ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۴ دقیقه·۳ ماه پیش

دلیل و هدف چرا آغاز کردم و به کجا می‌روم؟

بسمه تعالی

بنام صاحب جان یگانه خالق مهربان

---

دلیل و هدف

چرا آغاز کردم و به کجا می‌روم؟

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)

در مسیرِ روشنِ بندگی

---

یادداشت نویسنده:

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین). من یک انسانِ عادی هستم با تجربه‌ای از جستجو، خطا و بازگشت. در جوانی، «خیر» را چندان ندیدم و در هزارتویِ خودبنیادی گم شدم. اما آنچه مرا از ته‌ی چاه به افقِ نور رساند، نه داناییِ من، که «تشنگی‌ای» بود که هرگز فروکش نکرد. این نوشته‌ها، حاصلِ سفرِ من در وادیِ خودشناسی است؛ نه برایِ آموزش، که برایِ «یادآوری» به هر تشنه‌ای که حقیقت، دور از او نیست. من در این مسیر، «حمالِ حق» هستم، نه مالکِ آن؛ و هر کلمه را به‌عنوانِ امانتی از نور، در اختیارِ هم‌سفران می‌گذارم.

---

چکیده

هر مسافری، «دلیلی» برایِ آغازِ سفر دارد و «هدفی» برایِ پایانِ آن. آدمیزاد نیز، در این سفرِ بزرگ، از «دلیلِ بودن» پرسیده است و از «هدفِ رفتن». پاسخِ این دو پرسش، نه در کتاب‌ها، که در «خودِ سفر» نهفته است. دلیلِ بودن، «شوقِ شناخت» است و هدفِ رفتن، «بازگشت به حضور». در این نوشته، از «دلیل و هدف» می‌گوییم؛ نه به‌عنوانِ دو چیزِ جدا، که به‌عنوانِ «دو رویِ یک حقیقت».

---

پیش‌گفتار: دلیل، گذشته است و هدف، آینده؛ اما هر دو، در «حال» جاری‌اند

آدمیزاد، گاهی به گذشته می‌نگرد و می‌پرسد: «چرا آغاز کردم؟» و گاهی به آینده می‌نگرد و می‌پرسد: «به کجا می‌روم؟» اما حقیقت این است که «دلیل» و «هدف»، هر دو، در «حال» جاری‌اند. دلیل، «حضور» را ممکن کرده است و هدف، «حضور» را غایت.

«دلیل»، مانندِ «ریشه» است و «هدف»، مانندِ «شاخه». ریشه، درخت را به زمین متصل می‌کند و شاخه، درخت را به آسمان. اما هر دو، از یک «تنه» می‌رویند: «حضور».

---

بخش اول: دلیل (چرا آغاز کردم؟)

«دلیلِ بودن»، پرسشی است که از «آغاز» می‌آید. چرا از «نورِ محض» به «خاکِ ماده» سفر کردم؟ چرا «نام» را بر پیشانی نهادم و «نقش» را پذیرفتم؟

۱.۱. دلیلِ اول: «شوقِ شناختِ خویش»

در «نورِ محض»، همه‌چیز یکی بود. اما در این یکی‌بودن، «شناخت» معنا نداشت. «شناخت»، به «فاصله» نیاز دارد. پس، از «وحدت» به «کثرت» سفر کردم تا «خویش» را در آیینهٔ «دیگری» ببینم. این، «دلیلِ نخستین» است.

۱.۲. دلیلِ دوم: «تجربهٔ عشق»

در «نورِ محض»، «عشق» نیز یکی بود. اما عشق، در «فاصله» زیباتر می‌شود. در «دوری»، «شوقِ وصال» می‌روید. و در «وصال»، «عشق» به اوج می‌رسد. پس، از «نزدیکیِ محض» به «دوریِ نسبی» سفر کردم تا «عشق» را در «کامل‌ترینِ وجه» تجربه کنم.

۱.۳. دلیلِ سوم: «بازگشتِ آگاهانه»

بازگشتی که از «آغاز»، «مقصد» بوده است. اگر از «نور» جدا نمی‌شدم، هرگز «نور» را به‌درستی نمی‌شناختم. و اگر به «نور» بازنمی‌گشتم، هرگز «حضور» را در «کامل‌ترینِ وجه» نمی‌چشیدم. این، «دلیلِ نهایی» است.

---

بخش دوم: هدف (به کجا می‌روم؟)

«هدفِ بودن»، پرسشی است که از «پایان» می‌آید. به کجا می‌روم؟ مقصدِ این سفر چیست؟ پایانِ این قصه، کدام است؟

۲.۱. هدفِ اول: «حیاتِ طیبه»

«حیاتِ طیبه»، زندگی‌ای است که در آن، «نور» جاری است و «حضور»، در همهٔ لحظات، ساری است. در این حیات، «رنج» پلهٔ صعود است، «شادی» نشانهٔ نزدیکی، و «مرگ» دروازهٔ تولدِ ابدی. این، «هدفِ میانی» است.

۲.۲. هدفِ دوم: «بازگشت به اصل»

«بازگشت به اصل»، یعنی از «کثرت» به «وحدت»، از «نام» به «بی‌نامی»، و از «نقش» به «حضور». این، «هدفِ نهایی» است. بازگشتی که در آن، «قطره» به «دریا» می‌پیوندد و «نور» به «نورالانوار» بازمی‌گردد.

۲.۳. هدفِ سوم: «همینم»

در نهایت، «هدف» خود، به «هویت» تبدیل می‌شود. وقتی به «مقصد» می‌رسی، «هدف» را در «خود» می‌یابی. و آن «خود»، چیزی نیست جز «همینم». نه بیشتر، نه کمتر. فقط «حضور» که در «حضور»، جاری است. این، «هدفِ ابدی» است.

---

بخش سوم: نسبتِ دلیل و هدف (چرخهٔ بازگشت)

«دلیل» و «هدف»، دو چیزِ جدا نیستند. آنها، «دو رویِ یک سکه» هستند. «دلیل»، «آغاز» را معنا می‌دهد و «هدف»، «پایان» را. اما در «چرخهٔ بازگشت»، آغاز و پایان، یکی می‌شوند:

· «دلیلِ آغاز»: «شوقِ شناختِ خویش»

· «هدفِ پایان»: «بازگشت به خویش»

پس، «دلیل» و «هدف»، در یک نقطه، به هم می‌رسند: «خویش». آغاز، از «خویش» بود و پایان، به «خویش» بازمی‌گردد. و در این بازگشت، «دلیل» و «هدف»، هر دو، «حضور» می‌شوند.

---

بخش چهارم: پاسخِ نهایی؛ «حضور»

«دلیل» و «هدف»، در نهایت، به یک پاسخ ختم می‌شوند: «حضور».

· «دلیلِ بودن»: «حضور» است (شوقِ دیده شدن)

· «هدفِ رفتن»: «حضور» است (بازگشت به اصل)

«حضور»، پاسخِ هر دو پرسش است. «دلیل»، «حضور» را ممکن کرده است و «هدف»، «حضور» را غایت. و در «حضور»، «دلیل» و «هدف»، هر دو، «یک چیز» می‌شوند: «همینم».

---

حکمتِ دلیل و هدف

«دلیلِ بودن، «شوقِ شناختِ خویش» است و هدفِ بودن، «بازگشت به خویش». آغاز و پایان، در یک نقطه، به هم می‌رسند: «خویش». و «خویش»، چیزی نیست جز «حضور». پس، ای مسافر! از «دلیل» نترس و از «هدف» غافل مشو. که «دلیل»، «راه» را نشان می‌دهد و «هدف»، «مقصد» را. و در پایان، هر دو، در «حضور»، یکی می‌شوند.»

---

📚 مطالب مرتبط:

· داستان: چیستی و چرایی و چگونگی

· داستان: علت و دلیل

· مقاله: دلیل و هدف؛ دو رویِ یک حقیقت

---

🔹 بیانیه شفافیت و یادداشت کوتاه:

همهٔ مطالب این نوشته، برداشت‌های شخصی نویسنده از تجربهٔ زیسته و تأملِ درونی است. این نوشته، یک «یادداشتِ شخصی» است و هیچ‌گونه ادعایِ مرجعیتِ علمی، دینی، یا روان‌شناختی ندارد. هر کس آزاد است که آن را بخواند یا نخواند، قبول کند یا نکند.

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)

در مسیرِ روشنِ بندگی

---

داستان
۰
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید