بسمه او که ذکر نامش راه تعالی میگشاید
---
شجاعت؛ قلبِ لرزان در میانِ طوفان
نگاهی به تفاوتِ «نترسیدن» و «ایستادن»
---
شاید اغلب ما تصویرِ یک آدمِ شجاع را با یک قهرمانِ بیترس پیوند میزنیم. کسی که با غرش وارد میدان میشود، هیچ ترسی در چشمانش نیست و همهچیز را به چالش میکشد. اما وقتی کمی دقیقتر به زندگی و تجربههای خودمان نگاه میکنیم، میبینیم که شجاعتِ واقعی، هیچ ربطی به «نترسیدن» ندارد.
نترسیدن، یک توهم است. شجاعت اما، یک انتخاب است.
توهمِ نترسیدن
ما اغلب فکر میکنیم اگر بترسیم، دیگر شجاع نیستیم. پس ترسهایمان را پنهان میکنیم، لرزشِ صدایمان را با داد زدن میپوشانیم و سعی میکنیم سخت و نفوذناپذیر به نظر برسیم.
اما این «بیباکیِ ظاهری»، فقط یک زره است. زرهای که ما را از آسیبپذیری حفظ میکند، اما نفس کشیدن را هم برایمان سخت میکند. کسی که از ترسِ ترسیدن، خودش را پشتِ این زره پنهان میکند، در واقع دارد از زندگی فرار میکند.
شجاعت، داشتنِ قلبی که میلرزد
ریشهی کلمهی شجاعت، به «قلب» و «دل» برمیگردد. شجاع کسی نیست که قلبش نمیزند؛ شجاع کسی است که با قلبی لرزان، اما پایانی محکم، میایستد.
شجاعت یعنی وقتی از آینده میترسی، اما باز هم قدمِ بعدی را برمیداری.
شجاعت یعنی وقتی از طرد شدن میترسی، اما حقیقتِ احساست را با احترام میگویی.
شجاعت یعنی وقتی توی دلت میخواهی فرار کنی، اما میمانی و با آن مشکل روبهرو میشوی.
شجاعت، غیابِ ترس نیست؛ حضورِ تو در میانِ ترس است.
شجاعتهای بینشان
ما معمولاً شجاعت را در کارهای بزرگ و قهرمانانه جستجو میکنیم. اما در زندگی روزمره، شجاعت چهرههای بینشان و ساکتی دارد.
شجاعترین آدمهایی که میشناسیم، لزوماً کسانی نیستند که روی سکو ایستادهاند. گاهی شجاعترین آدم، کسی است که سالها در سکوت، یک بیماری یا یک شرایط سخت را تحمل میکند. گاهی شجاعترین آدم، کسی است که در اوجِ عصبانیت، انتخاب میکند حرفی نزند و مهلت بدهد.
و گاهی شجاعترین کارِ دنیا، این است که در دنیایی که همه سعی دارند «قوی» به نظر برسند، تو اجازه بدهی دیگران اشکهایت را ببینند.
این نوع شجاعت، پاداشی از بیرون نمیگیرد. کسی برایش دست نمیزند. اما این نوع شجاعت، «پوسته» را میشکند و به «جان» وصل میشود.
مسئولیتِ انتخاب
شجاعت، یک ویژگیِ ذاتی نیست که بعضیها با آن به دنیا بیایند و بعضیها بیبهره باشند. شجاعت، یک «تصمیم» است.
تصمیم میگیریم که به جای پنهان شدن پشتِ ترس، با آن روبهرو شویم.
---
یک همقدمی، تا انتهای این نگاه
این مسیرِ ایستادن با قلبِ لرزان، مسیرِ راحتی نیست.
اغلب ما در لحظههای حساس، عقب میکشیم. گاهی ترس آنقدر بزرگ میشود که ترجیح میدهیم به منطقهی امنِ همیشگی برگردیم. و این کاملاً طبیعی است. قرار نیست ما همیشه قهرمان باشیم.
اما شاید کافی باشد امروز، در یک موقعیتِ کوچک، به ترسمان اجازهی بودن بدهیم. بگوییم: «میدانم میترسم، اما این کار را انجام میدهم.»
شاید همین پذیرشِ ترس، و برداشتنِ آن یک قدمِ کوچک با پای لرزان، همان نقطهای باشد که ما را از یک تماشاگرِ منفعل، به کسی که «زندگی میکند» تبدیل میکند.
🌿
مهدی امیراحمدی(عبدالمبین)
در پناه حق 🌿
---
#شجاعت #ترس_و_انتخاب #قلب_لرزان #هم_قدمی #خودشناسی