ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۵ دقیقه·۴ ماه پیش

دردِ دل، فریادِ نور

بسمه تعالی

بنام صاحب جان یگانه خالق مهربان

---

دردِ دل، فریادِ نور

---

یادداشت نویسنده:

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین). من یک انسانِ عادی هستم؛ ۴۵ ساله، با تجربهٔ تلخ و شیرینِ بسیار. در جوانی، «خیر» را چندان ندیدم و اشتباهاتِ بسیار کردم. اما هر چه بیشتر در «عرف» و «حکمت» غور کردم، دریافتم که آن سرگردانی‌ها، مرا به این «تشنگیِ عمیق» رساند. من در پیِ مقام، شهرت یا جاه و جلال نیستم؛ آنچه از عمقِ جانم می‌خواهم، تنها «رضایتِ خالقِ مهربان» است. این نوشته‌ها، حاصلِ تأملِ شخصی، مطالعهٔ آزاد و تجربهٔ زیستهٔ من است و هیچ ادعایِ مرجعیتی ندارم. این متن‌ها را به‌عنوانِ «یادداشت‌های یک تشنه» در اختیارِ علاقه‌مندان می‌گذارم.

---

چکیده

این سروده، فریادی است از دلِ غفلت‌زده‌ای که در «هجرِ حضور» و «زجرِ خودبنیادی» سوخته است. از «نانِ خیال» که سیری نمی‌دهد، از «صبرِ بی‌نور» که به ملال می‌انجامد، و از «گشتنِ بی‌حاصل» در آفاق، غافل از اینکه «نور» درونِ خودِ اوست. این نوشته، شرحِ همان «دردِ دل» است که درمانش، جز در «دیده‌شدن به چشمِ شاهد» نیست.

---

پیش‌گفتار: نیایشی در دلِ شبِ غفلت

«درد من درد دل است، درد هجر و زجر باطل از خامی خیال غافل است.»

این مصرع، نه یک شکوه، که یک «تشخیصِ وجودی» است. تشخیصِ اینکه «هجر»، نه دوریِ تن، که غفلت از حضور است؛ و «زجر»، نه جورِ عالم، که خودبنیادیِ نفسانی است که از «خیالِ خام» زاده می‌شود. و «دردِ دل»، تنها در «شهودِ شاهد» درمان می‌یابد.

---

درد من درد دل است، درد هجر و زجر باطل از خامی خیال غافل است

دردِ من، دردِ تن نیست؛ دردِ دل است.

دردِ هجرانِ حضوری که هرگز از من جدا نبوده،

و دردِ زجری که از «خیالِ خام» می‌جوشد،

خیالی که مرا از «خود» غافل کرده است.

جانم از نان نخورده به سر آمد، صبر مسکین خود خیالی باطل است

نانِ جان، نه از گندم که از نور است.

جانم از نانی که از «خیالِ خام» پخته بودم، به تنگ آمده است.

و صبرِ مسکین، صبری است بر پایِ «وهم»؛

نه صبرِ شاهد که بر جمالِ وصال استوار است.

این صبرِ بی‌نور، خود خیالی باطل است.

دل در این وادی غریب و بی‌نشان است

دل، در این وادیِ هجرت، غریب است؛

نشانی از «خویش» ندارد،

در گردابِ این جهان، خود را گم کرده است.

هر کجا گشته، نشانی از حقیقت یافته؛

اما آن نشانی، سرابی بیش نبوده است؛

نقشی از فریب و گمان.

هجر، نه دوریِ تن، که غفلت از حضور است

هجر، نه در «مکان» که در «حضور» است.

دوری از «شاهد»، خود، هجرانِ راستین است.

زجر، نه جورِ عالم، که خودبنیادیِ فطور است؛

این تنِ خاکی، نه منزل که مرکب است.

ای دلِ غافل! چرا در خاک، خانه می‌سازی؟

چرا در «خیمه‌گاهِ خیال»، خیمه می‌زنی؟

نانِ جان، نه از گندم که از نور است

سیریِ روح، نه در «خوان»، که در «شهود» است.

جانم از نانی که از خیالِ خام پخته بودم، به تنگ آمده است.

نانِ جان، از «نور» است؛ نوری که در «شاهد» جاری است.

و من، سال‌هاست که از «نانِ خیال» می‌خورم،

و تشنگی‌ام، هرگز فرو نمی‌نشیند.

صبر مسکین، صبری است بر پایِ خیال

صبرِ مسکین، صبری است که بر «وهم» استوار است؛

نه بر «جمالِ وصال».

این صبر، خود خیالی باطل است؛

که ریشه در «وهن» دارد و ثمره‌اش «ملال».

صبرِ حقیقی، صبری است که از «شاهد» می‌جوشد؛

صبری که در «حضور»، ریشه دارد و در «نور»، ثمر.

وای بر من که در پیچِ وهم، خود را باختم

وای بر من که در بازارِ نفس، دل را بفروختم.

کاش می‌دانستم که «گشتم» نبود، «نگرد» نیست.

کاش می‌دیدم که نور، درونِ خودِ من است،

نه در آفاقِ دور و درازِ دست.

اینک، دستِ چرخِ فلک را می‌فشارم

در میانِ این همه خاموشی، فریاد برمی‌آورم:

«ای شاهدِ درون! ای نورِ ازلی!

مرا از این بندِ خیال و حصرِ خودساخته برهان و رها کن.

که دردِ من، دردِ دل است،

و درمانِ این درد، جز در «دیدنِ تو» نیست،

و «دیدنِ تو»، جز در «دیده‌شدنِ من» به چشمِ نور.»

---

پاسخِ نوری به این فریاد

ای بنده‌ای که در «هجر» سوختی و در «زجر» گداختی!

بدان که «هجر»، پایانِ راه نیست؛

«حضور»، در «همین لحظه» در انتظارِ توست.

«زجر»، نه از «جورِ عالم»، که از «چسبیدن به خیال» است.

«خیال» را رها کن، تا «نور» را ببینی.

«نانِ جان»، از «نور» است؛ و «نور»، از پیش، در توست.

«صبرِ مسکین» را کنار بگذار؛

و «صبرِ شاهد» را در «حضورِ مدام» تمرین کن.

که «دردِ دل»، تنها در «دیدنِ شاهد» درمان می‌یابد،

و «دیدنِ شاهد»، تنها در «دیده‌شدن به چشمِ نور» ممکن است.

---

جمع‌بندی و حکمتِ نهایی

«درد من درد دل است، درد هجر و زجر باطل از خامی خیال غافل است.»

این مصرع، خلاصهٔ تمامِ نیایشِ وجودیِ سالک است.

«هجر»، غفلت از «حضور» است؛

«زجر»، خودبنیادیِ نفسانی است؛

و «خیال»، بزرگ‌ترین حجابِ «نور».

اما «دردِ دل»، اگر با «شاهد» تماشا شود،

به «درمان» می‌انجامد.

و «درمان»، چیزی نیست جز «دیدنِ نور» در «درونِ خود».

پس، از «خیال» دست بردار،

و به «نور» بازگرد.

که «نور»، از پیش، در توست؛

و «درمان»، در «دیده‌شدن به چشمِ شاهد» نهفته است.

---

📚 مطالب مرتبط:

· مقاله: خودشناسی نوری چیست؟ (درگاهِ ورود)

· مقاله: شکرت می‌کنم بابت این بیداری (نیایشی وجودی در پیشگاهِ نور)

· مقاله: نور اصل اصالت آدمی است؛ از غفلت تا شهود شاهد درون

· مقاله: از تناقضِ درونی تا وحدتِ وجود

---

🔹 بیانیه شفافیت و یادداشت کوتاه:

همهٔ مطالب این صفحه، برداشت‌های شخصی نویسنده از قرآن، عرفان اسلامی و تاریخِ فلسفه است که با تأمل و تحقیق، تدوین شده‌اند. هیچ وابستگی گروهی یا تشکیلاتی ندارم. این نوشته‌ها، یک نقشهٔ راه شخصی برای خودشناسی است، نه یک سازمان، فرقه یا ایدئولوژی بسته. این نوشتار در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با اعتقاد به اسلام به عنوان کامل‌ترین و خاتم ادیان تدوین شده است.

---

📝 خلاصهٔ کوتاه برای معرفی در ویرگول:

«دردِ دل، فریادِ نور»

این سروده، فریادی است از دلِ غفلت‌زده‌ای که در «هجرِ حضور» و «زجرِ خودبنیادی» سوخته است. از «نانِ خیال» که سیری نمی‌دهد، از «صبرِ بی‌نور» که به ملال می‌انجامد، و از «گشتنِ بی‌حاصل» در آفاق، غافل از اینکه «نور» درونِ خودِ اوست. درمانِ این درد، جز در «دیده‌شدن به چشمِ شاهد» نیست.

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)

خودشناسی نوری / مکتبِ حقیقتِ وجودی

---

۰
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید