسانم. نه برایِ اینکه خودم را نشان دهم، که برایِ اینکه آنها نیز، از تاریکی، به نور برسند.»

پسر پرسید: «پس تو، «صاحبِ نور» هستی؟»

چراغ‌دار خندید و گفت: «نه، من «صاحبِ نور» نیستم. من فقط «حمالِ نور» هستم. نور، مالِ خداست. من فقط آن را برایِ دیگران حمل می‌کنم، تا آنها نیز، راهِ خانه را بیابند.»

---

بخش سوم: تفاوتِ «حمالِ نور» با «صاحبِ نور»

چراغ‌دار، به پسر گفت که دو نوع انسان در این جهان هستند:

«صاحبِ نورِ پنداشته» : کسی که گمان می‌کند نور، مالِ اوست. او نور را برایِ خودش نگه می‌دارد و به دیگران، جز به اندازه‌ای که به او سود برسانند، نمی‌دهد. این، «خودبنیادیِ نفسانی» (عصب) است.

«حمالِ نور» : کسی که می‌داند نور، مالِ او نیست. او نور را از «مبدأ» دریافت می‌کند و به هر تشنه‌ای، جرعه‌ای می‌دهد، بی‌آنکه منتظرِ پاداشی باشد. این، «خدابنیادیِ نوری» (نسب) است.

«صاحبِ نورِ پنداشته»، در «وهن» فرو می‌رود. و «حمالِ نور»، به «حیاتِ طیبه» می‌رسد.

---

بخش چهارم: سه ویژگیِ حمالِ نور

پسر پرسید: «چگونه می‌توان «حمالِ نور» شد؟»

چراغ‌دار گفت: «با سه ویژگی:

نخست: «بی‌ادعایی»

حمالِ نور، هیچ‌وقت نمی‌گوید: «من، نور را می‌شناسم.» او می‌گوید: «من، در مسیرِ نور، قدم برمی‌دارم و هرچه یافته‌ام، با دیگران در میان می‌گذارم.»

دوم: «شفقت»

حمالِ نور، برایِ کسانی که در تاریکی هستند، «شفقت» دارد. او آنها را مسخره نمی‌کند، تحقیر نمی‌کند، و از آنها برتر نمی‌جوید. بلکه با «مهربانی»، چراغ را به سویِ آنها می‌گیرد تا راه را بیابند.

سوم: «پایداری»

حمالِ نور، از «تکرار» خسته نمی‌شود. او هر شب، چراغ را برمی‌دارد و در کوچه‌ها می‌گردد، حتی اگر کسی از او تشکر نکند. چون می‌داند که «خدمت»، «اوجِ سلوک» است و پاداشِ آن، در «حضورِ نور» نهفته است.»

---

بخش پنجم: چراغ، برایِ همه است

پسر، از چراغ‌دار پرسید: «آیا چراغ، برایِ همه است؟»

چراغ‌دار گفت: «بله. چراغ، برایِ همه است. چه آنکه در تاریکیِ جهل است، چه آنکه در تاریکیِ غرور. چه آنکه راه را گم کرده، چه آنکه تازه، آغاز کرده. نور، «انحصاری» نیست؛ «همگانی» است. حمالِ نور، چراغ را برایِ همه حمل می‌کند، بدونِ اینکه کسی را از آن محروم کند.»

---

حکمتِ قصه

«حمالیِ نور، اوجِ سلوک است. نه فنا در نور، که بقا در خدمت به نور. حمالِ نور، بارِ حقیقت را بر دوش می‌کشد و به هر تشنه‌ای، جرعه‌ای می‌دهد، بی‌آنکه ادعایِ مالکیت کند. او می‌داند که نور، مالِ خداست و او، فقط «وسیله‌ای» برایِ رساندنِ آن است. پس، ای آدمیزاد! اگر به نور رسیده‌ای، آن را برایِ خودت نگه ندار. آن را با دیگران در میان بگذار. که «حمالیِ نور»، خود، «حیاتِ طیبه» است.»

---

جمع‌بندی

مفهوم ویژگی نتیجه

صاحبِ نورِ پنداشته ادعایِ مالکیت، خودبنیادی وهن، دوری از نور

حمالِ نور بی‌ادعایی، شفقت، پایداری حیاتِ طیبه، حضور

نور مالِ خداست، انحصاری نیست جاری شدن در همهٔ کوچه‌ها

خدمت اوجِ سلوک است بقا پس از فنا

---

📚 مطالب مرتبط:

· قصه: بافنده و پارچهٔ سرنوشت (تقدیر و اختیار)

· قصه: کوزه‌گر و شکستنِ کوزه‌ها (تولدِ دوباره)

· مقاله: حیاتِ طیبه؛ ثمرهٔ نور در زمین

---

🔹 بیانیه شفافیت و یادداشت کوتاه:

همهٔ مطالب این نوشته، برداشت‌های شخصی نویسنده از قرآن، عرفان اسلامی و تجربهٔ زیسته است. این نوشته، یک «یادداشتِ شخصی» است و هیچ‌گونه ادعایِ مرجعیتِ علمی، دینی، یا روان‌شناختی ندارد. در چارچوبِ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با اعتقاد به اسلام به عنوانِ کامل‌ترینِ ادیان، تدوین شده است. هر کس آزاد است که آن را بخواند یا نخواند، قبول کند یا نکند.

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)

خودشناسی نوری / عبدالمبین

---

نور
۰
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید