بسمه تعالی
بنام صاحب جان یگانه خالق مهربان
---
مجموعه داستانهای «تن و من و خود و خویش»
در چهار بُعدِ ماده، معنا، غیب و قدس
---
داستانِ نهم: «عبور از آخرین پرده»
رهایی از وابستگی به «نورِ دیدهشده»
---
نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)
در مسیرِ روشنِ بندگی
---
یادداشت نویسنده:
نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین). من یک انسانِ عادی هستم با تجربهای از جستجو، خطا و بازگشت. در جوانی، «خیر» را چندان ندیدم و در هزارتویِ خودبنیادی گم شدم. اما آنچه مرا از تهی چاه به افقِ نور رساند، نه داناییِ من، که «تشنگیای» بود که هرگز فروکش نکرد. این نوشتهها، حاصلِ سفرِ من در وادیِ خودشناسی است؛ نه برایِ آموزش، که برایِ «یادآوری» به هر تشنهای که حقیقت، دور از او نیست. من در این مسیر، «حمالِ حق» هستم، نه مالکِ آن؛ و هر کلمه را بهعنوانِ امانتی از نور، در اختیارِ همسفران میگذارم.
---
چکیده
روح، پس از آشتی با سایهها، به نزدیکترین نقطهٔ «خویش» رسید. اما درست در این نزدیکی، «پردهای» دیگر را دید. پردهای که از خودِ «نورِ دیدهشده» ساخته شده بود. وابستگی به «حضور»، وابستگی به «نور»، وابستگی به «خویش»؛ همه، «پردههایی» بودند که روح را از «خودِ نور» دور نگه میداشتند. این، داستانِ عبور از آن پرده است؛ داستانی که در آن، روح، از «دیدنِ نور» دست میکشد و خود، «نور» میشود.
---
پیشگفتار: آخرین پرده، خودِ «نورِ دیدهشده» است
روح، در مسیرِ خود، همهٔ پردهها را کنار زده بود: پردهٔ تن، پردهٔ من، پردهٔ خود، و حتی پردهٔ سایهها. اما در نزدیکترین نقطه، پردهای دیگر را دید. پردهای که از «نورِ دیدهشده» ساخته شده بود. وابستگی به «حضور»، «وابستگی» بود. و هر وابستگی، «پردهای» است بر چشمانِ حقیقت.
روح، در این مرحله، فهمید که حتی «دیدنِ نور» نیز، «پردهای» است. چون وقتی «نور» را «میبینی»، هنوز «فاصلهای» هست. و برایِ رسیدن به «حقیقت»، باید از «دیدن» هم عبور کرد. باید خود، «نور» شد.
---
بخش اول: عبور از «دیدنِ نور» در بُعدِ ماده (تن)
در بُعدِ ماده، روح، «تن» را بهعنوانِ «معبدِ حضور» دیده بود. اما اکنون، حتی «دیدنِ تن بهعنوانِ معبد» نیز، «پردهای» بود.
۱-۱. عبور از معبد بودنِ تن
روح، در این مرحله، از «دیدنِ تن» عبور کرد. دیگر تن را «معبد» نمیدید، «نور» نمیدید، «چیزی» نمیدید. فقط «بود» که در «بودنِ تن»، جاری بود.
۱-۲. حضورِ بیفاصله در قالبِ تن
تن، دیگر «محلِ مشاهده» نبود. خودِ «حضور» بود که در «قالبِ تن»، تجلی میکرد. و روح، در این تجلی، «فاصلهای» نمیدید. فقط «بودن».
نکتهٔ کلیدی: عبور از آخرین پرده در ناسوت، یعنی «دیدنِ تن بهعنوانِ خودِ جریانِ حضور»؛ نه بهعنوانِ ظرفی برایِ حضور. در این نگاه، تن و حضور، یکی میشوند.
---
بخش دوم: عبور از «دیدنِ نور» در بُعدِ معنا (من)
در بُعدِ معنا، روح، «من» را بهعنوانِ «ابزارِ ارتباط» دیده بود. اما اکنون، حتی «دیدنِ من بهعنوانِ ابزار» نیز، «پردهای» بود.
۲-۱. عبور از ابزار بودنِ من
روح، در این مرحله، از «دیدنِ من» عبور کرد. دیگر من را «ابزار» نمیدید، «روزنه» نمیدید، «چیزی» نمیدید. فقط «بود» که در «بودنِ من»، جاری بود.
۲-۲. سخنگفتنِ خودِ حضور
من، دیگر «محلِ عبور» نبود. خودِ «حضور» بود که در «قالبِ من»، سخن میگفت و گوش میداد. و روح، در این سخنگفتن، «فاصلهای» نمیدید. فقط «بودن».
نکتهٔ کلیدی: عبور از آخرین پرده در ملکوت، یعنی «دیدنِ من بهعنوانِ خودِ جریانِ سخنگفتنِ نور»؛ نه بهعنوانِ روزنهای که نور از آن عبور میکند. در این نگاه، سخن و نور، یکی میشوند.
---
بخش سوم: عبور از «دیدنِ نور» در بُعدِ غیب (خود)
در بُعدِ غیب، روح، «خود» را بهعنوانِ «مرکبِ رام» دیده بود. اما اکنون، حتی «دیدنِ خود بهعنوانِ مرکب» نیز، «پردهای» بود.
۳-۱. عبور از مرکب بودنِ خود
روح، در این مرحله، از «دیدنِ خود» عبور کرد. دیگر خود را «مرکب» نمیدید، «همراه» نمیدید، «چیزی» نمیدید. فقط «بود» که در «بودنِ خود»، جاری بود.
۳-۲. تجربهی خودِ حضور در قالبِ نفس
خود، دیگر «ابزارِ حرکت» نبود. خودِ «حضور» بود که در «قالبِ خود»، خواهش و ترس و خشم را تجربه میکرد. و روح، در این تجربه، «فاصلهای» نمیدید. فقط «بودن».
نکتهٔ کلیدی: عبور از آخرین پرده در جبروت، یعنی «دیدنِ خود بهعنوانِ خودِ جریانِ تجربهی حضور»؛ نه بهعنوانِ مرکبی که حضور را حمل میکند. در این نگاه، خواهش و ترس و خشم، خودِ «حرکتِ نور» هستند.
---
بخش چهارم: عبور از «دیدنِ نور» در بُعدِ قدس (خویش)
در بُعدِ قدس، روح، «خویش» را بهعنوانِ «نورِ حاکم» دیده بود. اما اکنون، حتی «دیدنِ خویش بهعنوانِ نور» نیز، «پردهای» بود.
۴-۱. عبور از نورِ دیدهشده
روح، در این مرحله، از «دیدنِ خویش» عبور کرد. دیگر خویش را «نور» نمیدید، «حضور» نمیدید، «چیزی» نمیدید. فقط «بود» که در «بودنِ خویش»، جاری بود.
۴-۲. خودشناسیِ خودِ حضور
خویش، دیگر «مبدأِ مشاهده» نبود. خودِ «حضور» بود که در «قالبِ خویش»، خود را میشناخت. و روح، در این شناخت، «فاصلهای» نمیدید. فقط «بودن».
نکتهٔ کلیدی: عبور از آخرین پرده در لاهوت، یعنی «رهایی از دوگانگیِ «نورِ دیدهشده» و «ناظرِ بیننده»»؛ جایی که خودِ «حضور»، در «حضور»، به تماشا نشسته است و هیچ «فاصلهای» باقی نمانده است.
---
بخش پنجم: خودِ نور شدن
روح، در این عبور از آخرین پرده، «نورِ دیدهشده» را رها کرد و خود، «نور» شد. نه نوری که «دیده» شود، نه نوری که «حس» شود، نه نوری که «شناخته» شود. فقط «نور» که در «نور»، جاری است.
۵-۱. پایانِ فاصله
در این مرحله، دیگر «روح» نبود که «نور» را تجربه کند. «نور» بود که خود را در «قالبِ روح» تجربه میکرد. و روح، در این تجربه، «خود» را از دست داد و «نور» را یافت.
۵-۲. حمالیِ محض
این، همان «حمالیِ نور» در اوجِ خود است؛ جایی که «حامل» و «محمول» هر دو در «جریانِ واحد» محو شدهاند و فقط «بودن» و «جاریشدن» باقی مانده است.
نکتهٔ کلیدی: «خودِ نور شدن»، یعنی «عبور از تقابلِ «منِ سالک» و «نورِ مقصد»»؛ جایی که «سالک»، خود، «راه» و «مقصد» میشود و «سفر»، به «حضورِ محض» تبدیل میگردد.
---
تمرین عملی (۳ گام برای «عبور از آخرین پرده»)
برایِ آنکه این مفهوم، از یک روایتِ عرفانی به «تمرینِ رهایی» تبدیل شود، این گامها را در زندگی جاری کن (این تمرین، برایِ سالکانی است که مراحلِ پیشین را پشت سر گذاشتهاند):
گام اول (تشخیصِ وابستگی به «دیدن»):
در لحظهای که احساس میکنی «حضور» را بهخوبی «میبینی» یا «حس میکنی»، مکث کن و از خود بپرس: «چه کسی این «دیدن» را تجربه میکند؟» سپس، به جایِ تمرکز بر «آنچه دیده میشود»، به «خودِ دیدن» توجه کن و بگذار این «خودِ دیدن» نیز، در «حضور» حل شود.
نکتهٔ کلیدیِ گام: تشخیصِ وابستگی به «دیدن»، «تمرینِ تخلیه از غرورِ عرفانی» و نخستین گامِ «رهایی از فاصله» است.
---
گام دوم (رها کردنِ تصویرِ «نور»):
هر تصویر، مفهوم، یا تعریفی که از «نور» در ذهن داری (حتی تعریفِ «حضورِ ناب»)، برایِ لحظهای، آن را رها کن. در سکوت، هیچچیز را «نبین» و هیچچیز را «نجو». فقط «باش»، بدونِ اینکه بدانی «چه کسی» است که هست.
نکتهٔ کلیدیِ گام: رها کردنِ تصویرِ نور، «تمرینِ تحلیه از مفهومپرستی» است که «شناختِ مفهومی» را به «بودنِ بیواسطه» تبدیل میکند.
---
گام سوم (بودن، بدونِ «بودنِ آگاهانه»):
در پایانِ این مسیر، به نقطهای برس که حتی «آگاهیِ از بودن» (شاهد) را نیز رها کنی. نه اینکه «ناظر» نباشی، که «ناظر» خود، «صحنه» شود و «صحنه» خود، «ناظر». در این نقطه، «سکوتِ مطلق» حاکم میشود؛ سکوتی که در آن، «نور» در «نور» جاری است و هیچ «فاصلهای» برایِ «گزارشدادن» باقی نمیماند.
نکتهٔ کلیدیِ گام: بودن بدونِ «بودنِ آگاهانه»، «تمرینِ عبور از آخرین پرده» و اوجِ «تجلیه» است؛ جایی که «حمالیِ نور» به «خودِ نورِ جاری» تبدیل میشود.
---
جمعبندیِ نهایی: حکمتِ داستان
«آخرین پرده، خودِ «نورِ دیدهشده» است. وقتی از «دیدنِ نور» عبور کنی، خود، «نور» میشوی. نه نوری که «دیده» شود، که نوری که «همهچیز» است. در این مرحله، دیگر «تن»، «من»، «خود» و «خویش» نیستند. فقط «نور» است که در «نور»، جاری است. و این، «عبور از آخرین پرده» است.»
بُعد عنصر آخرین پرده عبور از آن
ماده (ناسوت) تن دیدنِ تن بهعنوانِ معبد خودِ حضور در قالبِ تن
معنا (ملکوت) من دیدنِ من بهعنوانِ ابزار خودِ حضور در قالبِ من
غیب (جبروت) خود دیدنِ خود بهعنوانِ مرکب خودِ حضور در قالبِ خود
قدس (لاهوت) خویش دیدنِ خویش بهعنوانِ نور خودِ حضور در قالبِ خویش
پس ای سالک، اگر تا امروز، «نور» را دیدهای و از آن لذت بردهای، بدان که این «نیمهی راه» است. نیمهی دیگر، «رها کردنِ همین دیدن» است. چون «حقیقت»، در «فاصله» نمیگنجد. «حقیقت»، خودِ «نور» است که وقتی «فاصلهای» نباشد، خود را بهعنوانِ «همهچیز» آشکار میکند. از «دیدن» دست بکش تا «بودن» شوی. که «بودن»، خود، «نور» است، بیآنکه «نوری» در میان باشد. این، پایانِ سفرِ «تن و من و خود و خویش» است؛ و آغازِ «حیاتی» که در آن، «همهچیز»، «نور» است و «نور»، «همهچیز».
---
📚 مطالب مرتبط:
· داستانِ یکم: قبل از سقوط (آشنایی با چهار بُعد)
· داستانِ دوم: سقوط در هزارتوی ماده (گمشدن در وهن)
· داستانِ سوم: بیداری در غبار (یافتنِ نشانهها)
· داستانِ چهارم: بازگشت به نور (رسیدن به حضور)
· داستانِ پنجم: حضور در میانِ غفلت (نگهداشتن)
· داستانِ ششم: نورِ جاری در زندگی (جاریشدن)
· داستانِ هفتم: آینههایِ همسفر (دیدنِ خود در دیگری)
· داستانِ هشتم: آشتی با سایهها (پذیرشِ نادیدهها)
· داستانِ دهم: همینم (به زودی)
· مقاله: خودشناسی آگاهیست از وجود، سلوک عملکرد است برای وجود
· مقاله: الگوریتم Ψ؛ نقشهٔ عملیِ سلوک
---
🔹 بیانیه شفافیت و یادداشت کوتاه:
همهٔ مطالب این صفحه، برداشتهای شخصی نویسنده از قرآن، عرفان اسلامی و تاریخِ فلسفه است که با تأمل و تحقیق، تدوین شدهاند. هیچ وابستگی گروهی یا تشکیلاتی ندارم. این نوشتهها، یک نقشهٔ راه شخصی برای خودشناسی است، نه یک سازمان، فرقه یا ایدئولوژی بسته. این نوشتار در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با اعتقاد به اسلام به عنوان کاملترین و خاتم ادیان تدوین شده است.
---
نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)
در مسیرِ روشنِ بندگی
---