ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۴ دقیقه·۳ ماه پیش

روان و توان از «نیرویِ خیال» تا «جریانِ نور»

بسمه تعالی

بنام یگانه مهربان بخشنده جان

---

روان و توان

از «نیرویِ خیال» تا «جریانِ نور»

---

چکیده

این تمثیل، روایتِ مسافری است که در بیابان، به درختی کهن و بی‌میوه می‌رسد. درخت، از «بیماریِ روان» سخن می‌گوید که «توانِ» او را گرفته است. پیرِ راه، مسافر را به گوش‌سپاری به ریشه‌ها دعوت می‌کند و با «حضورِ نوری»، درخت را به زندگی بازمی‌گرداند. این نوشتار، با زبانی تمثیلی و هم‌سفری، نشان می‌دهد که «توان» نتیجه‌ی «روان» است و «روان»، اتصال به «نورِ فطرت»؛ و هر که روان را بشناسد، توان را یافته است.

---

روزی، مسافری در بیابان، به درختی کهن و بی‌میوه رسید. تنه‌اش خشکیده، شاخه‌اش شکسته، و سایه‌ای از آن نمی‌افتاد. مسافر، خسته و ناتوان، زیر آن درخت نشست و با خود گفت: «ای درخت، روزی تو نیز سایه‌بانِ مسافران بودی، روزی میوه‌ات تشنگان را سیراب می‌کرد. امروز، چه بر سرِ تو آمده است؟»

از دلِ درخت، صدایی برخاست: «ای مسافر، مرا به حال خود رها کن. من، «توانِ» خود را از دست داده‌ام. دیگر نه میوه‌ای دارم، نه سایه‌ای، نه طراوتی.»

مسافر پرسید: «اما چرا؟ چه چیزی توانِ تو را گرفته است؟»

درخت گفت: ««روانِ» من، بیمار است. ریشه‌هایم، خشکیده‌اند. آبِ حیات، به آنها نمی‌رسد. اگر روان نباشد، توان نمی‌ماند. اگر ریشه نباشد، میوه نمی‌رسد.»

مسافر، با شنیدن این سخن، به ریشه‌های درخت نگاه کرد. زمین، سخت و خشک بود و اثری از رطوبت در آن نبود.

ناگهان، پیرِ راهی از دور پیدا شد. به مسافر نزدیک شد و گفت: «می‌خواهی این درخت را نجات دهی؟»

مسافر گفت: «آری، اما آب در این بیابان نیست.»

پیر لبخند زد و گفت: «آب، در دلِ خودِ درخت است. اگر بتوانی «روانِ» آن را بیدار کنی، توانش بازمی‌گردد. برو و دست بر تنه‌اش بگذار و در سکوت، به «ریشه‌ها» گوش بسپار.»

مسافر، دست بر تنه‌ی خشکیده‌ی درخت نهاد و چشمانش را بست. در سکوت، صدایی از اعماقِ زمین شنید؛ صدایِ ریشه‌هایی که همچنان، در جستجویِ آب بودند؛ ریشه‌هایی که تسلیمِ خشکی نشده بودند، اما به تنهایی نمی‌توانستند راهی بیابند.

و ناگهان، مسافر احساس کرد که چیزی از کفِ دستش به درخت جاری می‌شود؛ نوری که نه از آبِ زمین، که از «حضورِ او» سرچشمه می‌گرفت.

درخت، لرزید. شاخه‌ای سبز از تنه‌اش بیرون زد، برگ‌هایی تازه رویید، و در میانِ آنها، غنچه‌ای کوچک آشکار شد.

پیرِ راه گفت: «این، «روان» است که «توان» را می‌آفریند. نه توان، روان را، که روان، توان را. وقتی روان، به نور متصل می‌شود، توان، بی‌آنکه تلاشی کند، جاری می‌شود. و وقتی روان، از نور جدا می‌شود، توان، حتی با تلاشِ بسیار، باز نمی‌گردد.»

مسافر، با این شهود، دریافت که:

روان، «ریشه» است؛

و توان، «میوه».

روان، «چشمه» است؛

و توان، «جریان».

روان، «نور» است؛

و توان، «تابش».

هر که روان را بشناسد،

توان را یافته است؛

و هر که توان را بجوید،

بی‌آنکه روان را بیابد،

هرگز به توان نخواهد رسید.

---

🌿 تمرین عملی (۳ گام برایِ اتصالِ روان به نور و بازیابیِ توان)

برایِ آنکه این تمثیل، از یک «روایت» به «تمرینِ زیستن» تبدیل شود، این گام‌ها را در زندگی جاری کن:

🌑 گامِ اول (تخلیه): تشخیصِ «بیماریِ روان»

امروز، اگر احساسِ «ناتوانی»، «خستگیِ مزمن» یا «بی‌انگیزگی» کردی، از خود بپرس: «آیا این ناتوانی، از «روان» من سرچشمه می‌گیرد؟ آیا روانِ من، از «نور» جدا شده است؟» این تشخیص، «تمرینِ تخلیه از خودبنیادی» است.

تشخیصِ بیماریِ روان، «تمرینِ تخلیه از خودبنیادی» است.

🌟 گامِ دوم (تحلیه): گوش‌سپاری به ریشه‌ها

در سکوت، دست بر سینه‌ات بگذار (نمادِ تنه‌ی درخت) و به «ریشه‌های» وجودت گوش بسپار. از خود بپرس: «آیا ریشه‌هایِ من، به «نورِ فطرت» متصل است، یا از آن جدا افتاده؟» این تمرین، «تحلیه» (آماده‌سازیِ دل برای اتصال) است.

گوش‌سپاری به ریشه‌ها، «تمرینِ تحلیه» (آماده‌سازیِ ظرف برای اتصال) است.

🌊 گامِ سوم (تجلیه): جاری‌سازیِ نور در روان

امروز، یک کارِ کوچک انجام بده که از «نورِ فطرت» سرچشمه می‌گیرد، نه از «نیرویِ خیال». مثلاً به کسی کمک کن، یک کارِ خلاقانه انجام بده، یا در سکوت، به «حضور» توجه کن و بگذار نور، از طریقِ روانت، به توان تبدیل شود. این وفا بر اتصالِ روان به نور، «تمرینِ تجلیه» (جاری‌سازیِ توانِ حقیقی در زندگی) است.

جاری‌سازیِ نور در روان، «تمرینِ تجلیه» (جاری‌سازیِ توانِ حقیقی در زندگی) است.

---

💎 حکمتِ نهایی

ای هم‌سفرِ نادیده،

اگر احساس می‌کنی

که «توان» از تو رفته است،

به «روان» خود برگرد.

نیرویِ خود را در «بیرون» مجوی؛

که بیرون، «توانِ خیالی» می‌دهد،

و توانِ خیالی،

چون سراب،

نمی‌نوشاند.

به «درون» برو،

به «ریشه‌های» وجودت.

ببین آیا روانت،

به «نورِ فطرت» متصل است،

یا از آن،

جدا افتاده است؟

اگر روان، به نور متصل باشد،

توان،

بی‌آنکه بجویی،

در تو جاری می‌شود.

و اگر روان، از نور جدا باشد،

هرچه بکوشی،

ناتوان‌تر می‌شوی.

زیرا که:

«توان، «هدیه‌ی» روان است؛

و روان، «هدیه‌ی» نور؛

و نور، «همان» است که همیشه بوده،

و همیشه خواهد بود.»

---

📚 مطالب مرتبط

· مقاله: «خویشتنِ نوری و فطرتِ الهی»

· مقاله: «عصب و نسب؛ دو قطبِ سلوک در زندگی»

· مقاله: «شاهد؛ چشمِ دل در هیاهویِ نفس»

· مقاله: «از خودبینی تا بی‌نامی؛ سیرِ سلوک در هفت مرحله»

---

🔹 بیانیه شفافیت

همهٔ مطالب این صفحه، برداشت‌های شخصی نویسنده از قرآن، عرفان اسلامی و تاریخِ فلسفه است که با تأمل و تحقیق، تدوین شده‌اند. هیچ وابستگی گروهی یا تشکیلاتی ندارم. این نوشته‌ها، یک نقشهٔ راه شخصی برای خودشناسی است، نه یک سازمان، فرقه یا ایدئولوژی بسته. این نوشتار در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با اعتقاد به اسلام به عنوان کامل‌ترین و خاتم ادیان تدوین شده است.

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)

در مسیرِ روشنِ بندگی

روانمقاله
۰
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید