ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۹ دقیقه·۴ ماه پیش

زمان و بی‌زمانی؛ مرگ و زندگیِ جاودانه

بسمه تعالی

بنام صاحب جان یگانه خالق مهربان

---

زمان و بی‌زمانی؛ مرگ و زندگیِ جاودانه

(زمان به مثابه‌ی وهمِ نفس؛ مرگ، نه پایان، که بازگشت به سیالیتِ محض)

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)

در مسیرِ روشنِ بندگی

---

یادداشت نویسنده:

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین). من یک انسانِ عادی هستم با تجربه‌ای از جستجو، خطا و بازگشت. در جوانی، «خیر» را چندان ندیدم و در هزارتویِ خودبنیادی گم شدم. اما آنچه مرا از ته‌ی چاه به افقِ نور رساند، نه داناییِ من، که «تشنگی‌ای» بود که هرگز فروکش نکرد. این نوشته‌ها، حاصلِ سفرِ من در وادیِ خودشناسی است؛ نه برایِ آموزش، که برایِ «یادآوری» به هر تشنه‌ای که حقیقت، دور از او نیست. من در این مسیر، «حمالِ حق» هستم، نه مالکِ آن؛ و هر کلمه را به‌عنوانِ امانتی از نور، در اختیارِ هم‌سفران می‌گذارم.

---

چکیده

زمان، در نگاهِ خودشناسیِ نوری، نه یک واقعیتِ عینی، که «وهمی» است که نفسِ خودبنیاد برایِ تثبیتِ هویتِ خویش ساخته است. مرگ، نه پایانِ هستی، که «بازگشتِ آگاهانه» به سیالیتِ محضِ نور است. این مقاله، به بازکاویِ زمان و بی‌زمانی می‌پردازد، ماهیتِ مرگ را از نگاهِ نوری می‌کاود، و نشان می‌دهد که چگونه می‌توان در «ابدِ اکنون» زیست؛ همان جایی که زندگی، جاودانه است و مرگ، تنها یک گذرِ آگاهانه.

---

کلیدواژه‌ها:

زمان و بی‌زمانی، مرگ آگاهانه، ابدِ اکنون، خودشناسی نوری، حیات جاودانه، شاهد، من خود خویش

---

پیش‌گفتار

پس از آنکه از عشق و محبت سخن گفتیم و نشان دادیم که چگونه عشقِ نوری، پلی است به سویِ وحدت، اکنون به یکی از کهنه‌ترین و عمیق‌ترین پرسش‌هایِ انسان می‌رسیم: زمان، مرگ، و زندگیِ جاودانه. انسان، همواره در چنگالِ زمان، اسیر بوده است. از یک سو، گذشته‌ای که نمی‌تواند بازگرداند، و از سوی دیگر، آینده‌ای که از آن می‌هراسد. اما در خودشناسیِ نوری، زمان، نه یک واقعیتِ عینی، که «وهمی» است که نفسِ خودبنیاد برای تثبیتِ هویتِ خویش ساخته است. و مرگ، نه پایانِ هستی، که «بازگشت به سیالیتِ محض» است؛ همان جایی که «من خود خویش» در آن، بی‌زمان، جاری است. در این مقاله، به بازکاویِ زمان و بی‌زمانی می‌پردازیم، ماهیتِ مرگ را از نگاهِ نوری می‌کاویم، و نشان می‌دهیم که چگونه می‌توان در «ابدِ اکنون» زیست؛ همان جایی که زندگی، جاودانه است و مرگ، تنها یک گذرِ آگاهانه.

---

بخش اول: زمان چیست؟ (وهمِ نفس یا واقعیتِ هستی؟)

زمان، در نگاهِ عادی، همچون رودخانه‌ای است که از گذشته، به آینده جریان دارد. ما خود را در میانِ این جریان، گرفتار می‌بینیم و تمامِ تلاشِ ما، یا برایِ تکرارِ گذشته‌ای خوش است، یا برایِ رسیدن به آینده‌ای بهتر. اما در خودشناسیِ نوری، زمان، یک ساختارِ ذهنیِ وهمی است که نفس، برایِ بقایِ خود، آن را ساخته است.

زمان، فرزندِ خودبنیادی:

نفسِ خودبنیاد، برای آنکه خود را «مرکزِ جهان» بپندارد، ناچار است جهان را به «قبل از من» و «بعد از من» تقسیم کند. این تقسیم، زایشِ زمان است. گذشته، یعنی «آنچه پیش از من بوده»؛ آینده، یعنی «آنچه پس از من خواهد آمد»؛ و حال، فقط یک «مرزِ باریک» میانِ این دو. اما در حقیقت، «من»ِ حقیقی، نه در گذشته است، نه در آینده، و نه حتی در میانِ آن دو. او «حالِ محض» است که هیچ‌گاه در زمان، نمی‌گنجد.

زمان، ابزارِ فراموشی:

زمان، بزرگ‌ترین ابزارِ نفس برای فراموشیِ «من خود خویش» است. نفس، با پر کردنِ ذهن از خاطراتِ گذشته و نگرانی‌هایِ آینده، «حضور» را از انسان می‌دزدد. هر لحظه که در گذشته یا آینده‌ای، سرگردانی، در واقع، از «اینجا و اکنون» غایب شده‌ای. و این غیبت، همان فراموشی است.

«زمان، «رودخانه‌ای» است که فقط در ذهنِ غافل جریان دارد؛ اما در حضورِ ناظر، به اقیانوسی از بی‌زمانی می‌پیوندد.»

---

بخش دوم: بی‌زمانی؛ حقیقتِ «من خود خویش»

در برابرِ زمانِ وهمی، بی‌زمانی قرار دارد. بی‌زمانی، نه به معنایِ «نبودِ حرکت»، که به معنایِ «حضورِ محض» در اکنونِ ابدی است. در بی‌زمانی، نه گذشته‌ای هست که تو را عقب بکشد، و نه آینده‌ای که تو را به جلو براند. فقط «حال» است؛ حالی که هیچ‌گاه نمی‌گذرد، زیرا خودِ هستی است.

بی‌زمانی، طبیعتِ «نور»:

نور، در ذاتِ خود، بی‌زمان است. نور، نه به گذشته تعلق دارد و نه به آینده؛ نور، همین‌جا و همین‌اکنون، می‌تابد. «من خود خویش» نیز، چون از جنسِ نور است، بی‌زمان است. تو، در عمقِ وجودت، همان نوری هستی که پیش از تولد، حضور داشته و پس از مرگ، باقی خواهد ماند. این نور، نه در زمان، که زمان، در او جریان دارد.

تجربه‌ی بی‌زمانی:

بی‌زمانی، یک مفهومِ انتزاعی نیست؛ یک «تجربه‌ی نابِ وجودی» است. هر کس که لحظه‌ای، از چنگِ گذشته و آینده رها شده و در «حال» غرق شده، بی‌زمانی را چشیده است. آن لحظاتِ نابی که در آن، زمان، متوقف می‌شود و فقط «هستی» می‌ماند، همان «بی‌زمانی» است. در خودشناسیِ نوری، هدفِ سیر و سلوک، رسیدن به این «حالِ ابدی» است؛ جایی که «من خود خویش» در آن، بی‌زمان، به تماشایِ خویش نشسته است.

«بی‌زمانی، «حضورِ محض» در اکنونِ ابدی است؛ جایی که «من خود خویش» خود را در تمامِ اعصار، یک‌جا می‌نگرد.»

---

بخش سوم: مرگ؛ نه پایان، که بازگشت به سیالیتِ محض

مرگ، بزرگ‌ترین ترسِ انسانِ خودبنیاد است. زیرا مرگ، پایانِ «خودِ خیالی» را نوید می‌دهد. اما در خودشناسیِ نوری، مرگ، نه پایانِ هستی، که «بازگشتِ آگاهانه» به اصلِ خویش است.

مرگ در نگاهِ نفسانی:

نفسِ خودبنیاد، مرگ را به عنوانِ «نیستیِ مطلق» می‌بیند. او فکر می‌کند که با مرگ، همه‌چیز تمام می‌شود و او، دیگر هیچ‌گاه نخواهد بود. این ترس، ریشه در «وابستگیِ نفس به صورت‌ها» دارد. نفس، خود را با تن، با نقش‌ها، با داشته‌ها و با خاطرات، یکی می‌پندارد. بنابراین، مرگِ تن، برایِ او، به معنایِ نابودیِ تمامِ هویت است.

مرگ در نگاهِ نوری:

اما از جایگاهِ «من خود خویش»، مرگ، یک «تولدِ دوباره» است. در مرگ، «ناظر» از قالبِ تن، رها می‌شود و به «سیالیتِ محض» بازمی‌گردد. همان‌طور که در خوابِ آگاهانه، «ناظر» از تن جدا می‌شود و در عالمِ رویا، به سیاحت می‌پردازد، در مرگ نیز، «ناظر» از تنِ فیزیکی جدا می‌شود و به «میدانِ بنیادینِ هستی» بازمی‌گردد.

مرگ، تمرینِ رهایی:

مرگ، در این مکتب، نه یک واقعه‌ی ناگهانی، که یک «فرایندِ وجودی» است. هر لحظه که از «خودِ خیالی» دست می‌کشی، یک «مرگِ کوچک» را تجربه کرده‌ای. هر لحظه که وابستگی‌ات را به یک نقش، یک داشته، یا یک خاطره، رها می‌کنی، در واقع، «مرده‌ای» تا «تولدِ دوباره» یابی. مرگِ بزرگ، فقط تکمیل‌کننده‌ی این مرگ‌هایِ کوچک است.

«مرگ، سایه‌ای است بر دیوارِ وهم؛ اما در نورِ «من خود خویش»، این سایه، خود، دریچه‌ای است به روشناییِ ابدی.»

---

بخش چهارم: زیستن در «ابدِ اکنون»

اگر زمان، وهم است و مرگ، بازگشت، پس چگونه باید زیست؟ پاسخ، «زیستن در ابدِ اکنون» است. یعنی زندگی کردن، نه در گذشته یا آینده، که در «حالِ ابدی» که هیچ‌گاه نمی‌گذرد.

اکنون، تنها زمانِ واقعی:

تنها لحظه‌ای که واقعاً وجود دارد، «اکنون» است. گذشته، فقط خاطره‌ای در ذهن است و آینده، فقط پیش‌بینی‌ای در وهم. هرچه داری، همین «اکنون» است. پس چرا آن را با خیالاتِ گذشته و آینده، آلوده می‌کنی؟ زیستن در اکنون، یعنی رها کردنِ تمامِ داستان‌هایِ ذهنی و بازگشت به «حضورِ محض».

اکنون، دروازه‌ی بی‌زمانی:

اکنون، نه یک نقطه‌ی کوچک میانِ گذشته و آینده، که دروازه‌ای به سویِ بی‌زمانی است. وقتی در اکنون، عمیق می‌شوی، زمان، دیگر به صورتِ خطی جریان ندارد؛ بلکه به صورتِ «حلقه‌ای از نور» درمی‌آید که در آن، گذشته و آینده، هر دو، در همین نقطه، جمع می‌شوند. در این حلقه، «من خود خویش» خود را در تمامِ اعصار، یک‌جا می‌نگرد.

«زندگیِ جاودانه، نه در جایی پس از مرگ، که در همین «اکنون»ی است که هرگز نمی‌گذرد، اگر بیاموزی که در آن، «حاضر» باشی.»

---

بخش پنجم: مرگِ آگاهانه، زندگیِ جاودانه

در خودشناسیِ نوری، «زندگیِ جاودانه» یعنی زندگی کردن در «اکنونِ ابدی». کسی که در اکنون زندگی می‌کند، دیگر نه از مرگ می‌هراسد و نه به زندگی، وابسته است. او می‌داند که «بودن» او، نه در تن، که در «نور» است؛ و نور، هرگز نمی‌میرد.

مرگِ آگاهانه، کلیدِ جاودانگی:

مرگِ آگاهانه، یعنی مردن، در حالی که «ناظر» بیدار است. این همان چیزی است که در «خوابِ آگاهانه» تمرین کردیم. کسی که در خواب، حضور را تجربه کرده، در مرگ نیز، حضور را از دست نمی‌دهد. او می‌بیند که تن، مانندِ لباسی کهنه، از او جدا می‌شود، اما خودِ او، همان «نورِ سیال» باقی می‌ماند.

جاودانگی، نه دوامِ تن، که تداومِ حضور:

جاودانگی، به معنایِ «همیشه زنده ماندنِ تن» نیست. تن، همان‌طور که متولد می‌شود، می‌میرد. اما «من خود خویش»، هرگز نمی‌میرد. جاودانگی، یعنی «تداومِ حضورِ ناظر» در پسِ تمامِ صورت‌ها. و این تداوم، نه در زمان، که در «بی‌زمانی» ممکن است.

---

تمرین عملی (چگونه در «ابدِ اکنون» زندگی کنیم؟)

گام اول: تمرینِ «توقف در لحظه»

امروز، هر چند وقت یک بار، هر کاری که می‌کنی، متوقف شو. فقط یک نفسِ عمیق بکش و به «اینجا و اکنون» توجه کن. به حسِ تن، به صداهایِ اطراف، به نوری که می‌بینی. این توقف‌هایِ کوچک، تو را به «حال» بازمی‌گردانند.

جملهٔ کلیدی: «اکنون، تنها زمانِ واقعی است؛ باقی، فقط خاطره یا خیال است.»

---

گام دوم: تمرینِ «رها کردنِ داستان‌ها»

هر بار که دیدی ذهنت درگیرِ داستانی از گذشته یا آینده شده، به خود بگو: «این، فقط یک داستان است. من، اینجا و اکنون هستم.» این یادآوری، تو را از چنگِ زمان، بیرون می‌کشد.

جملهٔ کلیدی: «گذشته، رفته است؛ آینده، نیامده است. تنها «اینجا و اکنون» حقیقت دارد.»

---

گام سوم: تمرینِ «حضورِ کامل در کار»

هر کاری را که انجام می‌دهی، با تمامِ وجود، در آن حاضر باش. نه با نیمی از وجود، در حالِ فکر به کارِ دیگر. این «حضورِ کامل»، خود، زیستن در اکنون است.

جملهٔ کلیدی: «حضور در کار، «عبادتِ بی‌زمان» است.»

---

گام چهارم: تمرینِ «دیدنِ بی‌زمانی در هر لحظه»

سعی کن در هر لحظه، «بی‌زمانی» را ببینی. یعنی ببین که این لحظه، نه به گذشته وابسته است و نه به آینده. خودش، کامل و مستقل است. این دیدن، دروازه‌ی «ابدِ اکنون» را می‌گشاید.

جملهٔ کلیدی: «هر لحظه، «ابد» است؛ اگر آن را با «حضور» ببینی.»

---

جمع‌بندی و حکمتِ نهایی

· زمان، وهمی است که نفسِ خودبنیاد برایِ تثبیتِ هویتِ خیالیِ خویش ساخته است. گذشته و آینده، هر دو، در «حال» حل می‌شوند و تنها «اکنون»، حقیقت دارد.

· بی‌زمانی، طبیعتِ «من خود خویش» است. نور، همیشه در حالِ حاضر است و هرگز به گذشته یا آینده تعلق ندارد.

· مرگ، نه پایانِ هستی، که «بازگشتِ آگاهانه» به سیالیتِ محضِ نور است. هر لحظه‌ی رها شدن از وابستگی، یک «مرگِ کوچک» و هر مرگ، یک «تولدِ دوباره» است.

· زندگیِ جاودانه، یعنی زیستن در «ابدِ اکنون»؛ جایی که زمان، متوقف می‌شود و «حضورِ ناظر»، در بی‌نهایتِ خود، غرق می‌شود.

· مرگِ آگاهانه، کلیدِ این جاودانگی است؛ یعنی مردنِ آگاهانه، در حالی که «ناظر» بیدار است و می‌داند که آنچه می‌میرد، فقط «صورت» است، نه «نور».

در نهایت، وقتی از چنگِ زمان رها شوی و در «اکنونِ ابدی» ساکن گردی، می‌بینی که هیچ‌گاه نبوده‌ای که بمیری؛ تو، همان نوری بوده‌ای که پیش از تولد، می‌درخشیده و پس از مرگ، خواهد درخشید. زندگی و مرگ، دو رویِ یک سکه‌ی وهمی‌اند که در نورِ «من خود خویش»، به وحدت می‌رسند. و آن وحدت، خود، جاودانگی است؛ جاودانگی‌ای که در همین نفس، در همین لحظه، در همین «تن»، در حالِ تجلی است.

«زمان، رودخانه‌ای است که فقط در ذهنِ غافل، جریان دارد؛

اما در حضورِ ناظر، به اقیانوسی از بی‌زمانی می‌پیوندد.

مرگ، سایه‌ای است بر دیوارِ وهم؛

اما در نورِ «من خود خویش»، این سایه، خود، دریچه‌ای است به روشناییِ ابدی.

زندگیِ جاودانه، نه در جایی پس از مرگ،

که در همین «اکنون»ی است که هرگز نمی‌گذرد،

اگر بیاموزی که در آن، «حاضر» باشی.

که «یادِ او»، «آرامِ جان» است. 🌿

---

📚 مطالب مرتبط:

· مقاله: خودشناسی نوری چیست؟ (درگاهِ ورود)

· مقاله: عشق و محبت در خودشناسی نوری

· مقاله: خوابِ آگاهانه؛ تمرینِ حضور در اعماقِ هستی

---

🔹 بیانیه شفافیت و یادداشت کوتاه:

همهٔ مطالب این صفحه، برداشت‌های شخصی نویسنده از قرآن، عرفان اسلامی و تاریخِ فلسفه است که با تأمل و تحقیق، تدوین شده‌اند. هیچ وابستگی گروهی یا تشکیلاتی ندارم. این نوشته‌ها، یک نقشهٔ راه شخصی برای خودشناسی است، نه یک سازمان، فرقه یا ایدئولوژی بسته. این نوشتار در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با اعتقاد به اسلام به عنوان کامل‌ترین و خاتم ادیان تدوین شده است.

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)

در مسیرِ روشنِ بندگی

---

مرگ زندگی
۰
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید