ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۱۱ دقیقه·۲ ماه پیش

شنیدن، دیدن، بودن، حضور

بسمه تعالی

بنامِ صاحبِ جان، یگانهٔ خالقِ مهربان

شنیدن، دیدن، بودن، حضور

سفری از «گوش» تا «حضور» — چهار دروازه، یک خانه

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)

در مسیرِ روشنِ بندگی

اصالت نور | مکتب حقیقت وجودی | خودشناسی نوری

---

«شنیدن، «گوش» نیست. «دل» است. دیدن، «چشم» نیست. «شاهد» است. بودن، «نفس» نیست. «حضور» است. و حضور، «تو» نیستی. «او»ست.»

---

چکیده

آدمی، در «چهار دروازه» ایستاده است: «شنیدن»، «دیدن»، «بودن»، «حضور». و بیشترِ ما، در «دروازهٔ اول» می‌مانیم — می‌شنویم، اما «نمی‌شنویم». می‌بینیم، اما «نمی‌بینیم». هستیم، اما «نیستیم». حاضریم، اما «غایبیم».

این چهار، «مراحلِ جدا» نیستند. «یک» حقیقتند، در چهار «چهره». و رازِ آنها در «ترتیب» است: کسی که «نمی‌شنود»، «نمی‌بیند». کسی که «نمی‌بیند»، «نمی‌تواند باشد». کسی که «نمی‌باشد»، «حاضر» نیست.

این نوشتار، سفری است از «گوش» تا «حضور». از «دروازهٔ اول» تا «خانه». و در پایان، «خانه» — که «او»ست.

---

داستانِ آغازین — مردی که چهار در داشت

مردی، در خانه‌ای زندگی می‌کرد که چهار «در» داشت. هر «در»، به یک «اتاق» باز می‌شد.

درِ اول — درِ «شنیدن»: وقتی بازش کرد، «صداهایی» شنید. «صدایِ» «باد». «صدایِ» «آب». «صدایِ» «پرنده». اما مرد، «ترسید». چون «صداها»، «بی‌وقفه» بودند. و او، «سکوت» را «دوست» داشت. پس «در» را «بست».

درِ دوم — درِ «دیدن»: وقتی بازش کرد، «نورهایی» دید. «نورِ» «خورشید». «نورِ» «ماه». «نورِ» «ستاره». اما مرد، «ترسید». چون «نورها»، «خیره‌کننده» بودند. و او، «تاریکی» را «عادت» کرده بود. پس «در» را «بست».

درِ سوم — درِ «بودن»: وقتی بازش کرد، «فضایی» دید. «بی‌کران». «بی‌مرز». «بی‌زمان». اما مرد، «ترسید». چون «فضا»، «بی‌قید» بود. و او، «قید» را «دوست» داشت. پس «در» را «بست».

درِ چهارم — درِ «حضور»: اما این «در»، «بسته» نبود. «باز» بود. و «نوری» از «لای» آن «می‌آمد». مرد، «نگاه» کرد. و در «نور»، «خودش» را «دید». «خودِ» «واقعی». و «ترسید». اما «نایستاد». «در» را «هل» داد. و «وارد» «شد».

و در «ورود»، «فهمید» که آن «سه درِ» «بسته»، «پرده» بودند — و این «درِ» «باز»، «حقیقت». و «حقیقت»، «حضور» بود — نه «اتاق». و «حضور»، «او» بود — نه «چیزِ» «دیگر».

---

پیش‌گفتار؛ چهار دروازه، یک خانه

آدمی، در «سفرِ» «وجودیِ» خود، چهار «گام» برمی‌دارد:

گامِ اول — «شنیدن»: «گوش» دادن به «صدا» — «صداهای» «بیرون» و «صداهایِ» «درون».

گامِ دوم — «دیدن»: «نگاه» کردن به «نور» — «نورِ» «بیرون» و «نورِ» «درون».

گامِ سوم — «بودن»: «ماندن» در «هستی» — «بی» «دویدن»، «بی» «گریختن»، «بی» «چنگ» زدن.

گامِ چهارم — «حضور»: «حاضر» شدن — در «اینجا» و «اکنون». «بی» «گذشته»، «بی» «آینده». فقط «اکنون».

و این چهار، «مراحلِ جدا» نیستند. «یک» حقیقتند، در چهار «چهره». اما «ترتیب» آنها، «مهم» است:

«حضور»، «میوهٔ» «بودن» است — و «بودن»، «میوهٔ» «دیدن» — و «دیدن»، «میوهٔ» «شنیدن».

پس «سفر»، از «شنیدن» «آغاز» می‌شود. و در «حضور» «می‌رسد». و در «میان»، «دیدن» و «بودن».

---

بخش یکم: شنیدن — دروازهٔ اول

۱-۱. شنیدن، «گوش دادن» نیست

«شنیدن»، «فعالیتِ» «گوش» نیست. «فعالیتِ» «وجود» است. «گوش»، «عضو» است. «شنیدن»، «حالت».

دو نوع «شنیدن» وجود دارد:

«شنیدنِ» «نفسانی»: «گوش»، «صدا» را «می‌گیرد». اما «دل»، «قضاوت» می‌کند. «این» «خوب»، «آن» «بد». «این» «دوست»، «آن» «دشمن». این، «شنیدنِ» «سطحی» است.

«شنیدنِ» «شاهدانه»: «گوش»، «صدا» را «می‌گیرد». و «دل»، «تماشا» می‌کند. «بی» «قضاوت». «بی» «برچسب». فقط «شنیدن». این، «شنیدنِ» «عمیق» است.

و «سفرِ» «وجودی»، از «شنیدنِ» «شاهدانه» «آغاز» می‌شود. نه «شنیدنِ» «نفسانی».

۱-۲. سه نوع صدا که باید بشنویم

صدایِ اول — صدایِ «بیرون»: «صدایِ» «طبیعت». «صدایِ» «انسان‌ها». «صدایِ» «جهان». این «صداها»، «آینهٔ» «جهان» هستند.

صدایِ دوم — صدایِ «درون»: «صدایِ» «افکار». «صدایِ» «احساسات». «صدایِ» «ترس‌ها». این «صداها»، «آینهٔ» «نفس» هستند.

صدایِ سوم — صدایِ «خویش»: «صدایِ» «سکوت». «صدایِ» «فطرت». «صدایِ» «شاهد». این «صدا»، «آینهٔ» «او»ست.

و «سفرِ» «شنیدن»، «حرکت» از «صدایِ» «اول» به «صدایِ» «سوم» است. نه «انکارِ» «صدایِ» «اول» و «دوم». بلکه «عبور» از آنها — به «صدایِ» «سوم».

۱-۳. سکوتِ درونی — شرطِ شنیدن

برای «شنیدنِ» حقیقی، باید «ساکت» بود. نه «سکوتِ» ظاهری. «سکوتِ» درونی. یعنی «مغز»، «حرف» نزند. «نفس»، «قضاوت» نکند. «شاهد»، «بیدار» باشد.

آنگاه، «دل» می‌شنود. و آنچه می‌شنود، «صدا» نیست. «حضور» است.

۱-۴. چرا «شنیدن» «سخت» است؟

«شنیدن»، «سخت» است. چون:

· «صداها»، «بی‌وقفه» هستند. و «گوش»، «خسته» می‌شود.

· «صداهایِ» «درون»، «ترسناک» هستند. و «نفس»، «فرار» می‌کند.

· «صدایِ» «خویش»، «آرام» است. و «گوش»، «عادت» به «بلندی» کرده.

پس «شنیدن»، «تمرین» می‌خواهد. «تمرینِ» «سکوت». «تمرینِ» «توقف». «تمرینِ» «حضور».

نکتهٔ کلیدی: «شنیدن»، «گوش دادن» نیست. «حالتِ» «وجود» است. و «سفرِ» «وجودی»، از «شنیدنِ» «شاهدانه» «آغاز» می‌شود — نه «شنیدنِ» «نفسانی».

---

بخش دوم: دیدن — دروازهٔ دوم

۲-۱. دیدن، «نگاه کردن» نیست

«دیدن»، «فعالیتِ» «چشم» نیست. «فعالیتِ» «شاهد» است. «چشم»، «عضو» است. «دیدن»، «حالت».

دو نوع «دیدن» وجود دارد:

«دیدنِ» «نفسانی»: «چشم»، «چیز» را «می‌بیند». اما «دل»، «قضاوت» می‌کند. «این» «زیبا»، «آن» «زشت». «این» «خوب»، «آن» «بد». این، «دیدنِ» «سطحی» است.

«دیدنِ» «شاهدانه»: «چشم»، «چیز» را «می‌بیند». و «دل»، «تماشا» می‌کند. «بی» «قضاوت». «بی» «برچسب». فقط «دیدن». این، «دیدنِ» «عمیق» است.

و «سفرِ» «دیدن»، از «دیدنِ» «شاهدانه» «آغاز» می‌شود.

۲-۲. سه نوع «نور» که باید ببینیم

نورِ اول — نورِ «بیرون»: «نورِ» «خورشید». «نورِ» «ماه». «نورِ» «طبیعت». این «نورها»، «آینهٔ» «جهان» هستند.

نورِ دوم — نورِ «درون»: «نورِ» «آگاهی». «نورِ» «شعور». «نورِ» «ذهن». این «نور»، «آینهٔ» «نفس» است.

نورِ سوم — نورِ «خویش»: «نورِ» «فطرت». «نورِ» «شاهد». «نورِ» «او». این «نور»، «آینهٔ» «حقیقت» است.

و «سفرِ» «دیدن»، «حرکت» از «نورِ» «اول» به «نورِ» «سوم» است. نه «انکارِ» «نورِ» «اول» و «دوم». بلکه «عبور» از آنها — به «نورِ» «سوم».

۲-۳. دیدنِ بی‌واسطه — دیدنِ حقیقی

«دیدنِ» حقیقی، «بی‌واسطه» است. نه با «مفهوم». نه با «تصور». نه با «استدلال». فقط «دیدن». یعنی «شاهد»، «حضور» را «می‌بیند» — بدونِ آنکه «مفهوم»ی در میان باشد.

آنگاه، «دیدن»، «فهمیدن» نیست. «حضور یافتن» است.

۲-۴. نسبتِ «شنیدن» و «دیدن»

«شنیدن»، «پیش» از «دیدن» است. چون:

· «شنیدن»، «گوش» را «باز» می‌کند — و «گوشِ» «باز»، «چشم» را «باز» می‌کند.

· «شنیدن»، «صدا» را «می‌گیرد» — و «صدا»، «راهِ» «دیدن» را «نشان» می‌دهد.

· «شنیدن»، «آماده‌سازی» است — و «دیدن»، «ورود».

نکتهٔ کلیدی: «دیدن»، «نگاه کردن» نیست. «حالتِ» «وجود» است. و «سفرِ» «دیدن»، از «دیدنِ» «شاهدانه» «آغاز» می‌شود — نه «دیدنِ» «نفسانی». و «دیدن»، «پس» از «شنیدن» می‌آید.

---

بخش سوم: بودن — دروازهٔ سوم

۳-۱. بودن، «وجود داشتن» نیست

«بودن»، «وجود» «داشتن» نیست. «ماندن» در «وجود» است. چون «وجود»، «همه» «دارند». اما «بودن»، «همه» «نمی‌توانند».

دو نوع «بودن» وجود دارد:

«بودنِ» «نفسانی»: «دویدن». «گریختن». «چنگ» زدن. «همیشه» «در» «حرکت». «همیشه» «در» «تلاش». «همیشه» «در» «ترس». این، «بودنِ» «سطحی» است — که «بودن» نیست. «شدن» است.

«بودنِ» «شاهدانه»: «ماندن». «سکون». «آرامش». «بی» «دویدن». «بی» «گریختن». «بی» «چنگ» زدن. این، «بودنِ» «عمیق» است — که «بودن» است.

و «سفرِ» «بودن»، از «بودنِ» «شاهدانه» «آغاز» می‌شود.

۳-۲. سه مرحلهٔ «بودن»

مرحلهٔ اول — «بودن» با «دیگری»: «بودن» در «حضورِ» «دیگری». «با» «کسی». «با» «چیزی». این، «بودنِ» «وابسته» است.

مرحلهٔ دوم — «بودن» با «خود»: «بودن» در «حضورِ» «خود». «در» «خلوت». «در» «تنهایی». این، «بودنِ» «مستقل» است — اما «هنوز» «کامل» نیست.

مرحلهٔ سوم — «بودن» با «او»: «بودن» در «حضورِ» «او». «در» «همه‌چیز». «در» «همه‌کس». «در» «همه‌جا». این، «بودنِ» «کامل» است.

و «سفرِ» «بودن»، «حرکت» از «مرحلهٔ» «اول» به «مرحلهٔ» «سوم» است.

۳-۳. چرا «بودن» «سخت» است؟

«بودن»، «سخت» است. چون:

· «نفس»، «عادت» به «دویدن» کرده. و «بودن»، «توقف» است.

· «ترس»، «عادت» به «گریختن» کرده. و «بودن»، «ماندن» است.

· «تعلق»، «عادت» به «چنگ» زدن کرده. و «بودن»، «رها» کردن است.

پس «بودن»، «تمرین» می‌خواهد. «تمرینِ» «توقف». «تمرینِ» «ماندن». «تمرینِ» «رها» کردن.

نکتهٔ کلیدی: «بودن»، «وجود داشتن» نیست. «ماندن» در «وجود» است. و «سفرِ» «بودن»، «حرکت» از «بودنِ» «وابسته» به «بودنِ» «کامل» است. و «بودن»، «پس» از «دیدن» می‌آید.

---

بخش چهارم: حضور — دروازهٔ چهارم

۴-۱. حضور، «هستن» نیست

«حضور»، «هستن» نیست. «حاضر» بودن است. و «حاضر» بودن، «بودن» در «اینجا» و «اکنون» است.

دو نوع «حضور» وجود دارد:

«حضورِ» «نفسانی»: «بودن» در «گذشته» یا «آینده». «حضور» در «فکر». «حضور» در «خیال». اما «غایب» از «اکنون».

«حضورِ» «شاهدانه»: «بودن» در «اکنون». «حضور» در «حال». «حضور» در «اینجا». «بی» «گذشته»، «بی» «آینده». فقط «اکنون».

و «سفرِ» «حضور»، از «حضورِ» «شاهدانه» «آغاز» می‌شود.

۴-۲. سه سطحِ «حضور»

سطحِ اول — «حضورِ» «جسم»: «تن»، «اینجا» است. اما «ذهن»، «جایِ» «دیگر». این، «حضورِ» «ناقص» است.

سطحِ دوم — «حضورِ» «ذهن»: «ذهن»، «اینجا» است. اما «دل»، «جایِ» «دیگر». این، «حضورِ» «نیمه» است.

سطحِ سوم — «حضورِ» «شاهد»: «شاهد»، «اینجا» است. «همه‌چیز»، «اینجا» است. «همه‌جا»، «اینجا» است. این، «حضورِ» «کامل» است.

و «سفرِ» «حضور»، «حرکت» از «سطحِ» «اول» به «سطحِ» «سوم» است.

۴-۳. حضور با «سکوت»

«حضور»، با «سکوت» می‌آید. نه «سکوتِ» «زبان». «سکوتِ» «دل». یعنی «نفس»، «حرف» نزند. «ذهن»، «قضاوت» نکند. «شاهد»، «تماشا» کند.

آنگاه، «سکوت»، «پاسخ» است. «پاسخِ» «بی» «کلمه».

۴-۴. نسبتِ «بودن» و «حضور»

«بودن»، «پیش» از «حضور» است. چون:

· «بودن»، «ماندن» است — و «ماندن»، «زمینهٔ» «حضور».

· «بودن»، «آماده‌سازی» است — و «حضور»، «ورود».

· «بودن»، «در» است — و «حضور»، «خانه».

نکتهٔ کلیدی: «حضور»، «هستن» نیست. «حاضر» بودن است — در «اینجا» و «اکنون». و «حضور»، «پس» از «بودن» می‌آید. و «حضور»، «میوهٔ» «بودن» است.

---

بخش پنجم: از دروازه تا خانه — هر دروازه، یک «مرگ»

۵-۱. سفری از «گوش» تا «حضور»

«شنیدن» ← «دیدن» ← «بودن» ← «حضور».

این، «یک» سفر است. نه «چهار». اما «ما»، در «مراحل» می‌بینیم. چون «ما»، در «زمان» هستیم.

۵-۲. هر دروازه، یک «مرگ»

هر «دروازه»، یک «مرگ» است:

· «شنیدن»، «مرگِ» «گوش» است.

· «دیدن»، «مرگِ» «چشم» است.

· «بودن»، «مرگِ» «نفس» است.

· «حضور»، «مرگِ» «تو» است.

و در «مرگِ» «تو»، «او» زنده می‌شود.

۵-۳. و در پایان، «خانه»

و در پایان، «خانه» است. نه «مکان». «حالت». «حالِ» «حضور». «حالِ» «او».

«خانه»، «همیشه» «بود». فقط «تو»، «نمی‌دانستی». و در «سفر»، «تو» «رسیدی». نه به «جایی». به «خودت».

نکتهٔ کلیدی: چهار دروازه، «یک» سفر است. و هر دروازه، «مرگِ» یکی از «تو»هاست. و در «مرگِ» «تو»، «او» زنده می‌شود. و در پایان، «خانه» — که «او»ست.

---

جمع‌بندی

چهار گام، یک سفر:

۱. «شنیدن»، درهایِ «گوش» است — به رویِ «صدا». «سفر» از اینجا «آغاز» می‌شود.

۲. «دیدن»، گشودنِ «چشم» است — به رویِ «نور». «سفر» در اینجا «عمیق» می‌شود.

۳. «بودن»، رهاییِ «جان» است — از «دویدن». «سفر» در اینجا «آرام» می‌شود.

۴. «حضور»، بیداریِ «شاهد» است — در «اینجا» و «اکنون». «سفر» در اینجا «کامل» می‌شود.

و در دلِ این چهار، یک حقیقت: «نخست، بشنو. سپس، ببین. آنگاه، باش. و در پایان، حاضر شو. که «حضور»، «میوهٔ» «بودن» است — و «بودن»، «میوهٔ» «دیدن» — و «دیدن»، «میوهٔ» «شنیدن».»

حکمتِ نهایی: «شنیدن»، «در» است. «دیدن»، «ورود به» «خانه». «بودن»، «ماندن» در «خانه». و «حضور»، «دیدنِ» «صاحبِ» «خانه». پس: «بشنو». و در «شنیدن»، «ببین». و در «دیدن»، «باش». و در «بودن»، «حاضر» شو. که «حضور»، «نهایی‌ترین» «گام» است — و «آغازِ» «همه‌چیز».

---

تمرینِ عملی — چهار گام برای چهار حالت

۱. گامِ «شنیدن»:

امروز، سه بار، «پنج دقیقه» «ساکت» بنشین. و «گوش» بده. به «صداهایِ» «بیرون» و «صداهایِ» «درون». «بی» «قضاوت». فقط «بشنو».

۲. گامِ «دیدن»:

امروز، سه بار، «پنج دقیقه» به یک «چیز» «نگاه» کن. «بی» «قضاوت». «بی» «برچسب». فقط «ببین». و در «دیدن»، «نور» را «ببین».

۳. گامِ «بودن»:

امروز، سه بار، «پنج دقیقه» «بمان». «بی» «کار». «بی» «فکر». فقط «باش». و در «بودن»، «ماندن» را «بچش».

۴. گامِ «حضور»:

امروز، سه بار، «پنج دقیقه» «حاضر» شو. در «اینجا» و «اکنون». «بی» «گذشته». «بی» «آینده». فقط «اکنون». و در «حضور»، «آرام» بگیر.

نتیجه را یادداشت کن.

---

🌱 پند

آدمی، مثلِ «چاهی» است. «گوش»، «سطل». «صدا»، «آب». اما «آبِ» «چاه»، «پایین» است. اگر «سطل» را «بالا» بکشی، «آبِ» «سطحی» را «گرفته‌ای». اما اگر «پایین» بروی، «چشمه» را «یافته‌ای». پس «بشنو». اما «پایین» برو. که «چشمه»، «پایین» است.

و «سفر»، مثلِ «کاشتن» است. «شنیدن»، «کاشتن». «دیدن»، «روییدن». «بودن»، «رشد کردن». و «حضور»، «میوه دادن». هر «دانه»، «زمان» می‌خواهد. پس «عجله» نکن. «بشنو». «ببین». «باش». و «حاضر» شو. که «سفر»، «طولانی» است — و «زیبا».

---

😄 لطیفه

کسی به یک عارف گفت: «من، «همه‌چیز» را «می‌شنوم». «همه‌چیز» را «می‌بینم». «هستم». «حاضرم». اما «هیچ‌چیز» «نمی‌فهمم».»

عارف گفت: ««گوشت» را «ببین».»

مرد گفت: ««گوشم»؟»

عارف گفت: ««بله». «گوشت»، «می‌شنود». «چشمت»، «می‌بیند». «نفست»، «هست». «بدنت»، «حاضر». اما «تو»، «کجایی»؟»

مرد ساکت شد.

عارف گفت: ««تو»، «پشتِ» «گوشی». «پشتِ» «چشم». «پشتِ» «نفس». «پشتِ» «حضور». «تو»، «پشتِ» «همه‌چیز» «ایستاده‌ای». اما «خودت» را «نمی‌بینی». چون «پشتِ» «آینه» «ایستاده‌ای».»

---

کلیدواژه‌ها

شنیدن، دیدن، بودن، حضور، شنیدنِ شاهدانه، دیدنِ شاهدانه، بودنِ شاهدانه، حضورِ شاهدانه، صداهای سه‌گانه، نورهای سه‌گانه، سفر وجودی، چهار گام، شاهد، دل، سکوتِ درونی، اکنون، مرگ، خانه، خودشناسی نوری.

---

📚 مطالب مرتبط

· مقاله: «سکوت، زبانِ نهایی» (شنیدنِ سکوت)

· مقاله: «شهود؛ دیدنِ بی‌واسطه» (دیدنِ عمیق)

· مقاله: «این حیات، مالِ خداست» (بودن در امانت)

· مقاله: «در پناهِ حق» (حضور در پناه)

· مقاله: «حکایتِ این همه پیچیدگی» (چهار ساحت)

· مقاله: «دیباچه؛ نقشهٔ منظومهٔ یادداشت‌های یک تشنه»

---

یادداشت نویسنده

این نوشته، از یک «سفرِ» «شخصی» آمد — از «شنیدن» به «دیدن»، از «دیدن» به «بودن»، و از «بودن» به «حضور». اگر این «سفر»، با «سفرِ» تو هم‌خوان بود، «خوشحالیم». و اگر نبود، بگذار «سلامِ هم‌سفری» باشد در «بیابانِ پرسش‌ها».

---

🔹 بیانیه شفافیت

همهٔ مطالب این نوشته، برداشت‌های شخصی نویسنده از تجربهٔ زیسته است. این متن، یک «یادداشتِ شخصی» است و هیچ‌گونه ادعایِ مرجعیتِ علمی، دینی یا روان‌شناختی ندارد.

این نوشته، «ارجاع» را «رد» نمی‌کند. «شریعت»، «چارچوب» است؛ «طریقت»، «راه»؛ و «حقیقت»، «حضور».

«شنیدن»، «دیدن»، «بودن»، و «حضور»، در این نوشته، «اصطلاحاتِ» «درونی» هستند — نه «مفاهیمِ» «کلامیِ» «مستقل». «حضور»، «حلول» یا «اتحاد» نیست؛ «حضورِ» «شاهد» است. «بودن»، «فنایِ» «ذات» نیست؛ «ماندنِ» «نفس» در «هستی» است. «دیدن»، «وحی» نیست؛ «دیدنِ» «بی‌واسطه» است.

این نوشته در چارچوبِ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با اعتقاد به اسلام به‌عنوانِ کامل‌ترینِ ادیان، تدوین شده است. هیچ وابستگیِ گروهی یا تشکیلاتی ندارم. این نوشته‌ها، نقشه‌راهی شخصی برای خودشناسی است، نه یک سازمان، فرقه یا ایدئولوژیِ بسته.

من، مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)، در این مسیر، ادعایِ «رسیدن» ندارم. این خط‌ها، مشق‌های شبانهٔ یک بندهٔ گمنام است. اگر در آنها، نوری برایِ تو بود، آن را از آنِ خود بدان؛ و اگر نه، بگذار فقط یک «سلامِ هم‌سفری» در بیابانِ پرسش‌ها باشد. من در این راه، «حمالِ امانتِ نور» هستم، نه مالکِ آن.

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)

در مسیرِ روشنِ بندگی 🌿

در پناه حق 🌿

---

خدایا،

ما را در «شنیدن»، «شنوا» کن.

در «دیدن»، «بینا».

در «بودن»، «پایدار».

و در «حضور»، «حاضر».

که «حضور»،

«نهایی‌ترین» «گام» است.

و «تو»،

«نهایی‌ترین» «حضور».

آمین.

مقاله
۰
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید