ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۱۲ دقیقه·۲ ماه پیش

فکرهایی که ما را می‌دزدند

بسمه تعالی

بنامِ صاحبِ جان، یگانهٔ خالقِ مهربان

فکرهایی که ما را می‌دزدند

چرا ذهنم آرام نمی‌گیرد؟ و چگونه آزاد شوم؟

---

«فکرها، ابرند — و تو، آسمان.

ابرها می‌آیند و می‌روند — و آسمان، می‌ماند.

پس آسمان باش — نه ابر.

و شاهد، مخلوقِ اوست — آینه‌دارِ او.

و آینه، هرگز خورشید نمی‌شود — فقط می‌تاباند.

و عبد، عبد می‌ماند. و رب، رب.»

---

پیش‌درآمد

این نوشتار، مکملِ طبیعیِ «دو دزدِ آرامش» است — که آن یکی دربارهٔ «ذهنِ پرنده و نفسِ امّاره» بود، و این یکی دربارهٔ «فکرهایی که ما را می‌دزدند». و با هم، یک زوجِ فکری می‌سازند: یکی دربارهٔ «دزدها»، و دیگری دربارهٔ «دزدی که در ذهن رخ می‌دهد». و معیارِ نهایی، شریعت است — نه آرامشِ صرف.

---

حرفِ اول

آیا برایت پیش آمده که بخواهی بخوابی — و ذهنت نایستد؟

آیا پیش آمده که در یک لحظهٔ خوب و آرام باشی — و ناگهان، فکری بیاید و همه‌چیز را خراب کند؟

آیا پیش آمده که بگویی: «من نمی‌خواهم به این فکر کنم» — و ذهنت، بیشتر به آن فکر کند؟

اگر جوابت بله است — پس تو تنها نیستی. این، داستانِ همهٔ ماست.

و این نوشته، دربارهٔ همین است: چگونه فکرها ما را می‌دزدند — و چگونه آزاد شویم — با معیارِ شریعت.

---

اول، یک سؤال

بگذار یک سؤال ساده بپرسم:

آیا تو فکر می‌کنی؟ یا فکر، تو را می‌اندیشد؟

خیلی‌ها فکر می‌کنند «من فکر می‌کنم». یعنی: «من، صاحبِ فکرهایم هستم. من، تصمیم می‌گیرم چه فکری بکنم.»

اما اگر کمی دقیق‌تر نگاه کنی، می‌بینی:

· فکرها، خودشان می‌آیند.

· فکرها، خودشان می‌روند.

· فکرها، گاهی بی‌اجازهٔ تو، تصمیم می‌گیرند.

· و تو، فقط تماشا می‌کنی.

مثلِ کسی که در اتاقی نشسته — و ابرها از پنجره می‌گذرند. او ابری نساخته. فقط نگاه می‌کند.

پس شاید حقیقت این باشد: تو فکر نمی‌کنی. فکر، در تو می‌آید و می‌رود. و آن‌که تماشا می‌کند — شاهد است — که مخلوقِ اوست — نه ذاتِ او.

---

چرا این مهم است؟

چون بیشترِ رنج‌های ما، از همین‌جاست.

ما فکر را «خود» می‌دانیم. یعنی: «من، همان فکرم. اگر فکرم بگوید "تو بی‌ارزشی"، پس من بی‌ارزشم.»

و این، زندان است. زندانی که خودمان ساخته‌ایم — و خودمان کلیدش را گم کرده‌ایم.

---

فکرها، چگونه ما را می‌دزدند؟

بگذار یک مثال بزنم:

صحنهٔ اول:

یک فکر می‌آید. مثلاً: «فردا جلسه داری. اگر خراب شود، آبرویت می‌رود.»

صحنهٔ دوم:

فکر، یک احساس می‌سازد. دلشوره. اضطراب.

صحنهٔ سوم:

احساس، یک واکنش می‌خواهد. یعنی: «باید کاری کنم.»

صحنهٔ چهارم:

واکنش، تکرار می‌شود. هر شب، همین فکر. همین اضطراب. همین واکنش.

صحنهٔ پنجم:

تکرار، ریشه می‌دواند. کم‌کم، می‌شوی: «من، آدمِ مضطربی هستم.»

صحنهٔ آخر:

ریشه، درخت می‌شود. و درخت، میوه می‌دهد. میوه‌اش می‌شود: «من، همین‌ام. من، آدمِ مضطربم.»

و این، چرخه است. چرخه‌ای که ما در آن، زندانی می‌شویم — بدونِ اینکه بفهمیم کِی زندانی شدیم. و این «دزدها»، همان «فکرهای نفسانی» هستند — که از «نفسِ امّاره» می‌آیند:

«إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ» — (یوسف، ۵۳).

---

چهار نشانهٔ فکرِ دزد

همهٔ فکرها، دزد نیستند. بعضی فکرها، خوب و سازنده هستند.

اما فکرهای دزد، چهار نشانه دارند:

نشانهٔ اول — اصرار

یک فکر، بارها و بارها برمی‌گردد. حتی اگر منطقی نباشد.

مثال: «مگر یادت رفته؟» «مگر ممکن نیست؟» «اگر...»

و هر چه بیشتر جوابش بدهی — قوی‌تر می‌شود.

نشانهٔ دوم — عجله

فکر، به تو احساسِ فوریت می‌دهد. یعنی: «همین حالا باید حل شود. همین حالا باید تصمیم بگیری.»

و این عجله، دروغ است. چون بیشترِ چیزها، همین حالا حل نمی‌شوند.

نشانهٔ سوم — سیاه یا سفید

فکر، همه‌چیز را دو قطبی می‌بیند. یعنی: «یا موفق، یا شکست‌خورده. یا خوب، یا بد. یا دوستم، یا دشمنم.»

و این، دروغ است. چون دنیا، طوسی است. بیشترِ چیزها، نه کاملاً این، نه کاملاً آن.

نشانهٔ چهارم — خودش را حقیقت جا می‌زند

فکر، خودش را واقعیت می‌داند. یعنی: «این، فقط یک فکر نیست. این، حقیقت است.»

و این، بزرگ‌ترینِ دروغ است. چون فکر، فکر است. نه حقیقت.

---

دزدها، چگونه کار می‌کنند؟

دزدها — یعنی فکرهای نفسانی — سه ترفند دارند:

ترفندِ اول — یکی شدن

تو با فکرت، یکی می‌شوی. یعنی: «من، همان فکرم.»

مثال: فکر می‌کنی «من بی‌ارزشم» — و باور می‌کنی که «من، بی‌ارزشم». حرف، حقیقت می‌شود.

ترفندِ دوم — داستان‌سازی

تو یک داستان می‌سازی — و در آن زندگی می‌کنی.

مثال: «او مرا دوست ندارد. چون من زشتم. چون من بدبختم. چون...»

و این داستان، واقعی نیست. فقط ساختهٔ ذهن است.

ترفندِ سوم — هویت‌سازی

تو از فکرهای تکراری، یک هویت می‌سازی.

مثال: «من، آدمِ مضطربم.» «من، آدمِ شکست‌خورده‌ام.» «من، همیشه دیر می‌رسم.»

و بعد، هر فکر، تأییدی بر این هویت می‌شود.

---

انواع فکر — کدام دزد است، کدام دوست؟

فکرِ خودکار

خودش می‌آید. خودش می‌رود. مثلِ ابر.

نشانه: «ناگهان دیدم دارم فکر می‌کنم.»

راهِ حل: فقط ببین. نرو. نیا. فقط تماشا کن.

فکرِ وسواسی

تکراری است. مزاحم است. و منطق رویش کار نمی‌کند.

نشانه: «می‌دانم منطقی نیست، اما نمی‌توانم رهایش کنم.»

راهِ حل: نجنگ. جنگ، قوی‌ترش می‌کند. فقط تماشا کن.

فکرِ سرزنشگر

صدایی است که تو را قضاوت می‌کند. «تو کافی نیستی.» «تو بدی.» «تو ضعیفی.»

نشانه: «همیشه یک صدای درونی، سرم داد می‌زند.»

راهِ حل: جدا کن. یعنی: «این، صدای من نیست. صدایِ کسی است که سال‌ها پیش، در ذهنم نشسته.»

فکرِ برنامه‌ریز

مدام در حالِ برنامه‌ریزی است. «اگر این شد، آن می‌شود. اگر آن شد، این می‌شود.»

نشانه: «همیشه نگرانِ بعد هستم.»

راهِ حل: بپرس: «آیا این فکر، الان به عمل تبدیل می‌شود؟» اگر نه — رهایش کن.

فکرِ حسرت‌گر

در گذشته می‌چرخد. «کاش این‌طور نمی‌شد. کاش آن حرف را نمی‌زدم.»

نشانه: «ذهنم، همیشه در گذشته است.»

راهِ حل: بپرس: «آیا این فکر، گذشته را عوض می‌کند؟» اگر نه — رهایش کن.

فکرِ مقایسه‌ای

خودش را با دیگران مقایسه می‌کند.

نشانه: «چرا من مثلِ او نیستم؟»

راهِ حل: یادت باشد: «هر کس، مسیرِ خودش را دارد. مسیرِ تو، مسیرِ من نیست.»

فکرِ روشن

از فطرتِ آرام می‌آید. آرام است. روشن است. و به عمل می‌رسد — با معیارِ شریعت.

نشانه: «ناگهان، یک روشنیِ آرام آمد.»

راهِ حل: فضا بده. نیرو نده. فقط بگذار باشد.

---

فکرها، چگونه زندگیِ ما را عوض می‌کنند؟

فکرها، از سه راه، زندگیِ ما را عوض می‌کنند:

راهِ اول — از راهِ نگاه

فکر، عینکِ تو را عوض می‌کند.

مثال: اگر فکر کنی «همه علیهِ من‌اند» — رفتارِ بی‌طرفانهٔ دیگران را تهدید می‌بینی.

راهِ دوم — از راهِ احساس

فکر، احساس می‌سازد.

مثال: فکرِ خطر ← اضطراب. فکرِ از دست دادن ← اندوه.

راهِ سوم — از راهِ رفتار

فکر ← احساس ← رفتار ← واقعیت.

مثال: فکرِ «او دشمن است» ← بی‌اعتمادی ← دفاع ← درگیری. و بعد، درگیریِ واقعی — که فکرِ اول را تأیید می‌کند.

و این، چرخهٔ خودتأییدی است. یعنی: «فکر، واقعیت می‌سازد. واقعیت، فکر را تأیید می‌کند. و چرخه، ادامه دارد.»

---

یک نکته — تقریب به ذهن

علمِ امروز، چیزی را کشف کرده که خیلی از ما حسش کرده‌ایم:

هر فکری که می‌کنی، یک مسیر در مغزت می‌سازد.

هر بار که تکرارش کنی، آن مسیر عمیق‌تر می‌شود.

و بعد از مدتی، آن مسیر، عادت می‌شود. و عادت، شخصیت. و شخصیت، سرنوشت.

قیدِ مهم: این، تقریب به ذهن است — نه اثباتِ حقیقتِ معنوی. معیارِ ما، قرآن و سنت است — نه علمِ تجربی. و «مغز»، بسترِ تشخیص است — نه محلِ فرقان. و «فرقان»، عطیهٔ الهی است — و مغز، آینه‌دارِ آن می‌شود — نه ظرفِ آن.

پس:

· فکرهایت را ببین.

· چون فکرها، سرنوشتت را می‌سازند — اگر با شریعت سنجیده نشوند.

---

چگونه آزاد شویم؟

هفت گام. ساده، اما کارآمد.

گامِ اول — نام بگذار

هر وقت احساسِ بد آمد، از خودت بپرس: «فکرِ پشتِ این احساس چیست؟»

و آن فکر را بنویس. با یک جمله.

مثال: «احساسِ اضطراب دارم ← فکرِ پشتش: "اگر فردا خراب شود، آبرویم می‌رود."»

گامِ دوم — تماشا کن

فکر را ببین. مثلِ ابری در آسمان. نیا. نرو. فقط نگاه.

و یادت باشد: تلاش برای خفه کردنِ فکر، فکر را قوی‌تر می‌کند. فقط تماشا.

گامِ سوم — جدا کن

به‌جای «من مضطربم» — بگو: «فکرِ اضطراب هست.»

به‌جای «من شکست‌خورده‌ام» — بگو: «فکرِ شکست هست.»

جملهٔ کلیدی: «این، فکر است — نه من.»

گامِ چهارم — بسنج

هر فکری که آمد، بسنج — با معیارِ شریعت:

· آیا این فکر، آرام می‌کند؟ یا آشفته؟

· آیا این فکر، وصل می‌کند؟ یا جدا؟

· آیا این فکر، نور می‌آورد؟ یا تاریکی؟

· آیا با شریعت هم‌خوان است — یا نه؟

اگر آشفته، جدا، تاریکی — پس فکرِ دزد است. رهایش کن.

اگر آرام، وصل، نور — و با شریعت هم‌خوان — پس فکرِ دوست است. نگهش دار.

گامِ پنجم — به تن برگرد

هر وقت گم شدی، سه ثانیه:

· ثانیهٔ اول: توقف. از فکر، بایست.

· ثانیهٔ دوم: نفس. یک نفسِ عمیق بکش.

· ثانیهٔ سوم: تن. به حسی که در بدنت داری، برگرد.

مثال: دستت را بگذار روی قلبت. و بگو: «من، اینجا هستم. همین حالا.»

گامِ ششم — جایگزین کن

هر فکرِ دزد را، با یک فکرِ دوست عوض کن.

مثال: «من نمی‌توانم» ← «من، سعی می‌کنم — با توکل بر او.»

مثال: «همیشه خراب می‌شود» ← «گاهی خوب می‌شود. و این بار، ممکن است خوب شود.»

گامِ هفتم — یادِ او

هر وقت فکرِ مزاحم آمد، آرام بگو:

«لا حول و لا قوة إلا بالله»

این، پناه است — با توکل بر او. نه فرار. یعنی: «من تنها نیستم. کسی هست که یاری می‌کند.»

نکتهٔ کلیدی: هدف، «حذفِ فکر» نیست — «آزادی از سلطهٔ فکر» است — با معیارِ شریعت. و شاهد، مخلوقِ اوست — آینه‌دارِ او.

---

یک نکتهٔ مهم

هدف، حذفِ فکر نیست.

فکر، لازم است. برای زندگی، برای کار، برای رابطه. بدونِ فکر، نمی‌شود.

هدف، آزادی از سلطهٔ فکر است.

یعنی: فکر بیاید — اما تو را نبرد. فکر باشد — اما حاکم نباشد. فکر بشنوی — اما با خودت اشتباه نگیری.

---

از «فکر می‌کنم» تا «آرامم»

پنج مرحله:

۱. «من فکرم» — کاملاً با فکر یکی هستی.

۲. «من فکر دارم» — فاصله شروع می‌شود.

۳. «من، فکر را می‌بینم» — جدا می‌شوی.

۴. «فکر، می‌آید و می‌رود» — آزاد می‌شوی.

۵. «من، آرامم — با فکر یا بی‌فکر» — رسیدی. و این آرامش، از «حضور» است — که مخلوقِ اوست.

---

حرفِ آخر

تو، آسمانی. و فکرها، ابرها.

ابرها می‌آیند. می‌روند. و آسمان، می‌ماند.

پس:

· آسمان باش — نه ابر.

· ببین — نه بجنگ.

· بپذیر — نه فرار.

و یادت باشد:

فکرها، تو نیستند. فقط مهمان هستند — و شاهد، مخلوقِ اوست — آینه‌دارِ او. و مهمان، صاحب‌خانه نمی‌شود. و راه، با معیارِ شریعت سنجیده می‌شود.

حکمتِ نهایی:

فکرها، ابرند — و تو، آسمان.

ابرها می‌آیند و می‌روند — و آسمان، می‌ماند.

و «شاهد»، «مخلوقِ» اوست — «آینه‌دارِ» او.

و «آرامشِ» واقعی، از «حضور» می‌آید — که «مخلوقِ» اوست.

و «حضور»، «ذاتِ» او نیست.

و «آینه»، هرگز «خورشید» نمی‌شود — فقط «می‌تاباند».

و «عبد»، «عبد» می‌ماند. و «رب»، «رب».

و «آرامش»، «معیارِ» نهایی نیست — معیارِ نهایی، «عمل به شریعت» است.

و «شهودِ بدونِ شریعت»، «توهم» است — نه «شهود».

و پیامبر خاتم (ص) و اهل بیتِ او (ع)، درِ ورودند — نه بیگانه.

---

🌱 پند

«ذهن»، مثلِ «آسمان» است — و «فکرها»، مثلِ «ابرها». ابرها، «می‌آیند» — «و» «می‌روند». و آسمان، «می‌ماند» — «صاف»، «آرام»، «بی‌لرزش».

«مشکل»، «وجودِ» «ابر» نیست — «مشکل»، «یکی شدنِ» «آسمان» با «ابر» است.

پس «آسمان» باش — «نه» «ابر». و «ابر»، «خودش» «می‌رود». و «تو»، «آینه‌دارِ» «آسمان» «هستی» — «نه» «مالکِ» «آن». و «آینه»، «خورشید» نمی‌شود — «فقط» «می‌تاباند».

---

🌸 تأمل

«آسمانی» را تصور کن — که «پر» «از» «ابر» است. و «کسی» «می‌گوید»: «این» «آسمان»، «ابر» «است». و «آسمان»، «خودش» «را» «گم» «می‌کند» — «در» «ابرها».

و «آسمانی» «دیگر» — که «پر» «از» «ابر» است. اما «می‌داند»: «من»، «آسمانم» — «نه» «ابر». و «ابرها»، «مهمان‌اند» — «نه» «صاحب‌خانه».

تفاوتِ این دو، «ابر» نیست — «شناختِ» «آسمان» است.

پس «آسمان» را «بشناس» — «نه» «ابر» را. و «آسمان»، «شاهد» است — «مخلوقِ» «او» — «آینه‌دارِ» «او». و «شاهد»، «ذاتِ» «او» نیست. و «راه»، «با» «معیارِ» «شریعت» «سنجیده» «می‌شود».

نکتهٔ کلیدی: «آسمان»، «آرام» است — «نه» «چون» «ابر» «نیست»، «بلکه» «چون» «آسمان» «است». و «آرامشِ» «واقعی»، «از» «حضور» «می‌آید» — «که» «مخلوقِ» «اوست».

---

کلیدواژه‌ها

فکر، فکرِ دزد، نفسِ امّاره، شاهد، حضور، آسمان و ابر، تماشا، جدا کردن، سنجش، توکل، شریعت، آینه‌داری.

---

📚 مطالب مرتبط

· مقاله: «دو دزدِ آرامش» — ذهنِ پرنده و نفسِ امّاره

· مقاله: «فکر کردن، پلی به فهمیدنِ بی‌واسطه»

· مقاله: «بلوغِ معنایی» — فرقِ دانستن با فهمیدن

· مقاله: «نیتِ پاک» — چرا «چرا»ی کارها، از خودِ کارها مهم‌تر است

· مقاله: «شکافِ شعار و عمل» — تحلیلِ چهارلایه‌ای

---

یادداشت نویسنده

این خط‌ها، حاصلِ سال‌ها مطالعهٔ آزاد و تأملِ شخصی است — بدونِ هیچ ادعایِ اجتهاد یا مرجعیت.

آموخته‌هایم را در راهِ حقِ او می‌گویم. نه قصدِ توهین دارم، نه اجبار. فقط آنچه را دیده‌ام، می‌گویم.

اگر فکر می‌کنی در کلامم اشتباهی هست، روشنم کن —

در راهِ حقِ او. که روشن کردن، خودش راهِ اوست.

و امیدم به پشتوانهٔ خالقم می‌جوشد — نه به پشتوانه‌ای دیگر.

اگر با تجربه‌ات هم‌خوان بود، آن را از آنِ خود بدان؛

و اگر نه، بگذار سلامِ هم‌سفری باشد در بیابانِ پرسش‌ها.

---

🔹 بیانیه شفافیت

همهٔ مطالب این نوشته، برداشت‌های شخصی نویسنده از تجربهٔ زیسته است.

این نوشته، خود را بی‌نیاز از ارجاع به منابع نمی‌داند. شریعت چارچوب است؛ طریقت راه؛ و حقیقت حضور. و شریعت، همان است که از پیامبر خاتم (ص) و اهل بیتِ او (ع) رسیده — نه شریعتِ شخصی، نه کشفِ فردی.

«شاهد» در این نوشتار، «مخلوقِ» اوست — قائم به او، و در پرتوِ شریعت معتبر — نه «ذاتِ» او. «آینه»، هرگز «خورشید» نمی‌شود — فقط «می‌تاباند». و «عبد»، «عبد» می‌ماند. و «رب»، «رب».

«فکرهای دزد» در این نوشتار، «فکرهای نفسانی» هستند — که از «نفسِ امّاره» می‌آیند. و «نفسِ امّاره» — چنان‌که قرآن فرموده: «إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ» (یوسف، ۵۳) — «دشمنِ» سالک است. و «نفس»، «رها» نمی‌شود — «تزکیه» می‌شود. «مهار» می‌شود — نه «کشتن». و «تزکیه»، با «شریعت» معیار می‌شود.

«آرامش» در این نوشتار، از «حضور» می‌آید — که «مخلوقِ» اوست — نه «ذاتِ» او. و «آرامش»، «معیارِ» نهایی نیست. معیارِ نهایی، «عمل به شریعت» است — نه «آرامشِ» صرف.

«حلول» و «اتحاد» — که به‌اتفاقِ فقهای شیعه موجبِ کفر است — در این نوشتار به‌روشنی رد می‌شود. «تجلی»، غیر از «حلول» است. «لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْءٌ» — (شوری، ۱۱).

«کشفِ علمی» و «نوروساینس» در این نوشتار، فقط برای «تقریب به ذهن» است — نه «اثباتِ» حقیقتِ معنوی. معیارِ ما، قرآن و سنت است — نه علمِ تجربی. و «مغز»، بسترِ تشخیص است — نه «محلِ فرقان».

«ذکر» — «لا حول و لا قوة إلا بالله» — در این نوشتار، «پناه» است — با «توکل بر او». و «ذکر»، «شعارِ» خالی نیست — «یادِ» اوست — با «عمل به شریعت».

«شهودِ بدونِ شریعت»، «توهم» است — نه «شهود». و «شریعت»، «میزانِ» صادق از کاذب است.

«آسمان» در تمثیلِ این نوشتار، «استعاره‌ای» است برای «شاهد» — که «مخلوق» است. و «آسمان»، «ذاتِ» خداوند نیست. و «آسمان»، «آینه‌دارِ» نورِ اوست — نه «خورشید».

«تسلیم» در این نوشتار، «نفیِ اختیار» نیست. «عبد»، در چارچوبِ «شریعت»، «مختار» و «مسئول» است. «تسلیم»، «هماهنگیِ اراده» است — نه «نفیِ» آن. «لَا جَبْرَ وَلَا تَفْوِيضَ، بَلْ أَمْرٌ بَيْنَ الْأَمْرَيْنِ.»

«پیامبر خاتم (ص) و اهل بیتِ او (ع)»، «درِ ورود» به «نور» هستند — نه «بیگانه».

امیدم به پشتوانهٔ خالقم می‌جوشد — نه به پشتوانه‌ای دیگر.

این نوشته در چارچوبِ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با اعتقاد به اسلام به‌عنوانِ کامل‌ترینِ ادیان، تدوین شده است. هیچ وابستگیِ گروهی یا تشکیلاتی ندارم. این نوشته‌ها، نقشه‌راهی شخصی برای خودشناسی است — نه یک سازمان، فرقه یا ایدئولوژیِ بسته.

من، مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)، در این مسیر، ادعایِ «رسیدن» ندارم. این خط‌ها، مشق‌های شبانهٔ یک بندهٔ گمنام است. اگر در آنها، نوری برایِ تو بود، آن را از آنِ خود بدان؛ و اگر نه، بگذار فقط یک «سلامِ هم‌سفری» در بیابانِ پرسش‌ها باشد.

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی — عبدالمبین

در مسیرِ روشنِ بندگی 🌿

در پناه حق 🌿

---

خدایا،

ما را از «سلطهٔ» «فکر»،

«آزاد» کن.

و در «حضورِ» «اکنون»،

«آرام» کن —

که «حضور»،

«مخلوقِ» توست.

و «آینه»،

«خورشید» نمی‌شود —

فقط «می‌تاباند».

و «عبد»، «عبد» است.

و «رب»، «رب».

و ما را بر «آینه‌داری» نگه‌دار —

نه بر «دعویِ ذاتی».

آمین.

مقالهاهل بیت
۳
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید