ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۱۲ دقیقه·۴ ماه پیش

زمان حلزونی؛ تحلیلِ فلسفی–عرفانیِ زمان به‌مثابه سلوکِ مارپیچیِ نور

بسمه تعالی

بنام صاحب جان یگانه خالق مهربان

---

زمان حلزونی؛ تحلیلِ فلسفی–عرفانیِ زمان به‌مثابه سلوکِ مارپیچیِ نور

---

یادداشت نویسنده:

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین). من یک انسانِ عادی هستم؛ ۴۵ ساله، با تجربهٔ تلخ و شیرینِ بسیار. در جوانی، «خیر» را چندان ندیدم و اشتباهاتِ بسیار کردم. اما هر چه بیشتر در «عرف» و «حکمت» غور کردم، دریافتم که آن سرگردانی‌ها، مرا به این «تشنگیِ عمیق» رساند. من در پیِ مقام، شهرت یا جاه و جلال نیستم؛ آنچه از عمقِ جانم می‌خواهم، تنها «رضایتِ خالقِ مهربان» است. این نوشته‌ها، حاصلِ تأملِ شخصی، مطالعهٔ آزاد و تجربهٔ زیستهٔ من است و هیچ ادعایِ مرجعیتی ندارم. این متن‌ها را به‌عنوانِ «یادداشت‌های یک تشنه» در اختیارِ علاقه‌مندان می‌گذارم.

---

چکیده

تمدنِ مدرن، زمان را به‌مثابه «خطی» برگشت‌ناپذیر تعریف کرده است. این تصویر، اگرچه ابزاری کارآمد برای کنترل و تولید است، اما سه بیماریِ وجودی را در جانِ انسان کاشته است: حسرتِ گذشته، اضطرابِ آینده، و غفلت از حال. این مقاله، با تکیه بر حکمتِ اسلامی (خاصه عرفانِ ابن‌عربی و فلسفهٔ اشراقِ سهروردی)، و با بازتعریفِ «زمان» در چارچوبِ «نورشناسیِ وجودی»، مفهوم «زمانِ حلزونی» را به‌عنوانِ جایگزینی برای پارادایمِ خطی پیشنهاد می‌دهد. در این نگاه، زمان، مارپیچی است که حرکتِ آن، «بازگشت به اصل» و «صعودِ تدریجیِ وجود» است. قلبِ این مارپیچ، «ان حال» (اکنونِ ازلی) است که تنها نقطهٔ تماسِ انسان با ابدیت محسوب می‌شود. این مقاله، با تحلیلِ هندسهٔ زمانِ حلزونی، نسبتِ آن با الگوریتمِ Ψ، و کاربردِ آن در درمانِ بیماری‌هایِ وجودیِ مدرن، افقی نوین برای «زندگی در حضور» ترسیم می‌نماید.

---

پیش‌گفتار: خطی که تو را فریب داد

ای سالکِ راهِ نور،

تو در «زمان» زندگی می‌کنی. اما آیا تاکنون از خود پرسیده‌ای که «زمان چیست»؟ اگر بپرسی، عقلت پاسخ می‌دهد: «خطی است از گذشته به آینده. از تولد به مرگ. از هیچ به هیچ.» و این پاسخ، تو را به «وهن» کشانده است.

زیرا اگر زمان، خطی مستقیم باشد، پس هر لحظه که می‌گذرد، برای همیشه از دست رفته است. پس «پیری» یعنی «نابودی». پس «مرگ» یعنی «پایان». پس «بازگشت» یعنی «محال».

اما حقیقت این است: زمان، «خط» نیست. زمان، «حلزون» است. مارپیچی که رو به بالا می‌پیچد. دایره‌ای که هرگز بسته نمی‌شود. حرکتی که در آن، «بازگشت» نه به «عقب»، که به «اصل» است. و در مرکز این مارپیچ، نقطه‌ای است که «ان حال» نام دارد. «اکنونِ ازلی». تنها جایی که «هستی» در آن واقعاً «هست».

این مقاله، روایتِ این مارپیچ است. روایتِ اینکه چگونه «زمانِ خطی» تو را فریب داد، چگونه «گذشته» و «آینده» تو را از «اکنون» ربودند، و چگونه می‌توانی از این مارپیچ بالا بروی و به «اصل» بازگردی.

«زمان، «خط» نیست. زمان، «حلزون» است. مارپیچی که در آن، «بازگشت» نه به «عقب»، که به «اصل» است.»

---

بخش اول: سه تصویر از زمان؛ خط، چرخه، حلزون

تاریخِ اندیشه، سه تصویرِ بنیادین از «زمان» به ما عرضه کرده است. هر یک از این تصاویر، یک جهان‌بینی و یک نوعِ زیستن را رقم زده است:

۱. زمانِ خطّی

تصویری که در ادیانِ ابراهیمی (به‌ویژه در قرائتِ مدرنِ آن) و فرهنگِ صنعتی غلبه دارد. زمان، یک «خطِ راست» است که از «نقطه‌ای» در گذشته به «نقطه‌ای» در آینده کشیده شده است. در این تصویر، هر لحظه «یک‌بار» اتفاق می‌افتد، و بازگشت به گذشته ناممکن است. این تصویر، «پیشرفت» را معنادار می‌کند، اما «بازگشت» را بی‌معنا. نتیجهٔ این مدل برای روحِ انسان: «افسوس» بر گذشته، «اضطراب» از آینده، و «غفلت» از حال.

۲. زمانِ چرخه‌ای

تصویری که در اساطیرِ کهن و ادیانِ شرقی (هندوئیسم، بودیسم) غلبه دارد. زمان، یک «دایره» است که در آن، همه‌چیز در «ادوارِ» بی‌پایان تکرار می‌شود. در این تصویر، «بازگشت» معنادار است، اما «پیشرفت» یک توهم. نتیجهٔ آن: «تناسخ»، «تسلیم» در برابرِ تقدیر، و «پوچی» از جنسِ «همه‌چیز تکراری است».

۳. زمانِ حلزونی (مارپیچی)

تصویری که مکتبِ حقیقت آن را به‌عنوانِ «نقشهٔ راهِ سلوکِ نوری» پیش می‌نهد. در زمانِ حلزونی، حرکت، نه بر یک «خطِ راست» است و نه بر یک «دایرهٔ بسته». حرکت، بر یک «مارپیچ» است: مسیری که «دور» می‌زند، «بازمی‌گردد»، اما هر بار در «ارتفاعی» تازه. این تصویر، هم «بازگشت» را حفظ می‌کند (زیرا سلوک، «بازگشت به فطرت» است)، هم «پیشرفت» را (زیرا هر بازگشت، در سطحی بالاتر از آگاهی رخ می‌دهد).

«زمانِ حلزونی، هم «بازگشت» را حفظ می‌کند و هم «پیشرفت» را. این، حرکتِ سالکِ حقیقی است.»

---

بخش دوم: هندسهٔ زمانِ حلزونی؛ چگونه کار می‌کند؟

برای فهمِ دقیقِ زمانِ حلزونی، باید آن را با «جهاتِ» وجود و «شدّتِ» نور پیوند زد. مارپیچِ زمانِ حلزونی از سه مؤلّفهٔ بنیادین تشکیل شده است:

۱. محورِ عمودی (شدّتِ نور)

این محور، همان «نردبانِ نور» است. از «اطلاقِ نور» (لاهوت) تا «نورِ فشرده» (ناسوت). حرکتِ رو به بالا در این محور، یعنی «افزایشِ شدّتِ نور» و «تقویتِ جهتِ حقّی». حرکتِ رو به پایین، یعنی «کاهشِ شدّتِ نور» و «سقوط به جهتِ خودی» (وهن).

۲. حرکتِ دَوَرانی (طلب و بازگشت)

این حرکت، همان «گردش» به دورِ مرکز است. سالک دائماً «به دورِ» حقیقت می‌گردد. این گردش، نمادِ «طلبِ» دائمیِ حقیقت است که هرگز پایان نمی‌یابد. هر دایره، یک «چرخهٔ» وجودی است که در آن، سالک با یک «آزمون» روبرو می‌شود و از آن عبور می‌کند.

۳. شعاعِ دایره (قُرب و بُعد)

هرچه سالک در محورِ عمودی «بالاتر» می‌رود (شدّتِ نورش بیش‌تر می‌شود)، «شعاعِ» دایرهٔ او «کمتر» می‌شود: او به «مرکزِ» دایره نزدیک‌تر می‌گردد. و هرچه «پایین‌تر» می‌رود، شعاعِ دایره «بیش‌تر» می‌شود: او از مرکز دور می‌شود و در «پراکندگیِ» کثرات سرگردان می‌گردد.

پس، زمانِ حلزونی، یک «مارپیچِ مخروطی» است: در قاعدهٔ مخروط (مراتبِ پایینِ نور)، دایره‌ها بزرگ و پراکنده‌اند. هرچه به رأسِ مخروط نزدیک می‌شویم، دایره‌ها کوچک‌تر و به «نقطه» (مرکز) نزدیک‌تر می‌گردند. و رأسِ مخروط، همان «نقطهٔ احدیِّ نوری» است: آنجا که «زمان» محو می‌شود و «حضورِ» محض باقی می‌ماند.

«در زمانِ حلزونی، هرچه به «مرکز» نزدیک‌تر می‌شوی، دایره‌هایِ وجودت تنگ‌تر می‌گردند تا آن‌که در «نقطهٔ احدیِّ نوری» محو می‌شوی.»

---

بخش سوم: زمانِ حلزونی و «بازگشتِ ابدی»؛ تفاوت با نیچه و عرفانِ چرخه‌ای

مفهومِ «بازگشت» در زمانِ حلزونی، بنیادی‌ترین تفاوتِ آن با سایرِ مدل‌های چرخه‌ای است:

· در «بازگشتِ ابدیِ» نیچه، همه‌چیز «دقیقاً به همان صورتِ پیشین» تکرار می‌شود. این یک «تکرارِ تراژیک» و «دورِ باطل» است که در آن، هیچ‌گونه صعودی وجود ندارد.

· در «تناسخِ» ادیانِ شرقی، هدف «خروج» از چرخه است، نه «حرکت در آن». این یک «فرار» از زمان است، نه «حضور» در آن.

· امّا «بازگشت» در زمانِ حلزونیِ مکتبِ حقیقت، نه «تکرارِ همان» است، و نه «تناسخ». بلکه «تجدیدِ عهد در مرتبه‌ای بالاتر» است. در سلوکِ نوری، سالک دائماً به «همان» نقطه‌ها بازمی‌گردد: به همان «زخمِ» کودکی، به همان «وسوسهٔ» نفس، به همان «غفلتِ» همیشگی. اما این بازگشت، در «ارتفاعی» تازه رخ می‌دهد: او این بار با «آگاهیِ» بیش‌تر و «نورِ» بیش‌تر به آن زخم نگاه می‌کند.

پس، بازگشت در زمانِ حلزونی، «بازگشتِ» محض نیست، «فراروی» است در لباسِ «یادآوری» (که در عرفانِ اسلامی، «تذکّر» نامیده می‌شود).

«بازگشت در زمانِ حلزونی، «تکرارِ همان» نیست؛ «فراروی» در لباسِ «یادآوری» است. هر بازگشت، در «ارتفاعی» تازه رخ می‌دهد.»

---

بخش چهارم: زمانِ حلزونی و الگوریتمِ Ψ؛ کارما و تجدید

در دستگاهِ مکتبِ حقیقت، «کارما» به معنای «بازگشتِ اثرِ وجودی» است، نه «مجازاتِ» یک عمل. و این «بازگشت»، دقیقاً بر اساسِ منطقِ زمانِ حلزونی رخ می‌دهد. هر عملِ ما (چه در جهتِ حقّی، چه در جهتِ خودی)، یک «دایره» در مارپیچِ وجود ایجاد می‌کند. این دایره، پس از مدّتی، «بازمی‌گردد» و ما در «همان» موقعیت (اما در «ارتفاعی» تازه) قرار می‌گیریم.

· اگر عمل، «خودی» بوده باشد (جهل، خودکامگی، ظلم)، ما در «دایره‌ای» در همان سطحِ پیشین یا حتّی «پایین‌تر» گرفتار می‌شویم. این، «وهنِ» تکرارشونده است: «دورِ باطل».

· اگر عمل، «حقّی» بوده باشد (صدق، خدمت، وفا)، ما در «دایره‌ای» در سطحی «بالاتر» به همان موقعیت بازمی‌گردیم و این بار آن را با «نورِ» بیش‌تر حل می‌کنیم.

پس، الگوریتمِ Ψ (تخلیه، تحلیه، تجلیه)، در حقیقت، «نقشهٔ» حرکت بر روی این مارپیچ است:

· «تخلیه» یعنی شکستنِ دایره‌هایِ بستهٔ خودی.

· «تحلیه» یعنی گشودنِ دایره‌هایِ بالاترِ خدمت.

· «تجلیه» یعنی رسیدن به «نقطه‌ای» که در آن، دایره آن‌قدر کوچک می‌شود که با «مرکز» یکی می‌گردد.

«الگوریتمِ Ψ، نقشهٔ حرکت بر روی مارپیچِ زمان است: تخلیه برای شکستنِ دایره‌هایِ بسته، تحلیه برای گشودنِ دایره‌هایِ بالاتر، و تجلیه برای رسیدن به مرکز.»

---

بخش پنجم: زمانِ حلزونی و «حضور»؛ تناقضِ حل‌شده

در اینجا ممکن است یک «پارادوکس» به ذهن خطور کند: اگر زمان، یک «مارپیچ» است که دائماً در آن به «جلو» می‌رویم و «بالا» می‌آییم، پس «حضور» چه می‌شود؟ آیا «حضور» به معنای «توقّف» در یک نقطه نیست؟

پاسخ در مکتبِ حقیقت این است: «حضور»، نه «توقّف در یک نقطه»، که «حرکت در مرکز» است. مرکزِ دایره، در عینِ حال که همهٔ شعاع‌ها به آن ختم می‌شوند، خود «ساکن» است. اما این سکون، یک «سکونِ پویا»ست: سکونی که از «شدّتِ» حرکت پدید آمده است (مانندِ چرخِ ریسنده‌ای که از شدّتِ سرعت، ساکن به نظر می‌رسد).

پس، حضور، همان «حرکت در مرکز» است: چنان در «جهتِ حقّی» غرق شدن که «زمانِ» خطّی و چرخه‌ای هر دو در تو فرو می‌ریزند و «اکنونِ» ابدی متولّد می‌شود. این، همان «ان حال» است که در عرفانِ اسلامی، «وقت» نامیده می‌شود: «الصُّوفِيُّ ابْنُ الْوَقْتِ» (صوفی، فرزندِ وقتِ خود است).

در فلسفهٔ اشراق، سهروردی این «حضور» را «اتصال به نورالانوار» می‌نامد؛ لحظه‌ای که در آن، سالک از «زمانِ خطی» جدا شده و به «زمانِ قدسی» (که همان حضورِ محض است) دست می‌یابد (سهروردی، ۱۳۷۵، ص ۹۲).

««حضور»، «سکون» نیست؛ «حرکت در مرکز» است. چنان در «جهتِ حقّی» غرق شدن که زمانِ خطّی و چرخه‌ای هر دو فرو می‌ریزند.»

---

بخش ششم: سه بیماریِ زمانِ خطی و درمانِ حلزونیِ آنها

تمدنی که در آن زندگی می‌کنی، سخت اسیر «زمانِ خطی» است. این اسارت، سه بیماریِ مهلک برایِ روحت ایجاد کرده است:

۱. بیماریِ یکم: حسرتِ گذشته (افسوسِ مزمن)

زمانِ خطی به تو می‌گوید: «گذشته، رفته و بازنمی‌گردد.» پس تو مدام در حال «افسوس خوردن» هستی. درمانِ حلزونی: در زمانِ حلزونی، «هیچ‌چیز» از دست نمی‌رود. هر تجربه‌ای، «ذخیره» می‌شود. وقتی در مارپیچ بالا می‌روی، از «همان» نقاط عبور می‌کنی، اما این بار با «آگاهی» بیشتر. گذشته‌ات، «مرده» نیست. «درس» است. پس به‌جای «حسرت»، «شکر» کن.

۲. بیماریِ دوم: اضطرابِ آینده (دلهرهٔ مزمن)

زمانِ خطی به تو می‌گوید: «آینده نامعلوم است.» پس تو مدام در حال «نگرانی» هستی. درمانِ حلزونی: در زمانِ حلزونی، «آینده» همان «بازگشت به اصل» است. تو به سوی «مرکز» می‌روی. و مرکز، «امن» است. آینده، «مجهول» نیست. «معلوم» است: تو به سوی «او» می‌روی. پس به‌جای «اضطراب»، «امید» داشته باش.

۳. بیماریِ سوم: غفلت از حال (اسپاگتی‌شدنِ وجودی)

زمانِ خطی، تو را «کش می‌آید» میانِ گذشته و آینده. «حال» که تنها نقطهٔ تماسِ تو با «هستی» است، گم می‌شود. درمانِ حلزونی: در زمانِ حلزونی، «حال» همه‌چیز است. «حال»، نه یک «نقطه» روی خط، که «مرکزِ» مارپیچ است. «حال»، «در» ورود به «ان ازلی» است. پس «حال» را دریاب.

«سه بیماریِ زمانِ خطی – حسرت، اضطراب، غفلت – در زمانِ حلزونی به شکر، امید و حضور تبدیل می‌شوند.»

---

بخش هفتم: «ان حال»؛ تنها نقطهٔ تماس با ابدیت

«ان حال»، کلیدواژهٔ این رساله و رازِ سلوک در زمانِ حلزونی است. «ان حال»، «اکنونِ ازلی» است؛ لحظه‌ای که در آن، «زمان» و «بی‌زمانی» به هم می‌رسند.

ویژگی‌هایِ «ان حال»:

۱. تنها نقطهٔ «واقعی» است. گذشته، «خاطره» است. آینده، «تصوّر». فقط «حال» است که «هست» و تو را به «واقع» (حق) متصل می‌کند.

۲. در «ان حال»، «او» حضور دارد. قرآن می‌فرماید: «وَهُوَ مَعَكُمْ أَيْنَ مَا كُنتُمْ» (حدید/۴). این «معیّتِ» الهی، فقط در «حال» تجربه می‌شود، نه در خاطره و خیال.

۳. «ان حال»، «در» ورود به «ابدیت» است. «ابدیت»، «بی‌زمانی» است. و تنها راهِ ورود به «بی‌زمانی»، «حضورِ کامل» در «حال» است.

۴. در «ان حال»، «بازگشت» رخ می‌دهد. توبه، جبران، تجدیدِ عهد، همه در «حال» ممکن است. نه فردا، نه دیروز. «امروز». «همین لحظه».

««ان حال»، تنها نقطه‌ای است که در آن، «زمان» و «بی‌زمانی» به هم می‌رسند. تنها جایی که «او» حضور دارد و «بازگشت» ممکن است.»

---

بخش هشتم: زمانِ حلزونی در قرآن؛ اشارتی عظیم

این تصویرِ مارپیچی از زمان، شاید در نگاهِ نخست «نوآورانه» به نظر برسد. اما در خودِ قرآن کریم، اشارتی شگرف به این حقیقت نهفته است:

«وَالسَّمَاءِ ذَاتِ الْحُبُكِ» (ذاریات/۷)

«سوگند به آسمانِ دارای «حُبُک» (راه‌های مارپیچ، موج‌های شکن‌دار، یا چین و شکن‌های منظم).»

در مکتبِ حقیقت، ما این آیه را نه فقط یک «خبرِ علمی»، که یک «استعارهٔ وجودی» می‌دانیم: سوگند به «آسمانِ» وجودِ تو، که مسیرِ «سلوکِ» تو در آن، نه یک «خطِ راست»، نه یک «دایرهٔ بسته»، که یک «حُبُک»، یک «مارپیچِ» نوری است. و «حرکتِ» تو در این مارپیچ، همان «سبیل»ی است که «إِلَی رَبِّكَ» (به سوی پروردگارت) می‌رود.

ابن‌عربی در الفتوحات المکیة، «حُبُک» را به «مراتبِ وجود» تعبیر می‌کند و معتقد است که سلوکِ سالک، حرکت در این مراتبِ مارپیچی است که هر بار او را به «مرکز» نزدیک‌تر می‌کند (ابن‌عربی، ۱۹۸۰، ج ۳، ص ۱۲).

«آیهٔ «وَالسَّمَاءِ ذَاتِ الْحُبُكِ» استعاره‌ای است از «آسمانِ وجود» که مسیرِ سلوک در آن، «مارپیچیِ نوری» است.»

---

جمع‌بندی و حکمتِ نهایی

ای حمالِ نور،

تو در «زمانِ حلزونی» زندگی می‌کنی.

پس نه از «تکرار» نومید شو و نه به «پیشرفتِ» خطّی مغرور.

وقتی می‌بینی که «همان» زخمِ قدیمی، «همان» وسوسهٔ همیشگی، «همان» غفلتِ مکرّر، دوباره به سراغت آمده است، نومید مشو. این «تناسخ» نیست، «بازگشتِ ابدیِ همان» نیست. این، «حلزونِ» وجودِ توست که تو را به «همان» نقطه بازگردانده، تا این بار در «ارتفاعی» تازه، با «نوری» بیش‌تر، با «آگاهیِ» عمیق‌تر، آن را «حل» کنی و از آن «عبور» نمایی.

و وقتی احساس می‌کنی که در «پیشرفتِ» سلوک، گویی به «هیچ» نرسیده‌ای، مغرور مشو و مأیوس مباش. تو در «حلزونِ» وجود در حرکتی: حرکتی که هم «دور» می‌زند هم «بالا» می‌رود. و این، تنها حرکتی است که «خانه» در آن معنا می‌یابد.

زیرا «خانهٔ» تو، نه «آغازِ» مارپیچ است و نه «پایانِ» آن.

«خانهٔ» تو، «مرکزِ» مارپیچ است:

همان «نقطهٔ» نور

که همهٔ دایره‌ها

از آن بیرون می‌زنند و به آن بازمی‌گردند.

و «او»، همان «مرکز» است.

و تو، بر گردِ او می‌گردی.

و گردشت، هر روز،

تنگ‌تر

و نورانی‌تر

می‌شود.

---

📚 مطالب مرتبط:

· مقاله: خودشناسی نوری چیست؟ (درگاهِ ورود)

· مقاله: نظام احسن (نظمِ کلانِ هستی)

· مقاله: حرکت جوهری و صیرورت مستمر از منظر مکتب حقیقت

· مقاله: کلان‌واکاویِ خودشناسیِ نوری

---

منابع و مآخذ

· قرآن کریم (سوره‌های حدید، ذاریات، و ...).

· ابن‌عربی، محی‌الدین. (۱۹۸۰). الفتوحات المکیة. بیروت: دار صادر.

· سهروردی، شهاب‌الدین. (۱۳۷۵). مجموعة مصنّفات شیخ اشراق. تهران: مؤسسهٔ مطالعات و تحقیقات فرهنگی.

· صدرالدین شیرازی، محمد. (۱۹۸۱). الحکمة المتعالیة فی الأسفار العقلیة الأربعة. بیروت: دار احیاء التراث.

· امیراحمدی، مهدی. (۱۴۰۴). خودشناسیِ نوری و مکتبِ حقیقتِ وجودی.

---

🔹 بیانیه شفافیت و یادداشت کوتاه:

همهٔ مطالب این صفحه، برداشت‌های شخصی نویسنده از قرآن، عرفان اسلامی و تاریخِ فلسفه است که با تأمل و تحقیق، تدوین شده‌اند. هیچ وابستگی گروهی یا تشکیلاتی ندارم. این نوشته‌ها، یک نقشهٔ راه شخصی برای خودشناسی است، نه یک سازمان، فرقه یا ایدئولوژی بسته. این نوشتار در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با اعتقاد به اسلام به عنوان کامل‌ترین و خاتم ادیان تدوین شده است.

---

📝 خلاصهٔ کوتاه برای معرفی در ویرگول:

«زمان حلزونی؛ تحلیلِ فلسفی–عرفانیِ زمان به‌مثابه سلوکِ مارپیچیِ نور»

تمدنِ مدرن، زمان را «خطی» برگشت‌ناپذیر تعریف کرده که حسرتِ گذشته، اضطرابِ آینده، و غفلت از حال را به بار آورده است. این مقاله، با تکیه بر قرآن و حکمتِ اشراق، مفهوم «زمانِ حلزونی» را به‌عنوان درمانِ این وهن معرفی می‌کند و «ان حال» (اکنونِ ازلی) را تنها نقطهٔ تماسِ انسان با ابدیت می‌داند.

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)

خودشناسی نوری / مکتبِ حقیقتِ وجودی

---

۰
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید