بسمه تعالی
بنام صاحب جان یگانه خالق مهربان
---
زیرِ پوستِ بودن
ناخودآگاه، باغِ فراموششدهی وجود است.
نه هراسناک، نه تاریک، نه زندانِ غرایز. باغی است که درختانش را خودت کاشتهای، اما نامِ آنها را از یاد بردهای. میوههایش را چیدهای، اما طعمشان را فراموش کردهای. و اکنون، در هیاهویِ روزمره، تنها «سایهای» از آن باغ، در رویاها، در لغزشهایِ ناگهانی، در اشکِ بیدلیل، خود را به تو نشان میدهد.
ناخودآگاه، «دشمن» نیست.
«باغبانِ فراموششده» است.
باغبانی که هنوز، در میانِ علفهایِ هرزِ خواستههایِ نفسانی،
گلهایِ فطرت را آبیاری میکند.
بیآنکه تو بدانی.
بیآنکه تو ببینی.
---
ما، «زیرِ پوستِ بودن» را گم کردهایم.
زیرِ پوستِ کلمات، زیرِ پوستِ نقشها، زیرِ پوستِ «من»هایِ روزمره.
چنان به «پوست» چسبیدهایم که «مغز» را فراموش کردهایم.
چنان به «ظاهر» عادت کردهایم که «باطن» را انکار میکنیم.
و این، بزرگترین فریبِ نفس است:
اینکه گمان کنیم «همان»ی هستیم که «به نظر میرسیم».
اما زیرِ پوستِ بودن، یعنی «به یاد آوردنِ باغ».
---
«به یاد آوردن» نه با «ذهن»، که با «سکوت».
سکوت، نه «نبودِ صدا»، که «حضورِ گوشسپاری» است.
گوشسپاری به زمزمهای که از «تهِ چاهِ وجود» برمیخیزد.
زمزمهای که میگوید:
«اینجا، پیش از آنکه «من» شوی، «نور» بودی.
پیش از آنکه «نام» داشته باشی، «نشانه» بودی.
و پیش از آنکه «بخواهی»، «داشته» بودی.»
این زمزمه، همان «فطرت» است.
همان «کودکِ حکیم» که در سیاهچالِ «منِ کاذب» زندانی شده است.
و «سکوت»، کلیدِ این زندان است.
---
ناخودآگاه، نه «تهِ وجود»، که «قلبِ وجود» است.
«تهِ وجود»، جایی است که «نفس» میخواهد تو را به آنجا بکشاند:
تهِ تاریکی، تهِ وابستگی، تهِ خواستههایِ بیپایان.
اما «قلبِ وجود»، جایی است که «نور» در آن ساکن است.
نوری که هیچگاه خاموش نشده،
فقط «پوشیده» شده.
پوشیده با لایههایِ «غفلت»،
با «تبصرههایِ نفسانی»،
با «نقابهایِ اجتماعی».
پس، «زیرِ پوستِ بودن»، یعنی «لایهبرداریِ وجود».
یعنی «بهیاد آوردنِ «بَلَیٰ»یی که در عالمِ ذر گفتی،
و در میانِ هیاهویِ این جهان، فراموشش کردی.
---
راهِ «زیرِ پوستِ بودن»، راهِ «بازگشت» است.
نه بازگشت به «گذشته»، که بازگشت به «اصل».
به «جایی» که پیش از «اسم» و «رسم» بودی.
به «جایی» که «نیستیِ مقیّد» بودی و «نورِ واجب» را در برابرِ خود میدیدی.
و این بازگشت، با «شهود» ممکن است، نه با «تحلیل».
با «حضور»، نه با «تفکر».
با «تسلیم»، نه با «مقاومت».
«تسلیم» در برابرِ نوری که از پیش، تو را یافته است.
«تسلیم» در برابرِ «شاهدی» که چشمِ خودِ نور است.
و «تسلیم» در برابرِ «سکوتی» که در آن، «همهچیز» شنیده میشود.
---
زیرِ پوستِ بودن، یعنی «دیدنِ باغ» در میانِ ویرانهها.
ویرانههایِ خواستههایِ شکسته،
ویرانههایِ روابطِ ازدسترفته،
ویرانههایِ «من»هایِ فروپاشیده.
در این ویرانهها،
یک «گل» همچنان میروید:
گلِ «فطرت».
گلِ «نور».
و تو، اگر «زیرِ پوست» را ببینی،
آن گل را خواهی دید.
و در دیدنِ آن گل،
«بهشتِ درون» را خواهی یافت.
بهشتی که نه در «آینده»،
که در «همین حالا» در انتظارِ توست.
در «همین لحظه» که «سکوت» میکنی،
«گوش» میدهی،
و «میبینی» که «همهچیز»، از پیش، «همینجاست».
---
پس،
از «پوست» عبور کن.
به «زیرِ پوست» سفر کن.
به آن «باغِ فراموششده».
آنجا،
«نور» در انتظارِ توست.
نه در انتهایِ راه،
که در «همین لحظه»،
زیرِ پوستِ «همین بودن».
---
در پناهِ همان نوری که هرگز خاموش نمیشود.
یا علی. 🌿
نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)
خودشناسی نوری
📝 توضیح کوتاه برای معرفی:
«زیرِ پوستِ بودن»، نوشتاری است از جنسِ «شهودِ ناآگاه»؛ روایتی که در آن، «ناخودآگاه» نه بهعنوانِ «دشمن»، که بهعنوانِ «باغِ فراموششده»ی وجود، بازشناخته میشود. این نوشتار، سفری است از «هزارتویِ نفس» به «افقِ حضور»، با زبانی که نه از جنسِ «تحلیلِ عقل»، که از جنسِ «سکوتِ شاهدانه» است.