بسمه تعالی
بنامِ صاحبِ جان، یگانهٔ خالقِ مهربان
---
شرم
آن چیزی که نمیگذارد برگردی
---
شرم، با گناه فرق دارد. گناه، کاری است که کردی؛ شرم، چیزی است که شدی. و همین تفاوت، همهچیز را خراب میکند. کسی که گناه کرده، میتواند برگردد — چون گناه یک فعل است: تمام شد، رفت. اما کسی که شرمگین است، نمیتواند — چون شرم یک هویت است: هنوز آنجاست.
اینجاست که لوامه از کار میافتد. قرار بود هشدار بدهد — «راه کج است.» اما وقتی شرم وارد میشود، هشدار نمیدهد؛ حکم میدهد. «تو خرابی.» و کسی که فکر میکند خراب است، دنبال راه نمیگردد — دنبال پنهان شدن میگردد. و پنهان شدن، بدترین کار است؛ چون یعنی دور شدن از نوری که میتوانست ببیند. و در تاریکی، گناه رشد میکند — نه چون قوی است، چون دیده نمیشود.
و یک چیزِ عجیب: شرم خودش را در لباس فضیلت میپوشاند. «من باید خجالت بکشم.» «این نشانهٔ وجدان است.» و آدم فکر میکند دارد توبه میکند — در حالی که دارد خودش را میبندد.
اما شرم با حیا فرق دارد. حیا، حد را میبیند — میگوید «این کار، از من نیست.» و فعل را میگیرد، در را باز میگذارد. شرم، خود را میبیند — میگوید «من همینم» و خود را دفن میکند، دیوار میکشد.
پس اولین کار، نه ترک گناه است — ترک شرم است. و نشاندنِ حیا به جای آن. نه با توجیه گناه — با جدا کردنِ گناه از خود. «من گناه کردم» — نه «من گناهام.» و همین یک حرف کوچک، فرقِ بین زندان و راه است.
🌿
در پناه حق 🌿