ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۱۱ دقیقه·۴ ماه پیش

سقوط در برزخِ ماده و معنا؛ هشداری از ژرفایِ وجود

بسمه تعالی

بنام صاحب جان یگانه خالق مهربان

---

سقوط در برزخِ ماده و معنا؛ هشداری از ژرفایِ وجود

تأملی بر ذهن، افکارِ پوچ، و بازگشت از سرازیریِ تباهی به حضورِ ناب

---

یادداشت نویسنده:

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین). این نوشته، حاصلِ تأملِ شخصی، مطالعهٔ آزاد و تجربهٔ زیسته در مسیرِ خودشناسی است. هدف، به‌اشتراک‌گذاریِ یک چهارچوبِ مفهومی برایِ تفکر و خودشناسی است و نه ارائهٔ نظریه‌ای اثبات‌شده یا دستورالعملی نهایی. بنده هیچ ادعایِ مرجعیت یا انحصارِ حقیقت ندارم و این متن را صرفاً به عنوانِ «یادداشت‌های یک تشنه» در اختیارِ علاقه‌مندان می‌گذارم.

---

پیش‌گفتارِ شوک‌آمیز

ای انسان! گوش کن. این نوشته، نه برایِ آرامشِ خاطرِ توست، نه برایِ سرگرمیِ ذهنِ بیمارِ تو. این نوشته، «زنگِ خطر» است. «فریادِ هشدار» از «ژرفایِ وجود». اگر می‌توانی، فرار کن. اگر نمی‌توانی، بنشین و «بخوان». اما بدان که این نوشته، «آتش» است. آتشی که «پرده‌ها» را می‌سوزاند و «چهرهٔ حقیقت» را آشکار می‌کند.

«از ذهن و افکار، سیر در افکار پوچی می‌شود موجب تباهی، دشمن سعادت درونی است و بیرون تقدیر ماست، سقوط؛ ذهن از دنیای غیب، در برزخ ماده و معنا.»

این جمله، «خلاصهٔ تمامِ سقوطِ انسان» است. از «نور» تا «ظلمت». از «حضور» تا «غیبت». از «معنا» تا «پوچی». و این، «سرنوشتِ کسانی» است که «ذهنِ خود» را در «افکارِ پوچ» رها می‌کنند و از «دنیایِ غیب» به «برزخِ ماده و معنا» سقوط می‌کنند.

در قرآن، این هشدار با واژهٔ «غفلت» بیان شده است: «وَأَنذِرْهُمْ يَوْمَ الْحَسْرَةِ إِذْ قُضِيَ الْأَمْرُ وَهُمْ فِي غَفْلَةٍ» (سورهٔ مریم، آیهٔ ۳۹). غفلت، همان «برزخِ ذهن» است که انسان را از «حضور» به «تباهی» می‌کشاند. مولانا (Mevlana, 1273) نیز در مثنوی، این سقوط را چنین توصیف می‌کند: «از جمادی مردم و نامی شدم / وز نما مردم به حیوانی شدم / مردم از حیوانی و آدم شدم / پس چه ترسم کی ز مردن کم شدم؟» (دفتر سوم). اما اگر این «صعود» به «سیرِ پوچی» تبدیل شود، انسان از «آدمی» به «حیوانی» بازمی‌گردد.

---

بخش اول: ذهن و افکار؛ از «نعمت» تا «نقمت»

۱-۱. ذهن، «پلِ میانِ غیب و شهود»

ذهن، در «اصلِ خود»، «نعمتیِ بزرگ» است. ذهن، «پلِ میانِ غیب و شهود» است. ذهن، «ابزارِ درکِ معنا» است. ذهن، «دروازهٔ اتصال به نور» است. اما ذهن، وقتی از «شاهد» جدا شود، از «نعمت» به «نقمت» تبدیل می‌شود.

«ذهنِ بی‌شاهد، «حجابِ بزرگ» است. ذهنِ بی‌نور، «زندانِ نفس» است.»

در فلسفهٔ اشراق، سهروردی (Suhrawardi, 1186) ذهن را «نفسِ ناطقه» می‌نامد که اگر به «نورالانوار» متصل باشد، «عقلِ مستفاد» می‌شود و اگر جدا افتد، در «ظلمتِ مادی» گرفتار می‌گردد (حکمة الإشراق). در علومِ اعصاب، «ذهنِ بی‌شاهد» با «فعالیتِ خودکارِ شبکهٔ پیش‌فرض» (DMN) قابلِ تطبیق است که بدونِ نظارتِ «شاهد»، به «نشخوارِ فکری» و «سرگردانیِ ذهنی» دامن می‌زند (Raichle et al., 2001).

۱-۲. افکارِ پوچ؛ «زنجیرهایِ ذهنی»

«افکارِ پوچ»، «زنجیرهایی» هستند که ذهن را به «ماده» می‌بندند و از «معنا» دور می‌کنند. «افکارِ پوچ»، «نشخوارِ فکری» است. «تکرارِ بی‌نتیجه». «چرخهٔ بی‌پایانِ پرسش‌هایِ بی‌پاسخ». این افکار، «سعادتِ درونی» را نابود می‌کنند و «تقدیرِ بیرونی» را رقم می‌زنند.

در علومِ اعصاب: «نشخوارِ فکری» (Rumination) با «فعالیتِ بیش‌ازحدِ شبکهٔ پیش‌فرضِ مغز» (DMN) همراه است. DMN، «طنِ نفسانی» است که «شاهد» را خاموش می‌کند و سالک را در «هزارتو» زندانی می‌سازد (Hamilton et al., 2015; Nolen-Hoeksema, 2000).

«افکارِ پوچ، «زنجیرهایِ DMN» هستند. با «نشخوارِ فکری»، از «حضور» به «غیبت» سقوط می‌کنی.»

۱-۳. سیر در افکارِ پوچی؛ «زمینِ لغزندهٔ سقوط»

«سیر در افکارِ پوچی»، «سرازیریِ سقوط» است. یک فکرِ پوچ، «آغازِ سقوط» است. دو فکر، «تداومِ سقوط». و «سیرِ مداوم»، «فروپاشیِ نهایی». این سیر، «تباهی» است. «تباهیِ ذهن»، «تباهیِ وجود»، و «تباهیِ سرنوشت».

«سیر در افکارِ پوچی، «سرازیریِ بی‌پایان» است. هرچه بیشتر، بروی، «سقوط» عمیق‌تر.»

در روان‌شناسیِ شناختی، «سوگیریِ تأیید» (Confirmation Bias) و «دسترسی‌پذیریِ هیجانی» (Affect Heuristic) دو مکانیسمی هستند که «سیر در پوچی» را تسهیل می‌کنند و فرد را در «حلقهٔ بازخوردِ منفی» نگه می‌دارند (Kahneman, 2011).

---

بخش دوم: دشمنِ سعادتِ درونی

۲-۱. «افکارِ پوچ»، «دشمنِ آشکارِ سعادت»

«افکارِ پوچ»، «دشمنِ آشکارِ سعادتِ درونی» هستند. آنها، «آرامش» را می‌دزدند، «امید» را می‌سوزانند، و «حضور» را از بین می‌برند. آنها، «سالک» را از «نور» دور می‌کنند و در «ظلمتِ نفس» زندانی می‌سازند.

«سعادتِ درونی، «ثمرهٔ حضور» است. و «افکارِ پوچ»، «آفتِ حضور».»

۲-۲. «سعادتِ درونی»، «رهایی از افکارِ پوچ» است

«سعادتِ درونی»، «رهایی از افکارِ پوچ» است. «آرامشِ شاهدانه» است. «حضور در نور» است. «اتصال به معنا» است. «سعادتِ درونی»، «ثمرهٔ نسب» است، نه «نتیجهٔ عصب».

«سعادت، «ثمرهٔ حضور» است. و «حضور»، «رهایی از افکارِ پوچ» است.»

در روان‌شناسیِ مثبت‌گرا، «شکوفایی» (Flourishing) و «خودشکوفایی» (Self-Actualization) دقیقاً به همین «رهایی از نشخوار» و «حضور در لحظه» اشاره دارند (Seligman, 2011; Maslow, 1968).

۲-۳. «چرخهٔ پوچی»؛ «ماشینِ تولیدِ تباهی»

«افکارِ پوچ»، یک «چرخهٔ خودتغذیه‌کننده» را ایجاد می‌کنند: «فکرِ پوچ» → «اضطراب» → «فکرِ پوچِ جدید» → «اضطرابِ بیشتر». این چرخه، «ماشینِ تولیدِ تباهی» است. «سعادتِ درونی»، در این چرخه، «نابود» می‌شود.

«چرخهٔ پوچی، «ماشینِ تولیدِ تباهی» است. با هر چرخه، «سعادت» بیشتر، نابود می‌شود.»

---

بخش سوم: بیرونِ تقدیرِ ماست

۳-۱. «تقدیرِ بیرونی»، «سایهٔ تقدیرِ درونی» است

«تقدیرِ بیرونی» (سرنوشتِ ظاهریِ ما)، «سایهٔ تقدیرِ درونیِ ما» (نیت، شخصیت، و انتخاب‌ها) است. «افکارِ پوچ»، «بذرِ تقدیرِ تاریک» هستند. آنها، «سرنوشتِ سقوط» را در «خارجِ وجودِ ما» رقم می‌زنند.

در قرآن: «إِنَّ اللَّهَ لَا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّىٰ يُغَيِّرُوا مَا بِأَنفُسِهِمْ» (رعد، ۱۱). «تقدیرِ بیرونی»، «نتیجهٔ تغییرِ درونی» است.

«تقدیرِ بیرونی، «نتیجهٔ افکارِ درونی» است. با «افکارِ پوچ»، «تقدیرِ تاریک» را رقم می‌زنی.»

۳-۲. «سقوط»، «نتیجهٔ طبیعیِ سیر در پوچی» است

«سقوط»، «نتیجهٔ طبیعیِ سیر در افکارِ پوچی» است. از «معنا» به «ماده». از «نور» به «ظلمت». از «حضور» به «غیبت». این سقوط، «ارادی» است، نه «جبری». انسان، با «انتخابِ خود»، «سرازیریِ سقوط» را برمی‌گزیند.

«سقوط، «ارادی» است. با «انتخابِ پوچی»، «سرازیریِ سقوط» را برمی‌گزینی.»

۳-۳. «خارجِ تقدیرِ ماست»؛ «هشدارِ نهایی»

«و بیرون تقدیرِ ماست»، «هشدارِ نهایی» است. «افکارِ پوچ»، «تقدیرِ تاریک» را در «خارجِ وجودِ ما» رقم می‌زنند. «سرنوشتِ سقوط»، «نتیجهٔ طبیعیِ انتخابِ پوچی» است. این، «قانونِ هستی» است. «هشدار» است، نه «تهدید».

«قانونِ هستی، «فرمانِ تقدیر» است. با «پوچی»، «تقدیرِ تاریک» را رقم می‌زنی. این، «هشدار» است، نه «تهدید».»

---

بخش چهارم: «سقوط؛ ذهن از دنیای غیب، در برزخ ماده و معنا»

۴-۱. «دنیای غیب»، «منبعِ نور و معنا»

«دنیای غیب»، «منبعِ نور و معنا» است. «غیب»، «نورالانوار» است. «حقیقتِ مطلق» است. «مبدأِ هستی» است. ذهن، زمانی که به «غیب» متصل است، از «نور» تغذیه می‌کند و «معنا» را درک می‌کند.

«غیب، «منبعِ نور» است. با «اتصال به غیب»، «معنا» را درک می‌کنی و از «نور» تغذیه می‌شوی.»

۴-۲. «برزخ ماده و معنا»، «جایگاهِ سرگردانی»

«برزخ ماده و معنا»، «جایگاهِ سرگردانیِ ذهنِ سقوط‌کرده» است. در این «برزخ»، ذهن، نه در «غیب» (نور) است و نه در «شهادت» (مادهٔ صرف). او، «میانِ این دو» سرگردان است. او، «معنا» را حس می‌کند، اما به آن، دسترسی ندارد. او، «ماده» را می‌بیند، اما از آن، سیراب نمی‌شود.

«برزخ ماده و معنا، «سرزمینِ سرگردانی» است. در این برزخ، «نور» را می‌بینی، اما به آن، نمی‌رسی.»

در فلسفهٔ صدرایی، ملاصدرا (Mulla Sadra, 1640) این «برزخ» را «عالمِ مثال» یا «خیالِ منفصل» می‌نامد که میانِ «عالمِ ماده» و «عالمِ عقل» قرار دارد. اما اگر سالک در این «برزخ» متوقف شود، از «صعودِ نوری» بازمی‌ماند (الحکمة المتعالیة).

۴-۳. «سقوط ذهن»، «سقوطِ وجود» است

«سقوطِ ذهن از دنیای غیب»، «سقوطِ تمامِ وجود» است. وقتی ذهن، از «نور» جدا می‌شود، «وجود» نیز، از «نور» جدا می‌شود. «سقوطِ ذهن»، «آغازِ سقوطِ سرنوشت» است.

«سقوطِ ذهن، «سقوطِ همه‌چیز» است. با «سقوطِ ذهن»، «نور» از «وجود» می‌رود و «ظلمت» جایگزینِ آن می‌شود.»

---

بخش پنجم: راهِ رهایی؛ بازگشت از «برزخ» به «غیب»

۵-۱. «شاهد»، «کلیدِ خروج از برزخ»

«شاهد» (حضورِ نابِ آگاهی)، «کلیدِ خروج از برزخ ماده و معنا» است. با «شاهد»، می‌توانی «افکارِ پوچ» را «ببینی» و از آنها «فاصله» بگیری. با «شاهد»، می‌توانی از «سرگردانی» به «حضور» برسی.

«شاهد، «کلیدِ خروج» است. با «شاهد»، از «برزخ» به «غیب» برمی‌گردی.»

در عصب‌پدیدارشناسی، «شاهد» با «حضورِ ناظرانه» (Observational Presence) قابلِ تطبیق است که با «کاهشِ فعالیتِ DMN» و «افزایشِ هم‌نوسانیِ گاما–تتا» همراه است (Farb et al., 2007; Carhart-Harris et al., 2014).

۵-۲. «تخلیه»، «رهایی از افکارِ پوچ»

با «تخلیه»، «افکارِ پوچ» را از «ذهن» خارج کن. «نشخوارِ فکری» را «متوقف» کن. «چرخهٔ پوچی» را «قطع» کن.

«تخلیه، «قطعِ چرخهٔ پوچی» است. با «تخلیه»، از «سرازیریِ سقوط» بازمی‌گردی.»

۵-۳. «تحلیه»، «پر کردنِ ذهن با نور»

با «تحلیه»، ذهن را با «نور» پر کن. به جایِ «افکارِ پوچ»، «ذکر» را بنشان. به جایِ «نشخوار»، «حضور» را. به جایِ «سرگردانی»، «معنا» را.

«تحلیه، «پر کردنِ ذهن با نور» است. با «تحلیه»، «پوچی» را با «معنا» جایگزین می‌کنی.»

۵-۴. «تجلیه»، «جاری شدنِ نور در سرنوشت»

با «تجلیه»، «نور» را در «تقدیرِ خود» جاری کن. «افکارِ نوری»، «سرنوشتِ نوری» را رقم می‌زنند. «تقدیرِ روشن»، «نتیجهٔ انتخابِ نور» است.

«تجلیه، «جاری شدنِ نور در تقدیر» است. با «تجلیه»، «سرنوشتِ روشن» را رقم می‌زنی.»

---

بخش ششم: تمرین عملی (چگونه از برزخِ ماده و معنا به حضور بازگردیم؟)

گام اول: تمرینِ «توقف و نظاره»

امروز، در سه موقعیتِ دشوار، به‌جایِ واکنشِ خودکار، سه ثانیه مکث کن و از خود بپرس: «آیا این فکر، مرا به «حضور» نزدیک‌تر می‌کند یا به «برزخ»؟»

جملهٔ کلیدی: «توقف، «شکافتنِ دیوارِ برزخ» است.»

---

گام دوم: تمرینِ «تخلیه با نوشتن»

یک صفحه بنویس و تمامِ «افکارِ پوچِ» امروز را (نشخوارها، نگرانی‌ها، بازی‌هایِ بی‌پایانِ «چرا») روی کاغذ بیاور. سپس، آن کاغذ را مچاله کن و در سطلِ زباله بینداز و با خود بگو: «اینها، «من» نیستند؛ اینها، «غبارِ ذهن» هستند.»

جملهٔ کلیدی: «نوشتن و دور ریختن، «تمرینِ تخلیه» است.»

---

گام سوم: تمرینِ «تغییرِ مرجع»

یک فکرِ مزاحم را انتخاب کن. به‌جایِ غرق شدن در آن، سه بار «ذکرِ بَلیٰ» (بازگشت به عهدِ فطرت) یا هر ذکرِ آرامش‌بخشِ دیگر را با حضورِ کامل تکرار کن. این کار، «مرجعِ توجه» را از «مضمونِ فکر» به «حضورِ ناظر» تغییر می‌دهد.

جملهٔ کلیدی: «ذکر، «کلیدِ تغییرِ مرجع» است.»

---

گام چهارم: تمرینِ «وفا به یک کنش»

امروز، یک کارِ کوچک اما «هم‌راستا با حضور» انتخاب کن (مثلاً یک کارِ نیکِ بی‌چشمداشت، یا یک دقیقه سکوتِ مطلق). آن را با «تعهدِ کامل» انجام بده، حتی اگر ذهن، مقاومت کند.

جملهٔ کلیدی: «وفا، «تمرینِ خروج از برزخ» است.»

---

گام پنجم: تمرینِ «ثبتِ حالتِ وجودی»

در پایانِ روز، در یک جمله بنویس که امروز، بیشتر در کدام حالت بوده‌ای: «برزخِ ذهن»، «سیرِ پوچی»، یا «حضورِ ناب»؟ این ثبت، «آگاهیِ روزانه» را تقویت می‌کند و مسیرِ فردا را روشن‌تر می‌سازد.

جملهٔ کلیدی: «ثبت، «آینهٔ سلوک» است که برزخ را شفاف می‌کند.»

---

جمع‌بندی و حکمتِ نهایی

«از ذهن و افکار، سیر در افکار پوچی می‌شود موجب تباهی، دشمن سعادت درونی است و بیرون تقدیر ماست، سقوط؛ ذهن از دنیای غیب، در برزخ ماده و معنا.» این جمله، «خلاصهٔ تمامِ سقوطِ انسان» است. «افکارِ پوچ»، «زنجیرهایِ DMN» هستند که «شاهد» را خاموش می‌کنند و سالک را در «برزخ ماده و معنا» زندانی می‌سازند. با «شاهد»، از «برزخ» به «غیب» بازگرد. با «تخلیه»، از «افکارِ پوچ» رها شو. با «تحلیه»، ذهن را با «نور» پر کن. و با «تجلیه»، «نور» را در «تقدیرِ خود» جاری کن.

حکمتِ نهایی:

«افکارِ پوچ، «زنجیرهایِ DMN» هستند.

سیر در آنها، «سرازیریِ سقوط» است.

«سعادتِ درونی»، «ثمرهٔ حضور» است.

و «تقدیرِ بیرونی»، «نتیجهٔ افکارِ درونی».

از «برزخ ماده و معنا» به «غیب» بازگرد.

با «شاهد»، «نور» را ببین.

با «تخلیه»، از «پوچی» رها شو.

با «تحلیه»، ذهن را با «معنا» پر کن.

و با «تجلیه»، «نور» را در «سرنوشت» جاری کن.

که «بازگشت»، «سلوک» است و «نور»، «غایتِ هستی».»

در فلسفهٔ رواقی، اپیکتتوس (Epictetus, 135 CE) می‌گوید: «ما را نه رویدادها، که داوری‌هایِ ما دربارهٔ رویدادها آزار می‌دهند» (Enchiridion). و خودشناسیِ نوری، این سیر را چنین ترسیم می‌کند:

«از برزخِ ذهن تا حضورِ خویش، راهی نیست جز عبور از «شهودِ میسرِ اصیل»؛ و شهود، چراغی است که در دلِ تاریک‌ترینِ افکارِ پوچ، «نورِ نجات» را نشان می‌دهد.»

---

📚 مطالب مرتبط:

· مقاله: خودشناسی نوری چیست؟ (درگاهِ ورود)

· مقاله: شاهد؛ حضورِ نابِ آگاهی در معماریِ وجود

· مقاله: برزخِ ذهن؛ سقوط از حضور تا تباهی

· مقاله: موانع و مخالفت‌ها؛ کالبدشکافیِ مقاومت در مسیرِ خودشناسیِ نوری

· مقاله: رنج؛ نشانه‌ای برای رسیدن به گنج و شهودِ میسرِ اصیل

· مقاله: پروتکلِ لحظه‌ایِ بازخوردِ آگاهی (۳ ثانیه تا تغییر)

---

منابع و مآخذ

· قرآن کریم (سوره‌های رعد، آیهٔ ۱۱؛ مریم، آیهٔ ۳۹؛ اعراف، آیهٔ ۱۷۲)

· ابن‌عربی، محی‌الدین. فصوص الحکم (۱۲۴۰). (مبحث تجلیات و نسبتِ عبد با رب)

· سهروردی، شهاب‌الدین یحیی. حکمة الإشراق (۱۱۸۶). (مبحث حجابِ کثرت، نورالانوار، و نفسِ ناطقه)

· مولانا، جلال‌الدین محمد بلخی. مثنوی معنوی (۱۲۷۳). (مبحث نسبتِ اندیشه با وجود و سیرِ تکاملی)

· ملاصدرا (صدرالمتألهین شیرازی). الحکمة المتعالیة فی الأسفار العقلیة الأربعة (۱۶۴۰). (مبحث عالمِ مثال و صعودِ نوری)

· غزالی، ابوحامد محمد. إحیاء علوم الدین (۱۰۹۵). (مبحث مراقبه و حضورِ قلب)

· Epictetus. (135 CE). Enchiridion. (مبحث داوری‌هایِ ذهنی)

· Maslow, A. H. (1968). Toward a Psychology of Being. (مبحث خودشکوفایی)

· Seligman, M. E. P. (2011). Flourish. (مبحث شکوفایی)

· Nolen-Hoeksema, S. (2000). "The role of rumination in depressive disorders and mixed anxiety/depressive symptoms". Journal of Abnormal Psychology, 109(3), 504-511. (مبحث نشخوارِ فکری)

· Raichle, M. E., et al. (2001). "A default mode of brain function". PNAS, 98(2), 676-682. (مبحث شبکهٔ پیش‌فرض)

· Hamilton, J. P., et al. (2015). "Default-mode and task-positive network activity in major depressive disorder". JAMA Psychiatry, 72(1), 62-70. (مبحث فعالیتِ DMN در افسردگی)

· Kahneman, D. (2011). Thinking, Fast and Slow. (مبحث سوگیری‌هایِ شناختی)

· Farb, N. A. S., et al. (2007). "Attending to the present: mindfulness meditation reveals distinct neural modes of self-reference". Social Cognitive and Affective Neuroscience, 2(4), 313-322. (مبحث حضورِ ناظرانه و کاهشِ DMN)

· Carhart-Harris, R. L., et al. (2014). "The entropic brain: a theory of conscious states informed by neuroimaging research with psychedelic drugs". Frontiers in Human Neuroscience, 8, 20. (مبحث هم‌نوسانیِ گاما–تتا)

---

🔹 بیانیه شفافیت و یادداشت کوتاه:

همهٔ مطالب این صفحه، برداشت‌های شخصی نویسنده از قرآن، عرفان اسلامی و تاریخِ فلسفه است که با تأمل و تحقیق، تدوین شده‌اند. هیچ وابستگی گروهی یا تشکیلاتی ندارم. این نوشته‌ها، یک نقشهٔ راه شخصی برای خودشناسی است، نه یک سازمان، فرقه یا ایدئولوژی بسته. این نوشتار در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با اعتقاد به اسلام به عنوان کامل‌ترین و خاتم ادیان تدوین شده است.

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)

خودشناسی نوری / عبدالمبین

---

۲
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید