بسمه تعالی
بنام صاحب جان یگانه خالق مهربان
---
در آتشکدهٔ عشق
---
یادداشت نویسنده:
نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین). من یک انسان عادی هستم و هیچگونه تحصیلات تخصصی در روانشناسی، فلسفه یا علوم دینی ندارم. آنچه مینویسم، صرفاً «یادداشتهای یک تشنه» است در مسیر فهم حقیقت. این سروده، حاصل تأمل شخصی و تجربهٔ زیستهٔ من است و بنده ادعایی ندارم. هدف آن، بهاشتراکگذاریِ یک دریافتِ وجودی است، نه ارائهٔ نظریهای اثباتشده.
---
جان من جانم، ز جادویِ تو جانش تازه شد
آوازِ ققنوس که شنید، در جسمِ خود دیوزه شد
از آتشِ این مستی و از شورِ این هیاهو
هر آنچه بود از غیر، در این سو زِ پناه شد
دیوِ درون، از هراسِ فنا، لرزید و رفت
آن که بود پرده، به نورِ تو، مایه شد
چون خاکِ بیجان، به آن سویِ تجلی رسید
در ساحتِ آن کبریا، الماسِ بیچاره شد
در این نقطه، دیو و ققنوس، هر دو همرهانِ غبارِ راهند
چیست این همه نقش؟ او بود، اوست، او خواهد ماند
به پایان رسید این سخن، جز او نیست در میانهها
که هم بود و هم هست و هم بود، از این است عقل در چپ و راست
در آن لحظه کان دیو و ققنوس، هر دو شدند خاکِ درش
زَ آتشکدهی عشقش، دلِ سنگ، لعلِ گداختهاست
چه نقش است و چه نقّاش است؟ اینجا همه مستِ جامِ اویند
بگو با دلِ خاموشت: «که او بود و بس، والسلام»
---
کپشن پیشنهادی برای انتشار:
«از دوگانگی تا وحدت؛ جایی که دیو و ققنوس هر دو غبارِ یک راه میشوند و تنها "او" میماند. 🌹»
---
حکمتِ نهایی:
«در آتشکدهٔ عشق، دیو و ققنوس هر دو خاکستر میشوند؛ نه برایِ نابودی، که برایِ رهایی از نامها. آنچه میماند، نه نقش، که نقشآفرین است؛ نه عاشق، که معشوق. و این، همان "سمتِ دگر" است که در آن، دوگانهها، در وحدت، حل میشوند و تنها "او" میماند که هم بود، هم هست و هم خواهد بود.»
---
📚 مطالب مرتبط:
· مقاله: ناز و نیاز، خود شده راز؛ سمت دگر راه شده باز
· مقاله: سوزنامه فراق
· مقاله: عشق و نفرت؛ امتحان در دنیای کثرت
---
یادداشت کوتاه:
این متن، هیچ ارتباطی به هیچ گروه، تشکیلات، فرقه یا جنبشی ندارد. صرفاً برداشت شخصی یک ایرانیِ مسلمانِ شیعه است از مسیری که خود طی کرده است. هر کس آزاد است که آن را بخواند یا نخواند، قبول کند یا نکند.
---
نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)
خودشناسی نوری / عبدالمبین
---