غفلت

بسمه او که ذکر نامش راه تعالی می‌گشاید

---

غفلت

آن چیزی که اگر نباشد، شلوغی هم سکوت است

---

ما با «شلوغی» خودمان را از «بودن» معاف می‌کنیم. کسی که ده سال است هر روز صبح با اخم از خانه بیرون می‌زند و شب خسته برمی‌گردد، در غفلت است؛ او فقط زنده مانده است، زندگی نکرده است.

ما غفلت را با «حواس‌پرتی» اشتباه می‌گیریم. حواس‌پرتی یک اتفاقِ ساده است؛ غفلت یک انتخابِ پنهان است.

غفلت، خالی نیست. غفلت پر است از «بعداً»، پر است از «مهم نیست»، و پر است از سر و صدا. غفلت، تاریکیِ یک اتاقِ خالی نیست؛ غفلت، نورِ کورکننده‌ی چراغ‌قوه‌ای است که مستقیم به چشم‌هایت گرفته شده تا جاده را نبینی.

مکانیزمِ فرار

ما از سرِ تنبلی غافل نمی‌شویم؛ ما از سرِ ترس غافل می‌شویم.

حاضر بودن، هزینه دارد. اگر ساکت شوی و به خودت نگاه کنی، ممکن است چیزهایی ببینی که دوست نداری. ممکن است ببینی داری در مسیرِ اشتباهی می‌روی. دیدنِ این‌ها درد دارد. پس ذهن، غفلت را مثل یک سپر بالا می‌آورد.

کسی که نمی‌تواند به خودش بگوید «من از آینده می‌ترسم»، می‌گوید «بعداً بهش فکر می‌کنم». کسی که نمی‌تواند بگوید «من در این رابطه تنها هستم»، خودش را در کارِ بی‌وقفه غرق می‌کند. غفلت، تنها زبانِ مادریِ ترس‌های نادیده‌گرفته‌شده است.

تله‌ی تکرار

غفلت بیشتر از هر جایی، در دلِ «عادت‌ها» لانه می‌کند. چون عادت‌ها آشنا هستند، و آشنا، همیشه دیده نمی‌شود.

ما فکر می‌کنیم اگر مدام در حالِ حرکت باشیم، یعنی داریم پیشرفت می‌کنیم. اما گاهی حرکتِ زیاد، فقط یک جور فرار از ایستادن است. گاهی «مشغول بودن»، ما را از «خودمان» دور می‌کند، نه از بیکاری.

لحظه‌ی بیداری

غفلت، دشمنِ تو نیست؛ یک پرده است. و پرده با «سرزنشِ خود» کنار نمی‌رود، با «دیدن» کنار می‌رود.

لحظه‌ی بیداری از غفلت، همیشه با یک فاجعه نمی‌آید. معمولاً با یک «بیگانگیِ کوچک» می‌آید. لحظه‌ای که در آینه نگاه می‌کنی و یک ثانیه خودت را نمی‌شناسی. یا لحظه‌ای که در جمعی هستی و ناگهان از خودت می‌پرسی: «من اینجا چه می‌کنم؟» همان یک ثانیه، همان شکافِ کوچک، کافی است تا پرده کنار برود.

یک تجربه، برای امروز

لازم نیست از فردا همه‌ی زندگی‌ات را زیر و رو کنی. فقط یک بار، امروز، این کار را بکن:

وقتی تلفنت را برداشتی تا بی‌هدف اسکرول کنی، یک ثانیه دستت را نگه دار. یک نفس عمیق بکش. و از خودت بپرس:

«من الان از چه چیزی دارم فرار می‌کنم که به این صفحه پناه آورده‌ام؟»

اگر جوابش را پیدا کردی، عالی است. اگر هم پیدا نکردی، همان یک ثانیه مکث، همان شکافِ بین خواب و بیداری است.

چون غفلت چیزی نیست که در بیرون باشد؛ غفلت در ذهن ماست. و اگر نباشد، حتی در وسطِ شلوغ‌ترین روزها، تو در صلح و سکوتِ خودت ایستاده‌ای.

در پناه حق 🌿

---

#غفلت #حواس_پرتی #فرار_از_حال #پرده_بیداری #زندگی_نکرده