ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۸ دقیقه·۲ ماه پیش

شکرگزاری، دیدن آنچه هست

بسمه تعالی

بنامِ صاحبِ جان، یگانهٔ خالقِ مهربان

---

«شکرگزاری، فقط گفتن نیست.

فقط حرف نیست.

فقط عادت نیست.

شکرگزاری، یک دیدن است.

دیدن آنچه هست.

نه آنچه نداری.

نه آنچه می‌خواهی.

آنچه هست.

و در این دیدن،

قلب، پر می‌شود.

نه به خاطرِ آمدنِ چیزی.

به خاطرِ دیدنِ چیزی که همیشه بود.»

---

شکرگزاری، دیدن آنچه هست

نه به خاطر داشتن — به خاطر دیدن

---

سرآغاز

بگذار با یک تجربه شروع کنم.

کسی را تصور کن که هر روز، صبح، یک لیست می‌نوشت.

لیستِ چیزهایی که نداشت.

پولِ بیشتر. خانهٔ بزرگ‌تر. ماشینِ نوتر.

رابطهٔ بهتر. کارِ بالاتر.

و در این لیست، روزش شروع می‌شد. با نداشتن.

و کسی دیگر، هر روز، صبح، یک لیست می‌نوشت.

لیستِ چیزهایی که داشت.

نفس. سلامتی. خانواده. دوست.

نان. آب. آسمان.

و در این لیست، روزش شروع می‌شد. با داشتن.

اولی، در نداشتن، گرسنه‌تر می‌شد.

دومی، در داشتن، سیرتر.

و این نوشته، دربارهٔ همان است.

دربارهٔ شکرگزاری، دیدنِ آنچه هست.

---

بخشِ اول — شکرگزاری، چیست؟

بگذار روشن کنم.

شکرگزاری، فقط یک عمل نیست.

فقط یک عادت نیست.

فقط یک وظیفهٔ دینی نیست.

شکرگزاری، یک نگاه است.

یک دیدن. یک حضور.

و این شکرگزاری، سه ویژگی دارد.

یک — از دیدن می‌آید

نه از گفتن.

اگر نبینی، گفتن، دروغ است.

دو — در حال است

نه در گذشته. نه در آینده.

در همین لحظه.

سه — بی‌قید است

نه به خاطرِ داشتن. به خاطرِ بودن.

و اگر شکرگزاری این سه ویژگی را داشته باشد، شکر است.

اگر نداشته باشد، عادت است. یا ریا.

---

بخشِ دوم — چرا شکرگزاری، مهم است؟

پرسشِ مهم: چرا شکرگزاری، مهم است؟ پنج دلیل.

دلیلِ اول — توجه را عوض می‌کند

توجه، به آن‌چه می‌دهی، آن را بزرگ می‌کنی.

اگر به نداشتن توجه کنی، نداشتن، بزرگ می‌شود.

اگر به داشتن توجه کنی، داشتن، بزرگ می‌شود.

دلیلِ دوم — قلب را پر می‌کند

قلب، با دیدن پر می‌شود. نه با گرفتن.

اگر ببینی، پر می‌شوی. اگر بگیری، خالی می‌شوی.

دلیلِ سوم — آرامش می‌آورد

آرامش، از دیدن می‌آید. نه از داشتن.

اگر ببینی که همه‌چیز هست، آرام می‌شوی.

اگر ببینی که کم است، مضطرب می‌شوی.

دلیلِ چهارم — رابطه را عمیق می‌کند

رابطه، با شکر عمیق می‌شود.

اگر از دیگری شکر کنی، به او نزدیک‌تر می‌شوی.

اگر از او شکایت کنی، از او دور می‌شوی.

دلیلِ پنجم — زندگی را رنگ می‌کند

زندگی، با شکر، رنگ می‌گیرد.

همان زندگی. همان شرایط.

اما با شکر، زیبا می‌شود.

چون دیگر نداشتن، دیده نمی‌شود.

فقط داشتن دیده می‌شود.

پس شکرگزاری، مهم است.

نه به خاطرِ خدا. به خاطرِ خودت.

---

بخشِ سوم — چرا شکر نمی‌کنیم؟

پرسشِ مهم: چرا شکر نمی‌کنیم؟ پنج دلیل.

دلیلِ اول — چشم به نداشتن است

چشم، به نداشتن است.

همیشه چیزی کم است. همیشه چیزی نبوده.

و در این دیدن، داشتن، پنهان می‌شود.

دلیلِ دوم — عادت کرده‌ایم

به داشتن، عادت کرده‌ایم.

نفس. سلامتی. خانواده.

همهٔ این‌ها، عادی شده‌اند.

و در عادی بودن، دیده نمی‌شوند.

دلیلِ سوم — مقایسه می‌کنیم

با دیگران مقایسه می‌کنیم.

و در مقایسه، نداشتن، بزرگ می‌شود.

چون آن‌ها دارند. و ما نداریم.

دلیلِ چهارم — عجولیم

عجولیم. می‌خواهیم زود برسیم.

و در عجله، حال، گم می‌شود.

و در حال، داشتن، دیده نمی‌شود.

دلیلِ پنجم — از شکر می‌ترسیم

از شکر می‌ترسیم.

چون اگر شکر کنیم، باید بپذیریم که کافی است.

و اگر کافی باشد، پس چرا می‌دویم؟ پس چرا می‌جنگیم؟

پس شکر نمی‌کنیم.

چون شکر، دویدن را متوقف می‌کند.

و ما، از توقف می‌ترسیم.

---

بخشِ چهارم — نشانه‌های نبودِ شکر

چگونه بفهمیم شکر نداریم؟ پنج نشانه.

نشانهٔ اول — همیشه در شکایت

همیشه شکایت می‌کنی.

از این. از آن. از همه.

چون نداشتن، دیده می‌شود. نه داشتن.

نشانهٔ دوم — همیشه در جستجو

همیشه دنبالِ چیزی هستی.

چون فکر می‌کنی نداری.

چون نداشتن، بزرگ است.

نشانهٔ سوم — از حال فرار می‌کنی

از حال فرار می‌کنی.

به گذشته. یا به آینده.

چون در حال، داشتن، دیده می‌شود.

و تو، از دیدنِ داشتن، فرار می‌کنی.

چون آن وقت، باید توقف کنی.

نشانهٔ چهارم — در جمع، خالی هستی

در جمع، حسِ خالی بودن داری.

حسِ بی‌بهره بودن.

چون نداشتن، همیشه با توست.

نشانهٔ پنجم — سیری نداری

هر چه می‌گیری، باز کم است.

چون چشم، به نداشتن است. نه به داشتن.

---

بخشِ پنجم — نشانه‌های شکر

و چگونه بفهمیم شکر داریم؟ پنج نشانه.

نشانهٔ اول — در حال، حاضری

در حال، حاضر هستی. نه در گذشته. نه در آینده.

چون در حال، داشتن، دیده می‌شود.

نشانهٔ دوم — از شرایطت، راضی هستی

از آن‌چه داری، راضی هستی.

نه به خاطرِ کم خواستن. به خاطرِ دیدن.

چون دیدن، کافی است.

نشانهٔ سوم — در جمع، حاضر هستی

در جمع، حاضر هستی.

نه برای گرفتن. برای بودن.

و در بودن، شکر، عمیق می‌شود.

نشانهٔ چهارم — سیری داری

سیری داری.

نه به خاطرِ پر بودن. به خاطرِ دیدن.

چون دیدی، پر شدی.

نشانهٔ پنجم — می‌دهی

می‌دهی. از این. از آن. بی حساب.

چون سیر هستی. و سیر، همیشه می‌دهد.

---

بخشِ ششم — شکرگزاری، در زندگیِ روزمره

بگذار با یک مثال روشن کنم.

کسی که غذا می‌خورد. غذا، روی میز است. عادی.

همیشه بود.

و او، می‌خورد. بدونِ توجه.

و کسی دیگر، همان غذا را می‌خورد.

اما قبل از خوردن، نگاه می‌کند.

به رنگ. به بو. به طعم.

و می‌بیند که این غذا، از کجا آمده.

از خاک. از باران. از خورشید. از دست. از کار.

و در این دیدن، غذا، فقط غذا نیست. نعمت است.

و او، در خوردن، شکر می‌کند.

نه با حرف. با دیدن.

و تفاوت، در چیست؟

نه در غذا. در دیدن.

یکی، غذا را عادی می‌بیند.

دیگری، غذا را نعمت می‌بیند.

و در نعمت دیدن، شکر، خودش می‌آید.

پس شکرگزاری، در همین لحظه‌های کوچک است.

نه در مفاهیمِ بزرگ.

در غذا. در نفس. در سلامتی. در همه‌جا.

---

بخشِ هفتم — چگونه شکرگزار باشیم؟

پاسخ، در پنج گام است.

گامِ اول — توقف

اولین کار، توقف است.

هر روز، چند دقیقه، بایست.

از دویدن. از جستجو.

و در توقف، داشتن، خودش را نشان می‌دهد.

گامِ دوم — نگاه

دومین کار، نگاه است.

به آن‌چه داری، نگاه کن.

نفس. سلامتی. خانواده. دوست. نان. آب. آسمان.

و در نگاه، شکر، آغاز می‌شود.

گامِ سوم — حضور

سومین کار، حضور است.

در حال، حاضر باش. در لحظه. در اینجا.

و در حضور، شکر، عمیق می‌شود.

گامِ چهارم — نوشتن

چهارمین کار، نوشتن است.

هر روز، سه چیز که داری را بنویس. بدونِ تکرار.

و در نوشتن، شکر، تثبیت می‌شود.

گامِ پنجم — گفتن

پنجمین کار، گفتن است.

شکرِ خود را بگو.

نه به خاطرِ عادت. به خاطرِ دیدن.

و در گفتن، شکر، جاری می‌شود.

---

بخشِ هشتم — شکر و شادی

و یک نکتهٔ مهم.

شکر، شادی نیست. اما شادی، در شکر است.

شادی، از داشتن می‌آید. از شرایط. از موقعیت. و ناپایدار است.

شکر، از دیدن می‌آید. از حال. از حضور. و پایدار است.

و کسی که شکر دارد، شاد هم هست.

نه چون شرایط خوب است.

چون در شکر، شادی، ذاتی است.

پس به دنبالِ شادی نرو. به دنبالِ شکر باش.

و شادی، خودش می‌آید.

---

بخشِ نهم — یک تجربه

کسی را تصور کن که سال‌ها در شکایت بود.

از زندگی. از شرایط. از مردم.

هر روز، یک شکایت. هر روز، یک نداشتن.

و یک روز، در خستگی، نشست.

و به زندگی‌اش نگاه کرد.

بدونِ شکایت. فقط نگاه.

و دید که چیزهایی هست.

نفس. سلامتی. خانواده. دوست.

نان. آب. آسمان.

و در آن دیدن، چیزی عوض شد.

نه چون چیزی اضافه شد.

چون دیده شد.

و از آن روز، شکرگزار شد.

نه با حرف. با دیدن.

و در این دیدن، زندگی، پر شد.

نه به خاطرِ آمدنِ چیزی.

به خاطرِ دیدنِ چیزی که همیشه بود.

---

بخشِ دهم — یک هشدار

و یک هشدار.

شکرگزاری، انفعال نیست.

تسلیم نیست.

دست کشیدن از تلاش نیست.

بعضی‌ها، با نامِ شکر، از تلاش دست می‌کشند.

می‌گویند هر چه داریم، کافی است.

پس تلاش نمی‌کنیم.

و این، نه شکر است. تنبلی است.

شکر، با تلاش است. با حرکت. با رشد.

شکر، به این معنا نیست که در جایِ خود بمانی.

به این معناست که از جایِ خود، راضی باشی.

و از رضایت، حرکت کنی. نه از نداشتن.

پس شکرگزار باش.

اما در حرکت. با رشد. با تلاش.

---

بخشِ یازدهم — شکر و خویش

و یک نکتهٔ آخر.

شکر، از خویش می‌آید. نه از خود.

خود، در نداشتن است.

همیشه چیزی کم است. همیشه چیزی می‌خواهد.

و در این خواستن، شکر، گم می‌شود.

خویش، در داشتن است.

همیشه چیزها هست. همیشه نعمت هست.

و در این دیدن، شکر، ذاتی است.

و این یعنی:

هر بار که از خود عمل کنی، در نداشتن هستی.

و هر بار که از خویش عمل کنی، در داشتن.

و شکر، وقتی می‌آید که به خویش برسی.

چون خویش، خودش شکر است.

و در خویش، شکر، ذاتی است.

پس به درون برو.

و در خویش، شکر را ببین.

و در آن، زندگی، پر می‌شود.

---

حرفِ آخر

شکرگزاری، فقط گفتن نیست.

فقط حرف نیست. فقط عادت نیست.

شکرگزاری، یک دیدن است.

دیدنِ آن‌چه هست.

نه آن‌چه نداری. نه آن‌چه می‌خواهی. آن‌چه هست.

و ما، اغلب شکر نمی‌کنیم.

چون چشم به نداشتن است.

چون عادت کرده‌ایم.

چون مقایسه می‌کنیم.

چون عجولیم.

چون از شکر می‌ترسیم.

پس:

· توقف کن.

· نگاه کن.

· حضور داشته باش.

· بنویس.

· بگو.

و آن‌گاه، شکر، خودش را نشان می‌دهد.

نه به عنوانِ وظیفه. به عنوانِ دیدن.

و در دیدن، زندگی، پر می‌شود.

چون شکرگزاری، دیدنِ آن‌چه هست.

و آن‌چه هست، همیشه بسیار است.

🌿

---

تمرین عملی — سه گام برای شکرگزاری

۱. گامِ پرسش:

امروز، سه بار، از خودت بپرس:

«چه چیزهایی دارم؟»

۲. گامِ نوشتن:

سه چیز که داری را بنویس.

بدونِ تکرار.

۳. گامِ دیدن:

یک چیز که همیشه بود و ندیده‌ای را ببین.

و شکر کن.

نه با حرف. با دیدن.

نتیجه را یادداشت کن.

---

🌱 پند

کسی را تصور کن که در خانه‌ای بود. پر از گنج.

اما او، فقط به یک چیز نگاه می‌کرد که نداشت.

یک در. در بیرون.

و در آن در، خیره شده بود.

و گنج‌ها، در پشتِ سرش بود.

و او، نمی‌دید.

و یک روز، برگشت. و دید.

دید که گنج‌ها، همان‌جا بود. همیشه.

فقط او، پشتِ سرش را ندیده بود.

گنج، همان شکر است.

و در، همان نداشتن.

و تو، یا به در نگاه می‌کنی. یا به گنج.

و شکر، در دیدنِ گنج است.

پس برگرد. و ببین. و شکر کن.

---

🌸 تأمل

نوری را تصور کن که در اتاقی می‌تابد.

و کسی، در آن نور، به دیوار خیره شده.

و می‌گوید اتاق تاریک است.

اما نور، همان‌جا است.

فقط او، به دیوار نگاه می‌کند.

و کسی دیگر، برگشته.

و نور را دیده.

و اتاق، روشن شده.

نه چون نور آمد. چون دیده شد.

نور، همان شکر است.

و دیوار، همان نداشتن.

و تو، یا به دیوار نگاه می‌کنی. یا به نور.

نکتهٔ کلیدی: شکرگزاری، دیدنِ آن‌چه هست.

و آن‌چه هست، همیشه بسیار است.

پس ببین. و شکر کن.

---

کلیدواژه‌ها

شکرگزاری، دیدن، داشتن، نداشتن، حال، حضور، رضا، سیری، خود، خویش، زندگی، نعمت.

---

📚 مطالب مرتبط

· «توجه، سرمایه‌ای که هدر می‌دهیم» — هر چه به آن توجه کنی، همان می‌شوی

· «خواستار، از کجا می‌آید؟» — چرخهٔ بی‌پایانِ خواستن

· «خویش، خانه‌ای که فراموش کردیم» — بازگشت به آن‌که همیشه بوده‌ایم

· «تن، خانه‌ای که در آن زندگی نمی‌کنیم» — بازگشت به بدنی که همیشه با ما بوده

· «فکرِ خودبنیاد و فکرِ نوری» — دو جنسِ فکر که زندگی را می‌سازند یا خراب می‌کنند

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی — عبدالمبین

در مسیرِ روشنِ بندگی 🌿

در پناه حق 🌿

۰
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید