ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۱۱ دقیقه·۴ ماه پیش

دوازده بُعد معرفتی و عرفِ واقع به حقیقت در اصل معماریِ شناخت در خودشناسیِ نوری

بسمه تعالی

بنام صاحب جان یگانه خالق مهربان

---

دوازده بُعد معرفتی و عرفِ واقع به حقیقت در اصل

معماریِ شناخت در خودشناسیِ نوری

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)

خودشناسی نوری

---

یادداشت نویسنده:

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین). من یک انسانِ عادی هستم با تجربهٔ تلخ و شیرینِ بسیار. در جوانی، «خیر» را چندان ندیدم و اشتباهاتِ بسیار کردم. اما هر چه بیشتر در «عرف» و «حکمت» غور کردم، دریافتم که آن سرگردانی‌ها مرا به این «تشنگیِ عمیق» رساند. من در پیِ مقام، شهرت یا جاه و جلال نیستم؛ آنچه از عمقِ جانم می‌خواهم، تنها «رضایتِ خالقِ مهربان» است. این نوشته‌ها، حاصلِ تأملِ شخصی، مطالعهٔ آزاد و تجربهٔ زیستهٔ من است و هیچ ادعایِ مرجعیتی ندارم. این متن‌ها را به‌عنوانِ «یادداشت‌های یک تشنه» در اختیارِ علاقه‌مندان می‌گذارم.

---

چکیده

در دستگاهِ «خودشناسیِ نوری»، شناختِ حقیقت، یک «حرکتِ خطی» نیست، بلکه «صعودی مارپیچی» در دوازده بُعد است که هر یک، دریچه‌ای به «واقع» (حقیقتِ مطلق) می‌گشایند. این دوازده بُعد، در چهار سطحِ سه‌گانه دسته‌بندی می‌شوند: ابعادِ هستی‌شناختی (که «واقعیت» را نقشه‌برداری می‌کنند)، ابعادِ انسان‌شناختی (که «واقعی» را شهود می‌کنند)، ابعادِ معرفت‌شناختی (که پلِ میانِ نقشه و شهود را می‌سازند)، و ابعادِ سلوکی (که سالک را به «واقع» می‌رسانند). این مقاله، با تکیه بر سه ستونِ حکمتِ اشراق (سهروردی)، عرفانِ اسلامی (ابن‌عربی)، و علومِ اعصابِ شناختی، به تبیینِ این دوازده بُعد و نسبتِ هر یک با «واقع» می‌پردازد. در پایان نشان داده می‌شود که «فرقان» (معیارِ سنجش) و «وفا» (ثبات در مسیر)، دو بالِ این صعودِ معرفتی هستند که سالک را از «عرفِ واقع» (شناختِ نظری) به «عینِ واقع» (حضورِ ناب) می‌رسانند.

---

پیش‌گفتار: از «نقشه» تا «سرزمین»

در رساله‌ی «واقع، واقعی، واقعیت»، سه سطحِ شناخت ترسیم شد:

سطح تعریف مثال

واقعیت نقشه، تفسیرِ ذهنی، نظریه «وحدت وجود» (نظریهٔ هستی‌شناختی)

واقعی شهود، دیدنِ بی‌واسطه، تجربهٔ عینی «وجود در وحدت» (دیدنِ وحدت در کثرات)

واقع خودِ حقیقت، اصلِ مطلق خودِ «نور» (حضورِ ناب)

اما سؤال این است: «چگونه از "واقعیت" (نظریه) به "واقعی" (شهود) و از آنجا به "واقع" (حقیقت) برسیم؟»

پاسخ، در «۱۲ بُعد معرفتی» نهفته است. این دوازده بُعد، مانند دوازده پلّه‌ی یک نردبانِ مارپیچی هستند که سالک را از «خاکِ نظریه» به «عرشِ حضور» می‌رسانند. هر بُعد، یک «دریچه» به «واقع» است؛ و مجموعِ آنها، «معماریِ کاملِ شناختِ نوری» را می‌سازند.

---

بخش اول: ساختارِ کلان — چهار سطحِ سه‌گانه

این دوازده بُعد، در چهار سطحِ سه‌گانه دسته‌بندی می‌شوند:

سطح ابعاد کارکرد نسبت با سه‌گانه

سطح اول: هستی‌شناختی ۱ تا ۳ نقشه‌برداری از «واقعیت» «واقعیت» را صورتبندی می‌کند

سطح دوم: انسان‌شناختی ۴ تا ۶ شهودِ «واقعی» در درون «واقعی» را در خود می‌یابد

سطح سوم: معرفت‌شناختی ۷ تا ۹ پلِ میانِ نقشه و شهود نقشه و شهود را به هم پیوند می‌زند

سطح چهارم: سلوکی ۱۰ تا ۱۲ رسیدن به «واقع» «واقع» را به‌عنوانِ حضور، زیسته می‌کند

---

بخش دوم: تبیینِ دوازده بُعد

---

🌌 سطح اول: ابعادِ هستی‌شناختی (نقشه‌برداری از «واقعیت»)

بُعد ۱: هستی‌شناسیِ نور (اصالةُ النور)

· تعریف: «نور» اصلِ هستی است و «ماده»، سایه‌ای از آن. هرچه هست، شعاعی از «نورالانوار» است و هرچه نیست، «غیابِ نور».

· نکتهٔ کلیدی: این بُعد، «توحیدِ نظری» است: دانستنِ اینکه هستی، یکی است و آن یکی، «نور» است.

· همتایِ عرفانی: «اللَّهُ نُورُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ» (نور، ۳۵).

· همتایِ عصب‌شناختی: فعال‌سازیِ قشرِ پیشانیِ میانی (mPFC) در حالتِ «شهودِ وحدت».

· جملهٔ کلیدی: «نور، «اصلِ هستی» است و ماده، «سایه‌ای» از آن.

---

بُعد ۲: پدیدارشناسیِ تجلی (کثرت، سایه‌هایی از اصل)

· تعریف: کثرات (جهان، انسان، پدیده‌ها) «تجلیات» و «سایه‌هایی» از آن «نور» هستند، نه موجوداتی مستقل.

· نکتهٔ کلیدی: کثرت، نفی نمی‌شود، بلکه به‌عنوانِ «آینه‌هایی» از وحدت دیده می‌شود.

· همتایِ عرفانی: «ما رَأَیتُ شَیئاً إلّا وَ رَأَیتُ اللهَ فیهِ» (هیچ چیزی را ندیدم مگر اینکه خدا را در آن دیدم).

· همتایِ عصب‌شناختی: یکپارچگیِ شبکه‌هایِ مغزی در دیدنِ «وحدت در کثرت».

· جملهٔ کلیدی: «کثرت، «آینهٔ وحدت» است، نه «ضدِّ» آن.

---

بُعد ۳: نظمِ کلانِ هستی (نظامِ احسن و تقدیر)

· تعریف: هستی، بر اساسِ «نظامِ احسن» (بهترینِ نظم) طراحی شده است؛ نظمی که در آن، هیچ لغزش و خطایی در کار نیست. «تقدیر» نه جبرِ کور، که «نقشهٔ حکیمانه» است.

· نکتهٔ کلیدی: همه‌چیز در جایِ خود، و همه‌چیز در مسیرِ خود.

· همتایِ عرفانی: «إِنَّا كُلَّ شَيْءٍ خَلَقْنَاهُ بِقَدَرٍ» (قمر/۴۹)؛ «همه‌چیز را به اندازه آفریدیم.»

· همتایِ عصب‌شناختی: پذیرشِ «عدم‌قطعیتِ مثبت» و کاهشِ اضطرابِ ناشی از «خطایِ پیش‌بینی».

· جملهٔ کلیدی: «نظامِ احسن، «بسترِ سلوک» است؛ تقدیر، «قطب‌نمایِ حرکت».

---

🧠 سطح دوم: ابعادِ انسان‌شناختی (شهودِ «واقعی» در درون)

بُعد ۴: انسان‌شناسیِ سه‌گانه (من، خود، خویش)

· تعریف: سه لایۀ بنیادینِ هویت:

· «من» = هویتِ روانی-اجتماعیِ برساخته (نقاب).

· «خود» = هویتِ نفسانیِ خودبنیاد (داستان).

· «خویش» = خویشتنِ نوری، فطرت، کودکِ حکیم (نور).

· نکتهٔ کلیدی: «خویش، «اصلِ پیش» است و من و خود، سایه‌هایی از آن.

· همتایِ عرفانی: «مَنْ عَرَفَ نَفْسَهُ فَقَدْ عَرَفَ رَبَّهُ» (حدیث).

· همتایِ عصب‌شناختی: تمایزِ فعالیتِ DMN (من و خود) از mPFC + Insula (خویش).

· جملهٔ کلیدی: «من» نقاب است، «خود» داستان است، و «خویش» نور است.

---

بُعد ۵: پدیدارشناسیِ شاهد (حضورِ نابِ آگاهی)

· تعریف: «شاهد» حضورِ نابی است که بر تمامِ لایه‌هایِ وجود (تن، نفس، عقل، خویش) نظارت دارد. او نه قضاوت می‌کند، نه تحلیل؛ فقط «تماشا» می‌کند.

· نکتهٔ کلیدی: شاهد، «ابزارِ شناخت» نیست؛ «چشمِ نور» است که خود را می‌بیند.

· همتایِ عرفانی: «شاهد، «چشمِ نور» است؛ با او، «نور» را بی‌واسطه می‌بینی.»

· همتایِ عصب‌شناختی: کاهشِ فعالیتِ DMN و افزایشِ فعالیتِ mPFC در حالتِ «خودآگاهیِ ناب».

· جملهٔ کلیدی: «شاهد، «حضورِ نابِ آگاهی» است که بر همهٔ لایه‌ها نظارت دارد.»

---

بُعد ۶: یکپارچگیِ جمهوریِ وجود (کودکِ حکیم)

· تعریف: «کودکِ حکیم» (فطرت) به‌عنوانِ «رئیس‌جمهورِ قانونیِ جمهوریِ وجود» که «جهت» را از «مرکزِ نور» دریافت می‌کند و به سایرِ قوا (عقل، اراده، وجدان، نفس) فرمان می‌دهد.

· نکتهٔ کلیدی: کودکِ حکیم، «حافظِ عهد ازلی» و «منبعِ خلاقیتِ محض» است.

· همتایِ عرفانی: «وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِن رُّوحِي» (حجر/۲۹).

· همتایِ عصب‌شناختی: یکپارچگیِ قشرِ پیشانی (PFC) با سیستمِ لیمبیک.

· جملهٔ کلیدی: «کودکِ حکیم، «رئیس‌جمهورِ قانونی» است؛ سایرِ قوا، «کارگزارانِ» او.»

---

🧭 سطح سوم: ابعادِ معرفت‌شناختی (پلِ میانِ نقشه و شهود)

بُعد ۷: هرمنوتیکِ تشخیص (پروتکلِ فرقان)

· تعریف: چهار معیار برای تشخیصِ «حقیقت» از «وهم»:

· جریان: آیا به «حیاتِ پویا» دعوت می‌کند؟

· وحدت: آیا «انسجامِ درونی» را تقویت می‌کند؟

· نور: آیا «شفافیتِ ادراک» را افزایش می‌دهد؟

· خدمت: آیا به «خدمتِ بی‌ادعا» دعوت می‌کند؟

· نکتهٔ کلیدی: فرقان، «ترازویِ وجود» است که در «وجدانِ نوری» (قاضیِ بیدار) نهاده شده.

· همتایِ عرفانی: «إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَهَاجَرُوا وَجَاهَدُوا... أُولَٰئِكَ هُمُ الصَّادِقُونَ» (انفال/۷۲-۷۴).

· همتایِ عصب‌شناختی: فعال‌سازیِ شبکهٔ برجستگی (SN) و قشرِ کمربندیِ پیشین (ACC) در تشخیصِ خطا.

· جملهٔ کلیدی: «فرقان، «چشمِ تشخیص» است؛ نور را از سراب جدا می‌کند.»

---

بُعد ۸: حرکت‌شناسیِ وجودی (عصب و نسب)

· تعریف: دو جهتِ بنیادینِ حرکتِ وجودی:

· «عصب» = خودبنیادیِ نفسانی (بند، اسارت، هزارتو).

· «نسب» = خدابنیادیِ نوری (بال، پرواز، نظامِ احسن).

· نکتهٔ کلیدی: «عصب» یعنی «من می‌توانم»، «نسب» یعنی «می‌بینم که هیچم، همه‌چیز از اوست.»

· همتایِ عرفانی: «لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ» (رهایی از عصب، ورود به نسب).

· همتایِ عصب‌شناختی: کاهشِ فعالیتِ DMN (عصب) و افزایشِ فعالیتِ mPFC (نسب).

· جملهٔ کلیدی: «عصب، «بند» است و نسب، «بال».»

---

بُعد ۹: سلسله‌مراتبِ ادراک (واقع، واقعی، واقعیت)

· تعریف: سه سطحِ شناخت:

· «واقعیت» = نظریه و نقشه (فهمِ ذهنی).

· «واقعی» = شهودِ بی‌واسطه (دیدنِ سرزمین).

· «واقع» = خودِ حقیقت (بودن در سرزمین).

· نکتهٔ کلیدی: از «نقشه» به «سرزمین» و از «سرزمین» به «بودن در آن».

· همتایِ عرفانی: «عِلْمُ الْيَقِينِ» (دانستنِ وحدت)، «عَيْنُ الْيَقِينِ» (دیدنِ وحدت)، «حَقُّ الْيَقِينِ» (بودن در وحدت).

· همتایِ عصب‌شناختی: حرکت از DMN (نظریه) به Insula (شهود) به mPFC (حضور).

· جملهٔ کلیدی: «از «نقشه» به «سرزمین» و از «سرزمین» به «حضور».»

---

🚀 سطح چهارم: ابعادِ سلوکی (رسیدن به «واقع»)

بُعد ۱۰: روش‌شناسیِ تحول (الگوریتم Ψ)

· تعریف: سه گامِ بازگشتیِ تحول:

· تخلیه: رهایی از تعلقات و باورهایِ غلط (رهایی از خودِ کاذب).

· تحلیه: آراستن به صفاتِ نوری (صدق، وفا، عدل، رحمت).

· تجلیه: جاری شدنِ نور در زندگیِ روزمره (حضور در «واقع»).

· نکتهٔ کلیدی: الگوریتم Ψ، «موتورِ تحولِ وجودی» است.

· همتایِ عرفانی: «وَ تَوَبَّأُوا إِلَىٰ رَبِّكُمْ» (هود/۳) ← تخلیه؛ «تخلّقوا بأخلاقِ اللهِ» ← تحلیه؛ «فَادْخُلِي فِي عِبَادِي» (فجر/۲۹) ← تجلیه.

· همتایِ عصب‌شناختی: کاهشِ DMN (تخلیه)، نوروژنز (تحلیه)، هم‌نوسانیِ گاما–تتا (تجلیه).

· جملهٔ کلیدی: «الگوریتم Ψ، «موتورِ تحولِ وجودی» است.»

---

بُعد ۱۱: ظرفِ سلوک (زمان و مکان)

· تعریف: «زمان» بسترِ حرکت است و «مکان» میدانِ شهود. سالک با «شاهد»، از «زمانِ خطی» به «بی‌زمانیِ حضور» و از «فضایِ مادی» به «بی‌کرانگیِ شهود» صعود می‌کند.

· نکتهٔ کلیدی: زمان و مکان، «بُعدِ ظهورِ حقیقت» هستند، نه زندانِ وجود.

· همتایِ عرفانی: «الصُّوفِيُّ ابْنُ الْوَقْتِ» (صوفی، فرزندِ وقتِ خود است).

· همتایِ عصب‌شناختی: کاهشِ فعالیتِ DMN (زمانِ خطی) و افزایشِ فعالیتِ Insula (حضور در لحظه).

· جملهٔ کلیدی: «زمان و مکان، «بسترِ جریانِ نور» هستند، نه زندانِ وجود.»

---

بُعد ۱۲: غایتِ سلوک (حیاتِ طیبه و تمدنِ نور)

· تعریف:

· «حیاتِ طیبه» = زندگیِ پاک، معنادار، و همراه با آرامش در پرتوِ حضورِ شاهد.

· «تمدنِ نور» = جامعه‌ای که بر سه ستونِ «صدق، وفا، عدل» استوار است.

· نکتهٔ کلیدی: حیاتِ طیبه، «مقصدِ سلوک» است و تمدنِ نور، «افقِ جمعیِ آن».

· همتایِ عرفانی: «مَنْ عَمِلَ صَالِحًا... فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَيَاةً طَيِّبَةً» (نحل/۹۷).

· همتایِ عصب‌شناختی: هم‌نوسانیِ پایدارِ شبکه‌هایِ مغزی و افزایشِ انعطاف‌پذیریِ عصبی.

· جملهٔ کلیدی: «حیاتِ طیبه، «مقصدِ سلوک» است و تمدنِ نور، «افقِ جمعیِ آن».»

---

بخش سوم: جدولِ جامعِ دوازده بُعد

بُعد عنوان سطح کارکرد همتایِ عرفانی همتایِ عصب‌شناختی

۱ هستی‌شناسیِ نور هستی‌شناختی توحیدِ نظری اللَّهُ نُورُ السَّمَاوَاتِ mPFC (شهودِ وحدت)

۲ پدیدارشناسیِ تجلی هستی‌شناختی دیدنِ کثرت در وحدت ما رأیت شیئاً الّا... یکپارچگیِ شبکه‌ها

۳ نظامِ احسن هستی‌شناختی پذیرشِ نظمِ کلان إنا كل شيء خلقناه بقدر کاهشِ خطایِ پیش‌بینی

۴ انسان‌شناسیِ سه‌گانه انسان‌شناختی تفکیکِ من، خود، خویش من عرف نفسه DMN / mPFC + Insula

۵ پدیدارشناسیِ شاهد انسان‌شناختی حضورِ نابِ آگاهی شاهد، چشمِ نور است کاهشِ DMN + mPFC

۶ یکپارچگیِ جمهوری انسان‌شناختی ریاستِ کودکِ حکیم نفخت فیه من روحی PFC + Limbic

۷ هرمنوتیکِ تشخیص معرفت‌شناختی تشخیصِ حق از باطل الصادقون SN + ACC

۸ حرکت‌شناسیِ وجودی معرفت‌شناختی عصب و نسب لا حول و لا قوة DMN / mPFC

۹ سلسله‌مراتبِ ادراک معرفت‌شناختی واقع، واقعی، واقعیت علم الیقین، عین الیقین، حق الیقین DMN / Insula / mPFC

۱۰ روش‌شناسیِ تحول سلوکی الگوریتم Ψ توبوا، تخلّقوا، ادخلی کاهش DMN، نوروژنز، هم‌نوسانی

۱۱ ظرفِ سلوک سلوکی زمان و مکان الصوفی ابن الوقت Insula (حضور در لحظه)

۱۲ غایتِ سلوک سلوکی حیاتِ طیبه و تمدنِ نور من عمل صالحاً... هم‌نوسانیِ پایدار

---

بخش چهارم: فرقان و وفا — دو بالِ صعودِ معرفتی

۴.۱. «فرقان» (معیارِ سنجش)

فرقان، «ترازویِ وجود» است که در هر یک از دوازده بُعد، تشخیص می‌دهد که آیا سالک در مسیرِ «نور» حرکت می‌کند یا در مسیرِ «وهن». فرقان، چهار معیار دارد:

معیار پرسش نشانهٔ «نور» نشانهٔ «نفس»

جریان آیا به حرکت و پویایی دعوت می‌کند؟ پویایی و حیات رکود و انجماد

وحدت آیا انسجامِ درونی را تقویت می‌کند؟ یکپارچگی تفرقه و دوگانگی

نور آیا شفافیتِ ادراک را افزایش می‌دهد؟ روشنایی و بصیرت ابهام و تاریکی

خدمت آیا به خدمتِ بی‌ادعا دعوت می‌کند؟ گشودگی و خدمت خودبنیادی و غرور

۴.۲. «وفا» (ثبات در مسیر)

وفا، «ثبات قدم» در این دوازده بُعد است. سالک، با «وفا» به عهدِ ازلی، هر روز این دوازده بُعد را در زندگیِ خود جاری می‌سازد و از «عرفِ واقع» (شناختِ نظری) به «عینِ واقع» (حضورِ ناب) صعود می‌کند.

فرمولِ نهایی:

«۱۲ بُعد، نردبانِ صعود از "واقعیت" به "واقع" هستند. فرقان، چراغِ راه است؛ وفا، قدم‌هایِ استوار؛ و "واقع"، مقصدِ نهایی.»

---

بخش پنجم: نتیجه‌گیری — «عرفِ واقع» تا «عینِ واقع»

این دوازده بُعد، سالک را از «عرفِ واقع» (شناختِ نظریِ وحدت) به «عینِ واقع» (حضورِ ناب در وحدت) می‌رسانند.

سطح تعریف

عرفِ واقع دانستنِ اینکه هستی یکی است (وحدتِ وجود)

شهودِ واقعی دیدنِ اینکه همه‌چیز در دریایِ وحدت غرق است (وجود در وحدت)

حضور در واقع زیستن در «نور»؛ جایی که سالک، خود، «آینه‌ای» برایِ تابشِ وحدت می‌شود

و این، همان «حمالیِ نور» است.

---

تمرین عملی (چگونه از این دوازده بُعد در زندگی استفاده کنیم؟)

گام اول: تمرینِ «تشخیصِ سطحِ فعلی»

امروز، از خود بپرس: «در کدام یک از این دوازده بُعد، بیشترین «گرفتاری» را دارم؟» پاسخ را یادداشت کن.

جملهٔ کلیدی: «تشخیصِ سطحِ فعلی، «نخستین گامِ صعود» است.»

---

گام دوم: تمرینِ «انتخابِ یک بُعد برای تمرین»

یک بُعد را که احساس می‌کنی نیازمندِ توجهِ بیشتری است، انتخاب کن و امروز، آگاهانه، در آن بُعد، «حضور» را تمرین کن.

جملهٔ کلیدی: «تمرینِ یک بُعد، «تمرکزِ نور» را ممکن می‌سازد.»

---

گام سوم: تمرینِ «سنجش با فرقان»

در پایانِ روز، با چهار معیارِ «فرقان» (جریان، وحدت، نور، خدمت)، عملکردِ خود را در آن بُعد بسنج.

جملهٔ کلیدی: «سنجش با فرقان، «شفاف‌سازیِ مسیر» است.»

---

جمع‌بندی و حکمتِ نهایی

این دوازده بُعد، «دوازده دریچه» است به سویِ «نور».

عرفِ واقع، «پیمودنِ این دریچه‌ها»ست.

و حقیقت در اصل، «دیدنِ نور» است از پسِ همهٔ دریچه‌ها.

با «شاهد»، از «دریچه» عبور کن،

و در «نور» ساکن شو.

که «نور»، «غایتِ سلوک» است

و «یادِ او»، «آرامِ جان».

---

📚 منابع و مآخذ

· قرآن کریم.

· ابن‌عربی، محی‌الدین (۱۹۸۰). الفتوحات المکیة. بیروت: دار صادر.

· سهروردی، شهاب‌الدین (۱۳۷۵). مجموعة مصنّفات شیخ اشراق. تهران: مؤسسهٔ مطالعات و تحقیقات فرهنگی.

· Farb, N. A. S., et al. (2007). Attending to the present: mindfulness meditation reveals distinct neural modes of self-reference. Social Cognitive and Affective Neuroscience, 2(4), 313-322.

· Raichle, M. E., et al. (2001). A default mode of brain function. PNAS, 98(2), 676-682.

---

🔹 بیانیه شفافیت

همهٔ مطالب این مقاله، برداشت‌های شخصی نویسنده از قرآن، عرفان اسلامی و تاریخِ فلسفه است که با تأمل و تحقیق، تدوین شده‌اند. هیچ وابستگی گروهی یا تشکیلاتی ندارم. این نوشته‌ها، یک نقشهٔ راه شخصی برای خودشناسی است، نه یک سازمان، فرقه یا ایدئولوژی بسته. این نوشتار در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با اعتقاد به اسلام به عنوان کامل‌ترین و خاتم ادیان تدوین شده است.

---

۳
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید