ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۱۳ دقیقه·۲ ماه پیش

دیوارهای درون

بسمه تعالی

بنامِ صاحبِ جان، یگانهٔ خالقِ مهربان

دیوارهای درون

چرا از خودمان فرار می‌کنیم؟

---

«ما از خودمان نمی‌ترسیم — از آنچه در خودمان پنهان کرده‌ایم می‌ترسیم.

و فرار، راهِ نجات نیست — راهِ تداومِ زندان است.

و تنها راهِ آزادی، ایستادن در برابرِ دیوار است — و دیدنِ آن.

و دیوار، وقتی دیده شود — خودش فرو می‌ریزد.

که آینه، هرگز خورشید نمی‌شود — فقط می‌تاباند.

و عبد، عبد می‌ماند. و رب، رب.»

---

سرآغاز

در نوشتهٔ پیشین، از «سفر به درون» گفتم. از لایه‌ها، از صداها، از اتاق‌هایِ روشن و تاریک. و گفتم که در انتهایِ اتاقِ تاریک، دری هست که به «نشانه‌ای از او» باز می‌شود.

اما یک پرسش باقی ماند. پرسشی که شاید مهم‌ترین پرسشِ این سفر باشد:

اگر در انتهایِ اتاقِ تاریک، نشانه‌ای از او هست — پس چرا کسی به آن‌سو نمی‌رود؟ چرا همه در اتاقِ روشن می‌مانند؟ چرا از تاریکی می‌گریزند؟

پاسخ، ساده است: چون بین ما و آن اتاق، دیوارهایی هست. دیوارهایی که خودمان ساخته‌ایم. دیوارهایی که یک روز، محافظ بودند — و امروز، زندان.

این نوشته، دربارهٔ همان دیوارهاست. دربارهٔ فرار از خود. و دربارهٔ اینکه چگونه می‌توان دیوار را دید — و از آن گذشت.

قیدِ کلیدی: این نوشته، «روان‌شناسیِ محض» نیست. و فرار از خود، «فرار از «نفسِ امّاره» است — که در قرآن، به «فرمان‌دهی به بدی» توصیف شده: «إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ» (یوسف، ۵۳). و «نفس»، «رها» نمی‌شود — «تزکیه» می‌شود — با معیارِ شریعت. و پیامبر خاتم (ص) و اهل بیتِ او (ع)، درِ ورودند — نه بیگانه.

---

بخشِ یکم: چرا فرار؟

قبل از هر چیز، باید یک چیز را بپذیریم:

فرار، به‌عنوانِ واکنشِ زیستی، طبیعی است.

فرار، نشانهٔ ضعف نیست. نشانهٔ بقاست. هر موجودِ زنده‌ای، وقتی با درد روبرو می‌شود، فرار می‌کند. این، در ما نهادینه است. و اگر نبود — نسلِ ما منقرض می‌شد.

اما «فرارِ مشروع» با «فرارِ نامشروع» فرق دارد. فرارِ مشروع، آن است که در چارچوبِ شریعت، از حرام به حلال، از گناه به طاعت، از محیطِ فاسد به محیطِ صالح — فرار می‌کند: «فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ» (ذاریات، ۵۰). اما فرارِ نامشروع — فرار از خود، از مسئولیت، از حقیقت — همان چیزی است که در این نوشتار از آن می‌گوییم.

اما مشکل اینجاست: آنچه در گذشته نجات‌بخش بود، امروز زندان‌ساز شده. آن دیواری که در کودکی ما را از دردِ طرد شدن حفظ کرد، امروز ما را از رابطهٔ واقعی دور می‌کند. آن سکوتی که در نوجوانی ما را از دعوا نجات داد، امروز ما را از بیانِ خود بازمی‌دارد. و معیارِ تفکیک، شریعت است — که کدام «نجات»، مشروع است — و کدام «زندان»، باید فرو بریزد.

پس فرار، دو چهره دارد:

· چهرهٔ نجات‌بخش: آن لحظه‌ای که فرار، از ما محافظت می‌کند.

· چهرهٔ زندان‌ساز: آن سال‌ها که فرار، ما را محصور می‌کند.

و ما، باید بفهمیم که در کدام چهره هستیم.

---

بخشِ دوم: چهار دیوار

دیوارهایی که در درون ما ساخته شده، چهار است. و هر کدام، یک نام دارد.

دیوارِ اول — حواس‌پرتی

اولین و آشکارترین دیوار، حواس‌پرتی است.

ما نمی‌گذاریم سکوت شود. وقتی در ماشین هستیم، رادیو روشن است. وقتی در خانه‌ایم، تلویزیون. وقتی در صفِ نانوایی هستیم، گوشی. وقتی در رختخوابیم، اسکرول.

چرا؟

چون سکوت، ما را با خودمان روبرو می‌کند. و ما نمی‌خواهیم با خودمان روبرو شویم. چون می‌ترسیم که در آن سکوت، صدای چیزی را بشنویم که نمی‌خواهیم بشنویم.

پس صدای دنیا را بالا می‌بریم — تا صدای درون را نشنویم.

اما این دیوار، کوتاه است. چون همیشه صدایی بلندتر پیدا می‌شود.

دیوارِ دوم — منتقدِ درون

دومین دیوار، منتقدِ درون است.

این، آن صدایی است که در سرِ ما مدام حرف می‌زند. قضاوت می‌کند. مقایسه می‌کند. سرزنش می‌کند.

· «تو به‌اندازهٔ کافی خوب نیستی.»

· «چرا مثلِ فلانی نیستی؟»

· «اگر این کار را می‌کردی، بهتر بود.»

· «تو لیاقتِ این را نداری.»

این صدا، بی‌رحم است. و ما، می‌خواهیم از آن فرار کنیم. اما نمی‌توانیم — چون در سرِ ماست. پس چه می‌کنیم؟ آن را باور می‌کنیم. و بعد، از خودمان فرار می‌کنیم — چون باور کرده‌ایم که بی‌ارزشیم.

این دیوار، بلند است. اما ترک دارد. و ترکش، جایی است که بفهمیم آن صدا، صدای ما نیست. صدایِ کسی است که روزی ما را زخم زد — و ما آن صدا را درونی کردیم.

قیدِ مهم: این صدا، با «نفسِ لوّامه» فرق دارد. «نفسِ لوّامه» — که در قرآن سوگند خورده: «وَلَا أُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ» (قیامت، ۲) — صدایِ وجدانِ بیدار است — که به‌سویِ اصلاح می‌خواند — و معیارش شریعت است. اما «منتقدِ درون» — که در این نوشتار از آن می‌گوییم — صدایِ زخم‌های درونی‌شده است — که بی‌رحم می‌سرزند — بدونِ قیدِ شریعت. پس تفکیکِ این دو، لازم است.

دیوارِ سوم — توجیه

سومین دیوار، توجیه است.

توجیه، یعنی: دلیل‌تراشی برای کارهایی که می‌دانیم درست نیستند. یعنی: پوشاندنِ خطا — با یک دلیلِ خوب.

· «من خسته بودم، برای همین داد زدم.»

· «او اول شروع کرد.»

· «من که کارِ بدی نکردم — فقط حرفم را زدم.»

· «همه همین کار را می‌کنند.»

توجیه، ماهرانه است. چون خودش را پنهان می‌کند. ما فکر می‌کنیم داریم منطقی حرف می‌زنیم — اما در واقع، داریم از خودمان فرار می‌کنیم.

و این دیوار، خطرناک‌ترین است. چون دیده نمی‌شود. چون ما فکر می‌کنیم که دیواری نیست.

اما یک راه برای دیدنش هست: وقتی کسی ما را نقد می‌کند، آیا ما سریعاً «دلیل» می‌آوریم؟ اگر بله — پس آن «دلیل»، احتمالاً توجیه است.

دیوارِ چهارم — فرافکنی

چهارمین دیوار، فرافکنی است.

فرافکنی، یعنی: دیدنِ عیب‌های خودمان در دیگران. یعنی: نپذیرفتنِ چیزی در خودمان — و نسبت دادنش به دیگران.

· کسی که در درون، خشمگین است — همه را عصبانی می‌بیند.

· کسی که در درون، حسود است — همه را حسود می‌بیند.

· کسی که در درون، دروغگو است — به همه بی‌اعتماد است.

فرافکنی، راحت است. چون بارِ عیب را از دوشِ ما برمی‌دارد — و روی دوشِ دیگری می‌گذارد.

و این دیوار، آینه‌ای است — که واژگونه کار می‌کند. یعنی: آنچه در دیگران می‌بینیم، در واقع در خودمان است.

قیدِ مهم: فرافکنی، با «قضاوتِ نفسانی» گره خورده — که در مقالهٔ «قضاوت، پردهٔ فهم» از آن گفتیم. و «قضاوتِ نفسانی» از «نفسِ امّاره» می‌آید. و «نفس»، «رها» نمی‌شود — «تزکیه» می‌شود — با معیارِ شریعت.

---

بخشِ سوم: چگونه دیوارها را ببینیم؟

حالا، پرسشِ اصلی: چگونه دیوارها را ببینیم؟

پاسخ، ساده است — اما آسان نیست:

با ایستادن.

یعنی: توقف. سکوت. نگاه.

اما این «ایستادن»، سه مرحله دارد — و در همه، شریعت، چراغِ راه است.

مرحلهٔ اول — دیدنِ فرار

اولین کار، این است که بفهمیم داریم فرار می‌کنیم. یعنی: وقتی حواسمان پرت می‌شود — متوجه شویم. وقتی منتقدِ درون حرف می‌زند — بشنویم. وقتی توجیه می‌آوریم — بگیریم. وقتی فرافکنی می‌کنیم — ببینیم.

این مرحله، سخت است. چون ما عمری این‌کار را کرده‌ایم — بی‌آنکه بدانیم.

اما کمکم، می‌فهمیم. و این فهم، آغازِ آزادی است.

مرحلهٔ دوم — نگاه کردن، بدونِ فرار

دومین کار، نگاه کردن است. یعنی: وقتی دیوار را دیدیم — فرار نکنیم. بایستیم. نگاه کنیم.

این، دردناک است. چون دیوار، زخمِ ماست. و زخم، سوزش دارد.

اما سوزش، نشانهٔ زنده بودن است. زخمی که حس نمی‌شود، مرده است.

مرحلهٔ سوم — پذیرشِ دیوار

و سومین کار، پذیرش است. یعنی: بپذیریم که این دیوار، بخشی از ماست. نمی‌جنگیم با آن. انکارش نمی‌کنیم. فقط می‌پذیریم.

و این پذیرش، عجیب است. چون وقتی نمی‌جنگیم با دیوار — دیوار، خودش فرو می‌ریزد.

چرا؟ چون دیوار، برای دفاع ساخته شده. وقتی تهدیدی نباشد — دفاعی لازم نیست.

قیدِ مهم: این «پذیرش»، «تسلیمِ منفعلانه» نیست — «دیدن» است. و «تسلیمِ حق»، چیزی دیگرست: «هماهنگیِ اراده» با ارادهٔ الهی — در چارچوبِ «امرٌ بین الامرین» — نه جبر، نه تفویض.

---

بخشِ چهارم: آنچه بعد از دیوار می‌آید

وقتی دیوار فرو ریخت، چه می‌بینیم؟

آنچه می‌بینیم، اتاقِ تاریک است. آن اتاقی که از آن فرار می‌کردیم.

و در آن اتاق، چه هست؟

خاطرات. زخم‌ها. ترس‌ها. آرزوهای ناگفته.

و در انتهایِ آن — دری. که به «نشانه‌ای» از او باز می‌شود — نه به «ذاتِ» او.

پس سفرِ ما، این‌طور است:

در بیرون ← دیوار ← اتاقِ تاریک ← در ← نشانه ← تابش

و ما، قبلاً فقط در بیرون بودیم. بعد، دیوار را دیدیم. بعد، اتاقِ تاریک را دیدیم. بعد، در را دیدیم. بعد، نشانه. و بعد، تابش.

و آن «نشانه»، همیشه آنجا بود — به‌عنوانِ «آیه‌ای» از او. اما ما نمی‌دیدیمش — چون پشتِ دیوار بودیم. و این نشانه، «آیه‌ای» از اوست — نه «ذاتِ» او. و آینه، هرگز خورشید نمی‌شود — فقط می‌تاباند.

---

بخشِ پنجم: یک نکتهٔ مهم

اما اینجا، یک نکتهٔ مهم هست.

دیوار، دشمن نیست.

ما معمولاً دیوار را دشمن می‌بینیم. با آن می‌جنگیم. می‌خواهیم خرابش کنیم.

اما دیوار، دوستِ ماست. محافظِ ماست. روزی ساخته شده — تا ما را از درد حفظ کند.

پس نمی‌جنگیم با دیوار. می‌فهمیمش. احترامش می‌گذاریم. و بعد، آرام‌آرام، از آن عبور می‌کنیم.

مثلِ کودکی که در آغوشِ مادر پناه می‌گیرد. وقتی بزرگ شد، آغوش را رها می‌کند. اما مادر را رها نمی‌کند.

پس دیوار را رها می‌کنیم. اما آن‌که دیوار را ساخته — یعنی خودِ زخم‌خوردهٔ ما — را رها نمی‌کنیم. در آغوش می‌گیریمش. دوستش می‌داریم.

و این، «مقدمه‌ای» برای شفایِ حقیقی است — که از اوست — و با «شریعت» سنجیده می‌شود.

---

بخشِ ششم: سه تمرین

برای این سفر، سه تمرینِ ساده پیشنهاد می‌کنم. و این تمرین‌ها، توصیهٔ عملی است — نه شریعت. و شریعت — یعنی نماز، روزه، ذکر، و عمل به حلال و حرام — راهِ اصلی است. این تمرین‌ها، کمکِ کمکی‌اند.

تمرینِ اول — پنج دقیقه سکوت

هر روز، پنج دقیقه سکوت — با یادِ او. بدونِ گوشی. بدونِ موسیقی. بدونِ کتاب. فقط نشستن. و گوش دادن به درون.

این تمرین، سخت است در آغاز. چون سکوت، ترسناک است. اما کم‌کم، آشنا می‌شود.

تمرینِ دوم — نوشتنِ توجیه‌ها

هر بار که دیدید دارید توجیه می‌آورید — بنویسیدش. یعنی: «من دارم به خودم می‌گویم که... چون...»

این نوشتن، توجیه را آشکار می‌کند. و وقتی آشکار شد — قدرت خود را از دست می‌دهد.

تمرینِ سوم — دیدنِ خود در دیگران

هر بار که از کسی بدتان آمد — بپرسید: «آیا این خصلت، در خودم هم هست؟»

این پرسش، دردناک است. اما آزادکننده.

قیدِ مهم: این تمرین‌ها، «ریاضتِ خودساخته» نیستند — «کمکِ کمکی» هستند. و راهِ اصلی، شریعت است.

---

حرفِ آخر

ما از خودمان فرار می‌کنیم — چون در درون، چیزی هست که نمی‌خواهیم ببینیم.

اما این فرار، راهِ نجات نیست. راهِ تداومِ زندان است.

و تنها راهِ آزادی، ایستادن در برابرِ دیوار است — و دیدنِ آن.

و دیوار، وقتی دیده شود — خودش فرو می‌ریزد.

پس:

· بایست.

· نگاه کن.

· بپذیر.

· عبور کن.

و در آن‌سو، «نشانه‌ای» از او هست — که همیشه، در انتظارِ «دیده‌شدن» بوده.

که آینه، هرگز خورشید نمی‌شود — فقط می‌تاباند.

و عبد، عبد می‌ماند. و رب، رب.

فقط باید از دیوار بگذری.

و بدان: دیوار، دشمنِ تو نیست. دوستی است که کج فهمیده شده. در آغوشش بگیر — و آزادش کن.

و در این راه، تنها نیستی — چون پیامبر خاتم (ص) و اهل بیتِ او (ع)، درِ ورودند — نه بیگانه.

حکمتِ نهایی:

ما از خودمان فرار می‌کنیم — چون در درون، زخمی هست که نمی‌خواهیم ببینیم.

و فرار، راهِ نجات نیست — راهِ تداومِ زندان است.

و دیوار، دشمن نیست — دوست است.

و دیوار، وقتی دیده شود — خودش فرو می‌ریزد.

و در آن‌سو، «نشانه‌ای» از او هست — نه «ذاتِ» او.

و «نشانه»، «آیه‌ای» از اوست — که با «معیارِ شریعت» سنجیده می‌شود.

و «آینه»، هرگز «خورشید» نمی‌شود — فقط «می‌تاباند».

و «عبد»، «عبد» می‌ماند. و «رب»، «رب».

و «شهودِ بدونِ شریعت»، «توهم» است — نه «شهود».

و پیامبر خاتم (ص) و اهل بیتِ او (ع)، درِ ورودند — نه بیگانه.

---

تمرینِ عملی — سه گامِ عبور از دیوار

۱. گامِ دیدن:

امروز، سه بار، بپرسید: «آیا من، الان دارم فرار می‌کنم — یا روبرو می‌شوم؟» و آن را با «شریعت» بسنجید.

۲. گامِ نگاه:

امروز، یک بار، در سکوت بنشینید — با یادِ او — و به درون نگاه کنید. بدونِ فرار. فقط تماشا.

۳. گامِ پذیرش:

امروز، یک بار، چیزی را که در خودتان انکار می‌کردید، بپذیرید. بدونِ توجیه. و بگویید: «این، هست. و من، می‌بینمش.»

نتیجه را یادداشت کنید.

---

🌱 پند

«دیوار» را تصور کن — که در خانه‌ات، میانِ تو و باغچه «کشیده» شده. و سال‌ها «پیش»، این «دیوار» «تو» را «از» «سرما» «حفظ» «کرد». و حالا، باغچه «پشتِ» «دیوار» «مانده» — و «نور» «نمی‌رسد».

پس «دیوار» را «نکوب» — «بفهمش». و آرام، «آجر» «آجر»، «بازش» «کن». و «باغچه»، «خودش» «می‌شکفد».

و بدان: دیوار، از تو نیست — یادگارِ روزی است که خودت را نبخشیدی. و باغچه، از تو نیست — نشانه‌ای از اوست.

---

🌸 تأمل

«اتاقی» را تصور کنید — که سال‌ها «بسته» «بوده». و «پشتِ» «درش»، «نوری» «می‌تابد» — «از» «پنجره‌ای» «کوچک» — «که» «کسی» «آن» «را» «نمی‌بیند».

و «صاحبِ» «خانه»، «عمری» «به» «بیرون» «رفته» — «به» «مهمانی»، «به» «سفر»، «به» «جستجو». و «وقتی» «برگشته»، «اتاق» «را» «بسته» «دیده» — «و» «نگفته»: «بگذار» «بسته» «بماند».

تفاوتِ «این» «دو» «حال»، «اتاق» نیست — «برگشتن» «یا» «نگشتن» «است».

پس «برگرد» — «به» «اتاقِ» «خودت». و «در» را «باز» «کن». و «ببین» — که «نشانه‌ای» «آنجا» «بود» — «همیشه».

نکتهٔ کلیدی: «دیوارهای درون»، «زخم‌های درونی‌شده» هستند — نه «شیاطینِ بیرونی». و «دیوار»، «دشمن» نیست — «محافظِ» قدیمی است. و «عبور» از آن، با «شریعت» است — نه با «شهودِ بی‌معیار». و «نشانه‌ای» که در آن‌سو هست، «آیه‌ای» از اوست — نه «ذاتِ» او.

---

کلیدواژه‌ها

دیوارهای درون، فرار از خود، حواس‌پرتی، منتقدِ درون، نفسِ لوّامه، توجیه، فرافکنی، قضاوتِ نفسانی، ایستادن، پذیرش، شریعت، امرٌ بین الامرین، آینه‌داری.

---

📚 مطالب مرتبط

· مقاله: «سفر به درون» — نقشه‌ای برای شناختِ خود

· مقاله: «قضاوت، پردهٔ فهم» — هر که بیشتر فهمید، کمتر قضاوتِ نفسانی کرد

· مقاله: «نور در خاک» — چگونه فطرتِ نورانی را در جسمِ خاکی حفظ کنیم؟

· مقاله: «فرآیندِ رهایی» — گذار از جبرِ عادت به آزادیِ آگاهانه

· مقاله: «موجودی بدونِ موجودیتِ وجودی» — نیستیِ مقید، رحمِ هستی

---

یادداشت نویسنده

این خط‌ها، حاصلِ سال‌ها مطالعهٔ آزاد و تأملِ شخصی است — بدونِ هیچ ادعایِ اجتهاد یا مرجعیت.

آموخته‌هایم را در راهِ حقِ او می‌گویم. نه قصدِ توهین دارم، نه اجبار. فقط آنچه را دیده‌ام، می‌گویم.

اگر فکر می‌کنی در کلامم اشتباهی هست، روشنم کن —

در راهِ حقِ او. که روشن کردن، خودش راهِ اوست.

و امیدم به پشتوانهٔ خالقم می‌جوشد — نه به پشتوانه‌ای دیگر.

اگر با تجربه‌ات هم‌خوان بود، آن را از آنِ خود بدان؛

و اگر نه، بگذار سلامِ هم‌سفری باشد در بیابانِ پرسش‌ها.

---

🔹 بیانیه شفافیت

همهٔ مطالب این نوشته، برداشت‌های شخصی نویسنده از تجربهٔ زیسته است.

این نوشته، خود را بی‌نیاز از ارجاع به منابع نمی‌داند. شریعت چارچوب است؛ طریقت راه؛ و حقیقت حضور. و شریعت، همان است که از پیامبر خاتم (ص) و اهل بیتِ او (ع) رسیده — نه شریعتِ شخصی، نه کشفِ فردی.

«نشانه‌ای از او» در این نوشتار، «ذاتِ» خداوند نیست — «آیه‌ای» از اوست. و «آیه»، «نشانه» است — نه «حلول». و «آینه»، هرگز «خورشید» نمی‌شود — فقط «می‌تاباند».

«نفس» در این نوشتار، به «نفسِ امّاره» اشاره دارد — که در قرآن، به «فرمان‌دهی به بدی» توصیف شده: «إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ» (یوسف، ۵۳). و «نفس»، «رها» نمی‌شود — «تزکیه» می‌شود. و «تزکیه»، با «شریعت» معیار می‌شود — نه با «ریاضتِ خودساخته».

«منتقدِ درون» در این نوشتار، با «نفسِ لوّامه» — که در قرآن سوگند خورده: «وَلَا أُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ» (قیامت، ۲) — متفاوت است. «نفسِ لوّامه»، صدایِ وجدانِ بیدار است — که به‌سویِ اصلاح می‌خواند — و معیارش شریعت است. اما «منتقدِ درون»، صدایِ زخم‌های درونی‌شده است.

«فرار» در این نوشتار، «فرار از خود» است — که «فرارِ نامشروع» است. و «فرارِ مشروع» — که در قرآن آمده: «فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ» (ذاریات، ۵۰) — «فرار از گناه به طاعت» است — و این، «ممدوح» است.

«حلول» و «اتحاد» — که به‌اتفاقِ فقهای شیعه موجبِ کفر است — در این نوشتار به‌روشنی رد می‌شود. «تجلی»، غیر از «حلول» است. «لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْءٌ» — (شوری، ۱۱).

«شهودِ بدونِ شریعت»، «توهم» است — نه «شهود». و «شریعت»، «میزانِ» صادق از کاذب است.

«پذیرش» در این نوشتار، «تسلیمِ منفعلانه» نیست — «دیدن» است. و «تسلیم»، «هماهنگیِ اراده» است — نه «نفیِ» آن. «لَا جَبْرَ وَلَا تَفْوِيضَ، بَلْ أَمْرٌ بَيْنَ الْأَمْرَيْنِ.»

«تمرین‌های عملی» در این نوشتار، توصیهٔ عملی است — نه شریعت. و شریعت — یعنی نماز، روزه، ذکر، و عمل به حلال و حرام — راهِ اصلی است. این تمرین‌ها، کمکِ کمکی‌اند.

«پیامبر خاتم (ص) و اهل بیتِ او (ع)»، «درِ ورود» به «نور» هستند — نه «بیگانه».

امیدم به پشتوانهٔ خالقم می‌جوشد — نه به پشتوانه‌ای دیگر.

این نوشته در چارچوبِ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با اعتقاد به اسلام به‌عنوانِ کامل‌ترینِ ادیان، تدوین شده است. هیچ وابستگیِ گروهی یا تشکیلاتی ندارم. این نوشته‌ها، نقشه‌راهی شخصی برای خودشناسی است — نه یک سازمان، فرقه یا ایدئولوژیِ بسته.

من، مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)، در این مسیر، ادعایِ «رسیدن» ندارم. این خط‌ها، مشق‌های شبانهٔ یک بندهٔ گمنام است. اگر در آنها، نوری برایِ تو بود، آن را از آنِ خود بدان؛ و اگر نه، بگذار فقط یک «سلامِ هم‌سفری» در بیابانِ پرسش‌ها باشد.

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی — عبدالمبین

در مسیرِ روشنِ بندگی 🌿

در پناه حق 🌿

---

خدایا،

ما را در «عبور از دیوارهای درون»،

«یاری» کن.

که «دیوار» را «ببینیم» —

و «نفرینش» «نکنیم».

و «زخم‌های» «درونی» را،

با «شریعتِ» «تو» «شفا» «بده».

و «نشانه‌ای» را که در آن‌سو هست،

«آیه‌ای» «از» «تو» بشناسیم —

نه «ذاتِ» «تو».

و «آینه»،

«خورشید» نمی‌شود —

فقط «می‌تاباند».

و «عبد»، «عبد» است.

و «رب»، «رب».

و ما را بر «آینه‌داری» نگه‌دار —

نه بر «دعویِ ذات».

آمین.

۵
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید