ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۱۱ دقیقه·۲ ماه پیش

شکافِ «شعار» و «عمل»

بسمه تعالی

بنامِ صاحبِ جان، یگانهٔ خالقِ مهربان

شکافِ «شعار» و «عمل»

تحلیلِ چهارلایه‌ایِ ناهماهنگیِ ادعا و زیست

---

ما از حقیقت «صحبت» می‌کنیم — اما از حقیقت «حاضر» نیستیم.

و تا «حضور» نباشد، «عمل»، «صلح» نخواهد داشت — با «شعار».

و «حضور»، «مخلوقِ» اوست — نه ذاتِ او.

و «آینه»، هرگز «خورشید» نمی‌شود — فقط «می‌تاباند».

و «عبد»، «عبد» می‌ماند. و «رب»، «رب».

---

چکیده

یکی از عمیق‌ترین چالش‌های انسان در مسیرِ معرفت، شکافِ میانِ «ادعا» و «واقعیتِ زیست» است. ما از «حق» سخن می‌گوییم، اما در عمل، مطیعِ نفس می‌شویم. ما «حقیقت» را می‌شناسیم، اما در «حضورِ» آن نیستیم.

این شکاف، نشانهٔ «نفاق» یا «دورویی» نیست — نشانهٔ «ناهماهنگیِ لایه‌های وجودی» است. و درمانِ آن، نه با «دانستنِ بیشتر»، که با «حضورِ عمیق‌تر — به توفیقِ او» ممکن می‌شود.

این نوشتار، تلاشی است برای تحلیلِ این شکاف در چهار لایه: شناختی، روان‌شناختی، ساختاری، و معرفتی.

قیدِ کلیدی: «حضور» در این نوشتار، «مخلوقِ» اوست — قائم به او، و در پرتوِ شریعت معتبر. «حضور»، «ذاتِ» آگاهیِ مطلق نیست. و «بی‌واسطگیِ» حضور، به‌معنای «بی‌نیازی از وحی و واسطه‌های الهی» نیست — بلکه بی‌واسطگی در مقامِ مشاهده، پس از عبور از درِ وحی.

---

بخش یکم: لایهٔ شناختی — خلطِ میان «دانستن» و «بودن»

۱-۱. خطای بنیادین

بزرگ‌ترین خطای شناختیِ انسان این است که تصور می‌کند «دانستنِ یک حقیقت» با «تحققِ آن حقیقت» یکی است.

ما مفاهیمِ حق، وجودِ مطلق، و خالق را به‌عنوان مجموعه‌ای از اطلاعات و مفاهیمِ ذهنی یاد می‌گیریم. این اطلاعات در حافظه ذخیره می‌شوند و زبان را قادر به بیانِ آن‌ها می‌کنند.

اما «دانستنِ» یک مفهوم، با «بودنِ» در آن مفهوم، تفاوتِ بنیادین دارد.

۱-۲. دو نوع دانش

دانشِ اطلاعاتی (شعار): در حافظه ذخیره می‌شود؛ با زبان بیان می‌شود؛ «دربارهٔ» حقیقت است؛ قابلِ انتقال است.

دانشِ وجودی (عمل): در هستی نفوذ می‌کند؛ با زیست نمایان می‌شود؛ «در» حقیقت است؛ قابلِ تجربه است.

۱-۳. چرا این خطا رخ می‌دهد؟

چون «ذهن»، «آسان» است. ذهن، مفاهیم را «جمع» می‌کند. و «جمع»، «هویتِ» ذهن است. اما «هستی»، «سخت» است. هستی، مفاهیم را «می‌چشد» — و «چشیدن»، «زمان» نمی‌خواهد. «حضور» می‌خواهد — به توفیقِ او.

نکتهٔ کلیدی: ما «حق» را می‌شناسیم — اما «حقیقتِ حق» را تجربه نکرده‌ایم. ما «دربارهٔ» حقیقت سخن می‌گوییم — اما در «حضورِ» حقیقت نیستیم.

---

بخش دوم: لایهٔ روان‌شناختی — استیلای «نفسِ امّاره»

۲-۱. ماهیتِ نفسِ امّاره

قیدِ بنیادی: «نفسِ امّاره» در قرآن، به‌صراحت، به «فرمان‌دهی به بدی» توصیف شده:

«إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ إِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّي» — (یوسف، ۵۳).

پس نفسِ امّاره، «دشمنِ» سالک است — و جهاد با آن، در زبانِ عرفا، «جهادِ اکبر» نامیده شده است. هرچند سندِ حدیثیِ آن — «رَجَعْنَا مِنَ الْجِهَادِ الْأَصْغَرِ إِلَى الْجِهَادِ الْأَكْبَرِ» — در منابعِ حدیثی، ضعیف شمرده شده، اما معنای آن — یعنی جهاد با نفسِ امّاره — در قرآن و سنت، ریشه دارد:

«وَمَن جَاهَدَ فَإِنَّمَا يُجَاهِدُ لِنَفْسِهِ» — (عنکبوت، ۶).

«وَجَاهِدُوا فِي اللَّهِ حَقَّ جِهَادِهِ» — (حج، ۷۸).

و این تفکیک، در «شرح چهل حدیث» امام خمینی (ره) و «معراج السعادة» ملا احمد نراقی به‌تفصیل آمده است.

اما باید تفکیک کرد میانِ:

· «نفس» به‌عنوانِ «مجموعِ نیازهای زیستی» — که ابزارِ بقاست و تزکیه می‌شود.

· «نفسِ امّاره» — که به بدی فرمان می‌دهد و باید با آن جنگید — با شریعت، نه با ریاضتِ خودساخته.

پس نفس، دو چهره دارد: چهرهٔ «نیاز» (ابزار) و چهرهٔ «امّاره» (دشمن). و آنچه باید «مهار» شود، «امّاره» است — نه «نیاز».

ویژگی‌های کلیدیِ نفسِ امّاره:

· غریزی: مبتنی بر نیازهای زیستی — وقتی از حد می‌گذرد.

· عادت‌محور: مبتنی بر تکرارِ رفتارهای گذشته.

· لذت‌جو: مبتنی بر جستجویِ لذت و فرار از درد — بدونِ قیدِ شریعت.

· فوری: مبتنی بر «اکنونِ» مادی — نه «حضورِ» معنوی.

۲-۲. چرا مطیعِ نفس می‌شویم؟

چون نفسِ امّاره از طریقِ «احساس» و «پاداش و تنبیه» (لذت و درد) با ما سخن می‌گوید، در حالی که مفاهیمِ حق و خالق، مفاهیمی «انتزاعی و متعالی» هستند.

تضادِ فوریت:

· نفسِ امّاره، «فوری» است — لذتِ اکنون.

· حقیقت، «ابدی» است — حضورِ همیشگی — به‌معنای پیوند با منبعِ بی‌نهایت.

و ذهنِ انسان، به‌دلیلِ عادت به بقا، تمایل دارد به آنچه «فوری و ملموس» است (نفس) پاسخ دهد — تا آنچه «دیریافتنی و عمیق» است (حقیقت).

۲-۳. قیدِ مهم — «تزکیه»، نه «کشتن»

تزکیهٔ نفس، به‌معنای نفیِ نیازهای زیستی نیست. نفس، «ابزار» است — برای بقا — به‌قدرِ شرع. و تزکیه، «مهار» است — نه «کشتن». و «مهار»، با «شریعت» است — نه با «ریاضتِ خودساخته». «اعتدال»، اصلِ شریعت است — نه «افراط».

۲-۴. تفاوتِ «تزکیه» با «سرکوب»

این تفکیک، بنیادی است:

· سرکوب: «انکارِ نیاز» است. سرکوب، نیاز را «نمی‌بیند» — یا «می‌بیند و خفه می‌کند». نتیجه؟ «روان‌آزاریِ نفس» — و سپس «انفجار» در جایی دیگر، به شکلی دیگر.

· تزکیه: «هدایتِ نیاز» است. تزکیه، نیاز را «می‌بیند» — و «هدایت» می‌کند به مسیرِ شریعت. نتیجه؟ «تعادل» — و «آرامش».

مثال:

· روزه، تزکیه است — نه سرکوب. در روزه، نیازِ خوردن «انکار» نمی‌شود؛ بلکه «به وقتِ مقرر» و «به قدرِ مقرر» هدایت می‌شود.

· ازدواج، تزکیه است — نه سرکوب. در ازدواج، نیازِ جنسی «انکار» نمی‌شود؛ بلکه در چارچوبِ شرع، «هدایت» می‌شود.

· سکوت، تزکیه است — نه سرکوب. در سکوت، نیازِ گفتن «انکار» نمی‌شود؛ بلکه «به وقتِ حق» و «به قدرِ حق» محدود می‌شود.

نکتهٔ کلیدی: «سرکوب»، «نفس» را «دشمنِ خود» می‌کند. و «تزکیه»، «نفس» را «خادمِ شریعت» می‌کند. و «شریعت»، «میزانِ» هر دوست.

نکتهٔ کلیدی (تکمیلی): نفس، دو چهره دارد: «نیاز» (ابزار) و «امّاره» (دشمن). «نیاز» را تزکیه می‌کنیم — با اعتدال. و «امّاره» را مهار می‌کنیم — با شریعت. و «جهادِ اکبر» — در زبانِ عرفا — جهاد با امّاره است — نه کشتنِ نیاز.

---

بخش سوم: لایهٔ ساختاری — ناهماهنگیِ هندسهٔ ذهن

۳-۱. دو مرکزیت

از منظرِ ساختاری، میانِ «مرکزیتِ توجه» و «مرکزیتِ ارزش‌ها» شکاف ایجاد شده است:

· مرکزیتِ ادعایی (شعار): ما ادعا می‌کنیم که مرکزیتِ ارزش‌های ما، «خالق و حق» است.

· مرکزیتِ عملی (عمل): اما در عمل، مرکزیتِ توجه و انرژیِ ما، «خودِ مادی» و «نیازهای نفسانی» است.

۳-۲. کششِ درونی

این ناهماهنگی، باعث ایجاد «کششِ درونی» و رنج می‌شود. انسان در این حالت، موجودی است که با دو جهتِ مخالف کشیده می‌شود:

· جهتِ بالا: به سویِ حقیقت.

· جهتِ پایین: به سویِ نفس.

و این «کشش»، «رنج» است. «رنجِ دوگانگی». «رنجِ ناهماهنگی».

۳-۳. راهِ خروج

راهِ خروج، «حذفِ» یکی از دو جهت نیست. راهِ خروج، «هماهنگیِ» آن‌هاست — در خدمتِ «حقیقت» — با معیارِ شریعت.

یعنی: «نفسِ امّاره»، «مهار» شود — نه «مولا». و «نیازِ نفس» (ابزار)، «خادم» شود — نه «هدف». و «مرکزیتِ توجه»، با «مرکزیتِ ارزش‌ها» یکی شود — در «آینه‌داریِ او».

نکتهٔ کلیدی: شکافِ «شعار» و «عمل»، «کششِ درونی» می‌آورد. و راهِ خروج، «هماهنگیِ» لایه‌های وجود است — در خدمتِ شریعت — نه «حذفِ» یکی.

---

بخش چهارم: لایهٔ معرفتی — فقدانِ «هوشیاریِ حضور»

۴-۱. حالتِ خودکاری

دلیلِ اصلیِ اینکه شعار و عمل یکی نمی‌شوند، فقدانِ «هوشیاریِ حضور» در لحظه است.

وقتی انسان در حالتِ «حضور» نیست، در حالتِ «خودکاری» زندگی می‌کند. در حالتِ خودکاری، تمامِ کنش‌های ما توسط عادت‌ها و نفسِ امّاره هدایت می‌شود.

۴-۲. دو حالت

· حالتِ فکر کردن (لایهٔ ذهنی): وقتی از «حق» سخن می‌گوییم، در حالتِ «فکر کردن» هستیم. مفاهیم، در ذهن جاری‌اند. زبان، آن‌ها را بیان می‌کند. اما «هستی»، «حاضر» نیست.

· حالتِ عمل کردن (لایهٔ رفتاری): وقتی در موقعیتِ امتحانِ عملی قرار می‌گیریم، چون «حاضر» نیستیم، به‌طورِ خودکار به سمتِ مسیرهای عصبی و رفتاریِ قدیمی (نفسِ امّاره) بازمی‌گردیم.

۴-۳. راهِ خروج

راهِ خروج، «افزایشِ حضور» است — نه «افزایشِ اطلاعات» — به توفیقِ او.

«حضور»، «مکثی» است میانِ «محرک» و «واکنش». در آن «مکث»، «انتخاب» ممکن می‌شود. و «انتخاب»، «آزادی» است — از «خودکاری» — در چارچوبِ شریعت.

قیدِ مهم: «حضور»، «مخلوقِ» اوست — قائم به او، و در پرتوِ شریعت معتبر. «حضور»، «ذاتِ» آگاهیِ مطلق نیست.

نکتهٔ کلیدی: ما از حقیقت «صحبت» می‌کنیم — اما از حقیقت «حاضر» نیستیم. و تا «حضور» نباشد، «عمل»، «صلح» نخواهد داشت — با «شعار».

---

جمع‌بندی

۵-۱. خلاصهٔ چهار لایه

· لایهٔ شناختی: مشکل — خلطِ «دانستن» و «بودن». راهِ خروج — نفوذ از «ذهن» به «هستی» — با حضور، به توفیقِ او.

· لایهٔ روان‌شناختی: مشکل — استیلای «نفسِ امّاره». راهِ خروج — «تزکیه و مهارِ» نفسِ امّاره — با شریعت؛ نه کشتنِ نیاز.

· لایهٔ ساختاری: مشکل — ناهماهنگیِ «توجه» و «ارزش». راهِ خروج — هماهنگیِ لایه‌ها در خدمتِ شریعت.

· لایهٔ معرفتی: مشکل — فقدانِ «حضور». راهِ خروج — افزایشِ حضور — نه اطلاعات — به توفیقِ او.

۵-۲. نتیجه

شکافِ میانِ شعار و عمل، نتیجهٔ این است که ما «حقیقت را به‌عنوان یک موضوعِ مطالعه» پذیرفته‌ایم، نه به‌عنوان «یک شیوهٔ زیست».

برای حلِ این مسئله، تنها «دانستنِ بیشتر» کافی نیست؛ بلکه باید از «افزایشِ اطلاعات» به سمتِ «افزایشِ حضور» حرکت کرد — با معیارِ شریعت.

تا زمانی که «حضور» به‌عنوانِ ابزارِ اصلیِ توجه — در پرتوِ شریعت — برگزیده نشود، شعارها در لایهٔ ذهن باقی می‌مانند و عمل، همچنان در اختیارِ نیروهای غریزی و نفسانی خواهد بود.

حکمتِ نهایی:

ما از حقیقت «صحبت» می‌کنیم — اما از حقیقت «حاضر» نیستیم.

و تا حضور نباشد، عمل، صلح نخواهد داشت — با شعار.

و «شریعت»، «میزانِ» «تزکیه» است — نه «ریاضتِ خودساخته».

و «نفسِ امّاره»، دشمن است — و با آن، «جهادِ اکبر» — در زبانِ عرفا.

و «نیازِ نفس»، ابزار است — و با اعتدال، تزکیه.

و پیامبر خاتم (ص) و اهل بیتِ او (ع)، درِ ورودند — نه بیگانه.

و «حضور»، «مخلوقِ» اوست — نه ذاتِ او.

و «آینه»، هرگز «خورشید» نمی‌شود — فقط «می‌تاباند».

و «عبد»، «عبد» می‌ماند. و «رب»، «رب».

---

تمرینِ عملی — سه گام برای پرکردنِ شکاف

۱. گامِ تشخیص:

امروز، سه بار که «شعاری» از حقیقت بر زبان آوردی، بایست. و بپرس: «آیا من «حاضر» هستم — یا فقط «می‌گویم»؟»

۲. گامِ مکث:

امروز، سه بار که «محرکی» (خشم، ترس، طمع) آمد، «مکث» کن. و «حضور» را «حس» کن. و ببین که «انتخاب» ممکن می‌شود — یا نه — با معیارِ شریعت.

۳. گامِ هماهنگی:

امروز، یک بار، «شعار» و «عمل» را «هماهنگ» کن. یعنی: چیزی که «می‌گویی»، «انجام» بده. و چیزی که «انجام می‌دهی»، «بگو» — اگر با شریعت هم‌خوان بود.

نتیجه را یادداشت کن.

---

🌱 پند

«شعار»، مثلِ «نقشهٔ» «گنج» است. و «عمل»، مثلِ «کندنِ» «زمین». «نقشه»، «بی» «کندن»، «کاغذ» است. و «کندن»، «بی» «نقشه»، «گمراهی». و «حضور»، «دستِ» «کَننده» است — که «نقشه» را «می‌خواند» و «زمین» را «می‌کَنَد» — به نورِ او.

پس «نقشه» را «رها» نکن. و «کندن» را «فراموش» نکن. و «حضور» را «نگه‌دار» — در پرتوِ شریعت.

و بدان: «گنج»، «زیرِ» «زمین» است — «نه» «روی» «کاغذ». و «کَننده»، «بی» «نقشه»، «گمراه» است — و «نقشه»، «بی» «کَننده»، «کاغذ». پس «هر دو» را «نگه‌دار» — و «حضور» را «میزان» کن — با «شریعت».

---

😄 لطیفه

کسی به یک عارف گفت: «من، «حقیقت» را «می‌دانم». اما «عمل» «نمی‌کنم».»

عارف گفت: ««تزکیه» «کردی» — یا «سرکوب»؟»

مرد گفت: ««فرقی» «نمی‌دانم».»

عارف گفت: ««سرکوب»، «نیاز» را «می‌کُشد» — «و» «روزِ» «دیگر»، «نیاز»، «کشته» «را» «می‌کُشد». «تزکیه»، «نیاز» را «زنده» «نگه‌می‌دارد» — «و» «هدایت» «می‌کند». «پس» «تزکیه» «کن» — «نه» «سرکوب».»

---

کلیدواژه‌ها

شکافِ شعار و عمل، دانشِ اطلاعاتی، دانشِ وجودی، نفسِ امّاره، تزکیه، مهار، سرکوب، جهاد اکبر، حضور، خودکاری، مکث، هماهنگی، شریعت، هوشیاری، ادعا، زیست، اعتدال.

---

📚 مطالب مرتبط

· مقاله: «انواع هوش و سطوح هوشیاری»

· مقاله: «واقعیت و حقیقت» — دو لایهٔ هستی، و پُلِ حضور

· مقاله: «پارادوکسِ کثرت» — مغز، ابزارِ فرقان

· مقاله: «شهود؛ دیدنِ بی‌واسطه» — با معیارِ شریعت

· مقاله: «پرورشِ شاهد» — بیدارکردنِ ناظرِ درون

---

یادداشت نویسنده

این خط‌ها، حاصلِ آن چیزی است که در این سفر آموخته‌ام —

و به آن ایمانِ قلبی دارم. آموخته‌هایم را در راهِ حقِ او می‌گویم.

نه قصدِ توهین دارم، نه اجبار. فقط آنچه را دیده‌ام، می‌گویم.

اگر فکر می‌کنی در کلامم اشتباهی هست، روشنم کن —

در راهِ حقِ او. که روشن کردن، خودش راهِ اوست.

و امیدم به پشتوانهٔ خالقم می‌جوشد — نه به پشتوانه‌ای دیگر.

اگر با تجربه‌ات هم‌خوان بود، آن را از آنِ خود بدان؛

و اگر نه، بگذار سلامِ هم‌سفری باشد در بیابانِ پرسش‌ها.

---

🔹 بیانیه شفافیت

همهٔ مطالب این نوشته، برداشت‌های شخصی نویسنده از تجربهٔ زیسته است.

این نوشته، ارجاع را رد نمی‌کند. شریعت چارچوب است؛ طریقت راه؛ و حقیقت حضور. و «شریعت»، همان است که از پیامبر خاتم (ص) و اهل بیتِ او (ع) رسیده — نه شریعتِ شخصی، نه کشفِ فردی.

«حضور» در این نوشتار، «مخلوقِ» اوست — قائم به او، و در پرتوِ شریعت معتبر. «آینه»، هرگز «خورشید» نمی‌شود — فقط «می‌تاباند». و «عبد»، «عبد» می‌ماند. و «رب»، «رب».

«نفسِ امّاره» — چنان‌که قرآن فرموده: «إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ إِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّي» (یوسف، ۵۳) — «دشمنِ» سالک است. «جهادِ اکبر» — در زبانِ عرفا — نامی است که بر جهاد با آن نهاده شده است؛ اگرچه سندِ حدیثیِ آن — «رَجَعْنَا مِنَ الْجِهَادِ الْأَصْغَرِ إِلَى الْجِهَادِ الْأَكْبَرِ» — در منابعِ حدیثی، ضعیف شمرده شده، اما معنای آن — یعنی جهاد با نفسِ امّاره — در قرآن و سنت، ریشه دارد: «وَمَن جَاهَدَ فَإِنَّمَا يُجَاهِدُ لِنَفْسِهِ» (عنکبوت، ۶)؛ «وَجَاهِدُوا فِي اللَّهِ حَقَّ جِهَادِهِ» (حج، ۷۸). و این تفکیک، در «شرح چهل حدیث» امام خمینی (ره) و «معراج السعادة» ملا احمد نراقی به‌تفصیل آمده است.

اما باید تفکیک کرد میانِ «نفس» (به‌عنوانِ نیازهای زیستی — که ابزارِ بقاست) و «نفسِ امّاره» (که به بدی فرمان می‌دهد — و باید مهار شود). نفس، رها نمی‌شود — تزکیه می‌شود. اما نفسِ امّاره، با آن جهاد می‌شود — با شریعت، نه با ریاضتِ خودساخته. «اعتدال»، اصلِ شریعت است — نه «افراط». و «سرکوب» (انکارِ نیاز) با «تزکیه» (هدایتِ نیاز) متفاوت است.

«حضور»، «فرار از مسئولیت» نیست. «حضور»، «بودن در اکنون» است — با تمامِ مسئولیت‌ها — با معیارِ شریعت.

«شریعت»، «میزانِ» «تزکیه» و «معیارِ» «حضور» است — نه «شهودِ بی‌معیار» و نه «ریاضتِ خودساخته».

«بی‌واسطگیِ» حضور، به‌معنای بی‌نیازی از واسطه‌های الهی نیست؛ بی‌واسطگی در مقامِ مشاهده، پس از عبور از درِ وحی است — نه پیش از آن، نه به جای آن.

امیدم به پشتوانهٔ خالقم می‌جوشد — نه به پشتوانه‌ای دیگر.

این نوشته در چارچوبِ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با اعتقاد به اسلام به‌عنوانِ کامل‌ترینِ ادیان، تدوین شده است. هیچ وابستگیِ گروهی یا تشکیلاتی ندارم. این نوشته‌ها، نقشه‌راهی شخصی برای خودشناسی است، نه یک سازمان، فرقه یا ایدئولوژیِ بسته.

من، مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)، در این مسیر، ادعایِ «رسیدن» ندارم. این خط‌ها، مشق‌های شبانهٔ یک بندهٔ گمنام است. اگر در آنها، نوری برایِ تو بود، آن را از آنِ خود بدان؛ و اگر نه، بگذار فقط یک «سلامِ هم‌سفری» در بیابانِ پرسش‌ها باشد.

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی — عبدالمبین

در مسیرِ روشنِ بندگی 🌿

در پناه حق 🌿

---

خدایا،

ما را از «شعارِ» «بی‌عمل» رها کن؛

و در «عملِ» «حاضر»،

«یاری» کن.

که «حضور»،

«مخلوقِ» توست — نه ذاتِ تو.

و «تزکیه»،

با «شریعتِ» توست —

نه با «ریاضتِ» خودساخته.

و ما را در «جهادِ اکبر» با «نفسِ امّاره»،

«یاری» کن —

و ما را بر «آینه‌داری» نگه‌دار —

نه بر «دعویِ ذاتی».

و «آینه»،

«خورشید» نمی‌شود —

فقط «می‌تاباند».

و «عبد»، «عبد» است.

و «رب»، «رب».

آمین.

مقاله
۰
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید