غزلِ «سوت شب»
سرودهٔ مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)
مرغ باغ ملکوتم، قُقنوسِ سوزانِ عالم لاهوت
از بخت خود شده‌ام گیر در این عالم ناسوت
مپندار این قفس، زندانیِ تن را
که این خود آشیانه‌ی روحِ جبروت
من آن گمگشته‌ی شبگیرِ ظلمت‌زادهام، اما
چه جویم نورِ نجات؟ آنکه در دل شب دهد سوت
غرق خاموشیِ یادم، چه باک از موجِ بی‌پایان؟
که حُبابِ خیالاتم بود در عمقِ حیاتِ قهوت
