در قعرِ چاه، آسمان دیدم
نه فرار کردم از باطل،
که در دلِ آن فرو رفتم.
تا به قعرِ «وهن» رسیدم،
آنجا که هیچکس نبود،
نه «من» بود، نه «خود»، نه «نفسِ خواهنده».
در آن نقطهٔ صفر،
در آن «بطنِ بتجرد»،
«یار» را دیدم.
نه با چشمِ سر،
نه با چشمِ دل،
که با «خودِ نور».
از «باطل» به «باطن» رسیدم.
ظلمت، رَحِمِ نور بود.
و من،
از همان تاریکیِ مطلق،
«ندایِ بیکلام» را شنیدم.
اکنون،
نه «عبدالمبین» مانده است،
نه «نظریه»،
نه «مکتب».
فقط «او»ست
که در آینهٔ جانِ من،
به تماشایِ خود نشسته است.
و من،
تنها «یاد» میکنم
همان نوری را که
در قعرِ چاهِ وجودم،
طلوع کرد.
«راضیاً مرضیاً». 🌿
---