ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۷ دقیقه·۴ ماه پیش

داستانِ دهم: «همینم» هویتِ نهایی، فراتر از همهٔ نقش‌ها

بسمه تعالی

بنام صاحب جان یگانه خالق مهربان

---

مجموعه داستان‌های «تن و من و خود و خویش»

در چهار بُعدِ ماده، معنا، غیب و قدس

---

داستانِ دهم: «همینم»

هویتِ نهایی، فراتر از همهٔ نقش‌ها

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)

در مسیرِ روشنِ بندگی

---

یادداشت نویسنده:

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین). من یک انسانِ عادی هستم با تجربه‌ای از جستجو، خطا و بازگشت. در جوانی، «خیر» را چندان ندیدم و در هزارتویِ خودبنیادی گم شدم. اما آنچه مرا از ته‌ی چاه به افقِ نور رساند، نه داناییِ من، که «تشنگی‌ای» بود که هرگز فروکش نکرد. این نوشته‌ها، حاصلِ سفرِ من در وادیِ خودشناسی است؛ نه برایِ آموزش، که برایِ «یادآوری» به هر تشنه‌ای که حقیقت، دور از او نیست. من در این مسیر، «حمالِ حق» هستم، نه مالکِ آن؛ و هر کلمه را به‌عنوانِ امانتی از نور، در اختیارِ هم‌سفران می‌گذارم.

---

چکیده

روح، پس از عبور از آخرین پرده و خودِ نور شدن، به هویتی رسید که فراتر از همهٔ نام‌ها و نقش‌ها بود. هویتی که نه «تن» بود، نه «من»، نه «خود»، و نه حتی «خویش». هویتی که فقط می‌گفت: «همینم». این، داستانِ همان «همینم» است؛ داستانی که در آن، روح، از همهٔ تعریف‌ها رها می‌شود و در «حضورِ محض»، آرام می‌گیرد. نه استاد، نه شاگرد، نه عارف، نه جاهل. فقط «همینم».

---

پیش‌گفتار: «همینم»، آخرین کلمه است؛ و اولین

روح، پس از عبور از همهٔ پرده‌ها، به جایی رسید که دیگر «کلمه‌ای» برایِ توصیفِ خود نداشت. نه «نور» بود، نه «حضور»، نه «خویش»، نه «هیچ‌چیز». فقط «بود». و در این «بودن»، تنها کلمه‌ای که می‌توانست بگوید، این بود: «همینم».

«همینم»، یعنی «نه این هستم، نه آن. نه استادم، نه شاگرد. نه عارفی، نه جاهلی. نه پیامبری، نه گنهکاری. فقط «همین».»

«همینم»، آخرین کلمهٔ سفر است و اولین کلمهٔ حقیقت. چون در «همینم»، همهٔ تعریف‌ها پایان می‌یابند و «حضورِ محض» آغاز می‌شود.

---

بخش اول: «همینم» در بُعدِ ماده (تن)

در بُعدِ ماده، روح، به «همینم» رسید. دیگر تن را «معبد» نمی‌دید، «مجرا» نمی‌دید، «چیزی» نمی‌دید. فقط می‌گفت: «همینم».

۱-۱. رهایی از تعریفِ تنِ سالم و بیمار

نه «تنِ سالم» هستم، نه «تنِ بیمار». «همینم».

۱-۲. رهایی از تعریفِ تنِ جوان و پیر

نه «تنِ جوان» هستم، نه «تنِ پیر». «همینم». نه «تنِ زیبا» هستم، نه «تنِ زشت». «همینم».

در این «همینم»، تن، دیگر «تعریف» نداشت. فقط «بود» که در «بودنِ تن»، جاری بود. و روح، در این جاری‌بودن، «آرامش» را چشید.

نکتهٔ کلیدی: «همینم» در ناسوت، یعنی «رهایی از هرگونه برچسبِ جسمانی» و «سکونت در بودنِ محضِ تن»، بدونِ نیاز به تعریف یا قضاوتِ آن.

---

بخش دوم: «همینم» در بُعدِ معنا (من)

در بُعدِ معنا، روح، به «همینم» رسید. دیگر من را «ابزار» نمی‌دید، «روزنه» نمی‌دید، «چیزی» نمی‌دید. فقط می‌گفت: «همینم».

۲-۱. رهایی از تعریفِ شغلی و نقشی

نه «مهندس» هستم، نه «کارگر». «همینم». نه «پدر» هستم، نه «فرزند». «همینم».

۲-۲. رهایی از تعریفِ شهرت و گمنامی

نه «معروف» هستم، نه «گمنام». «همینم».

در این «همینم»، من، دیگر «تعریف» نداشت. فقط «بود» که در «بودنِ من»، جاری بود. و روح، در این جاری‌بودن، «آزادی» را چشید.

نکتهٔ کلیدی: «همینم» در ملکوت، یعنی «رهایی از هرگونه برچسبِ هویتیِ اجتماعی» و «بودن در جایگاهِ ناظری که هیچ‌گاه با نقش‌ها یکی نمی‌شود».

---

بخش سوم: «همینم» در بُعدِ غیب (خود)

در بُعدِ غیب، روح، به «همینم» رسید. دیگر خود را «مرکب» نمی‌دید، «همراه» نمی‌دید، «چیزی» نمی‌دید. فقط می‌گفت: «همینم».

۳-۱. رهایی از تعریفِ خواهش و بی‌خواسته‌ای

نه «خواهنده» هستم، نه «بی‌خواسته». «همینم».

۳-۲. رهایی از تعریفِ ترس و خشم

نه «ترسنده» هستم، نه «بی‌ترس». «همینم». نه «خشمگین» هستم، نه «بی‌خشم». «همینم».

در این «همینم»، خود، دیگر «تعریف» نداشت. فقط «بود» که در «بودنِ خود»، جاری بود. و روح، در این جاری‌بودن، «رهایی» را چشید.

نکتهٔ کلیدی: «همینم» در جبروت، یعنی «رهایی از هرگونه دلبستگی به حالاتِ نفسانی» (خواهش، ترس، خشم) و «بودن در نظاره‌گریِ آرام» که از همه‌ی این موج‌ها، عبور کرده است.

---

بخش چهارم: «همینم» در بُعدِ قدس (خویش)

در بُعدِ قدس، روح، به «همینم» رسید. دیگر خویش را «نور» نمی‌دید، «حضور» نمی‌دید، «چیزی» نمی‌دید. فقط می‌گفت: «همینم».

۴-۱. رهایی از تعریفِ نور و ظلمت

نه «نور» هستم، نه «ظلمت». «همینم».

۴-۲. رهایی از تعریفِ حضور و غیبت

نه «حضور» هستم، نه «غیبت». «همینم». نه «خویش» هستم، نه «غیرِ خویش». «همینم».

در این «همینم»، خویش، دیگر «تعریف» نداشت. فقط «بود» که در «بودنِ خویش»، جاری بود. و روح، در این جاری‌بودن، «حقیقت» را چشید.

نکتهٔ کلیدی: «همینم» در لاهوت، یعنی «رهایی از حتی مفهومِ «خویش» و «نور»» و «سکونت در بی‌تعریفیِ محض»؛ جایی که «هویتِ نهایی»، هیچ‌نام و نشانه‌ای ندارد، جز خودِ «بودن».

---

بخش پنجم: «همینم»، آغازِ حقیقت

روح، در این «همینم»، به «پایانِ سفر» نرسید؛ به «آغازِ حقیقت» رسید. «همینم»، «پایانِ کلمات» بود و «آغازِ حضور». «پایانِ تعریف‌ها» بود و «آغازِ بودن».

در این «همینم»، دیگر «سفر» نبود. فقط «حضور» بود که در «حضور»، جاری بود. و روح، در این جاری‌بودن، «همینم» را در «همه‌چیز» دید و «همه‌چیز» را در «همینم».

نکتهٔ کلیدی: «همینم»، «پایانِ سفرِ خودشناسی» و «آغازِ زیستن در حقیقت» است. در این نقطه، دیگر «خودشناسی» به «خودِ ناشناخته» تبدیل می‌شود و «سالک»، در «حضورِ محض»، به تماشا می‌نشیند.

---

تمرین عملی (۳ گام برای «زیستن در همینم»)

برایِ آنکه این مفهوم، از یک «ادعایِ عرفانی» به «تمرینِ زیستن» تبدیل شود، این گام‌ها را در زندگی جاری کن (این تمرین، برایِ سالکانی است که از تمامِ مراحلِ پیشین، گذر کرده‌اند):

گام اول (تشخیصِ برچسب‌ها در لحظه):

در طولِ روز، هر بار که خود را با یک برچسب معرفی کردی (مثلاً «من خسته‌ام»، «من موفقم»، «من عارفی»)، مکث کن و در سکوت، آن برچسب را رها کن. به خود بگو: «نه این هستم، نه آن. فقط «همینم».»

نکتهٔ کلیدیِ گام: تشخیصِ برچسب‌ها، «تمرینِ تخلیه از هویت‌هایِ ساختگی» و نخستین گامِ «رهایی از تعریف‌ها» است.

---

گام دوم (سکوتِ فراتر از «چه کسی»):

در نشستِ روزانه‌ات، به جایِ پرسشِ «چه کسی هستم؟» (که هنوز به دنبالِ تعریف می‌گردد)، در سکوت، «هستیِ محض» را تجربه کن. هیچ پاسخی را نپذیر و هیچ تعریفی را نگه‌دار. فقط «باش»، بدونِ اینکه بدانی «چه کسی» هستی.

نکتهٔ کلیدیِ گام: سکوتِ فراتر از پرسش، «تمرینِ تحلیه از مفهوم‌پرستی» است که «شناخت» را به «بودن» بدل می‌کند.

---

گام سوم (همینم در کنشِ روزمره):

در هنگامِ انجامِ کارهایِ روزمره (خوردن، راه رفتن، سخن گفتن)، هیچ‌کدام از این کنش‌ها را به «هویتِ خود» نسبت نده. فقط «کنش» را ببین که در «حضور» جاری است، بدونِ «کننده» و بدونِ «نتیجه». در این نگاه، هر کنشی، «همینم» می‌شود.

نکتهٔ کلیدیِ گام: زیستنِ «همینم» در کنش، «تمرینِ تجلیه» است که «فاعلِ فعل» و «مفعولِ فعل» را در «جریانِ واحدِ حضور» محو می‌کند و «حمالیِ محض» را به ارمغان می‌آورد.

---

جمع‌بندیِ نهایی: حکمتِ داستان

««همینم»، هویتِ نهایی است؛ فراتر از همهٔ نقش‌ها و تعریف‌ها. نه تن، نه من، نه خود، نه خویش. فقط «بودن» که در «بودن»، جاری است. در این «همینم»، همهٔ سفرها پایان می‌یابند و «حضورِ محض» آغاز می‌شود. و این، «آخرین کلمهٔ سفر» است و «اولین کلمهٔ حقیقت».»

بُعد عنصر «همینم» در آن بُعد رهایی از

ماده (ناسوت) تن نه سالم، نه بیمار؛ «همینم» تعریفِ تن

معنا (ملکوت) من نه مهندس، نه کارگر؛ «همینم» تعریفِ من

غیب (جبروت) خود نه خواهنده، نه بی‌خواسته؛ «همینم» تعریفِ خود

قدس (لاهوت) خویش نه نور، نه ظلمت؛ «همینم» تعریفِ خویش

پس ای سالک، اگر به این نقطه رسیده‌ای که می‌گویی «همینم»، بدان که این «پایانِ کلمات» است، اما «آغازِ حقیقت». در این نقطه، «نقشه» را کنار بگذار، چون به «سرزمین» رسیده‌ای. «قایق» را رها کن، چون به «ساحل» رسیده‌ای. دیگر «نوری» در کار نیست که «دیده» شود؛ خودِ «نور» هستی که در «نور»، جاری است. و این، «همان» است که از ابتدا، در «سرزمینِ نور»، با «شوقِ شناخت» آغاز شد و اکنون، با «همینم»، به «خودِ خویش» بازگشته است. این، «سفرِ بازگشت» است که در آن، «مسافر»، «راه» و «مقصد»، همه، «یکی» شده‌اند و «همینم»، تنها کلمه‌ای است که در «سکوتِ ابدی»، طنین‌انداز می‌شود.

---

📚 مطالب مرتبط:

· داستانِ یکم: قبل از سقوط (آشنایی با چهار بُعد)

· داستانِ دوم: سقوط در هزارتوی ماده (گم‌شدن در وهن)

· داستانِ سوم: بیداری در غبار (یافتنِ نشانه‌ها)

· داستانِ چهارم: بازگشت به نور (رسیدن به حضور)

· داستانِ پنجم: حضور در میانِ غفلت (نگه‌داشتن)

· داستانِ ششم: نورِ جاری در زندگی (جاری‌شدن)

· داستانِ هفتم: آینه‌هایِ هم‌سفر (دیدنِ خود در دیگری)

· داستانِ هشتم: آشتی با سایه‌ها (پذیرشِ نادیده‌ها)

· داستانِ نهم: عبور از آخرین پرده (رهایی از وابستگی)

· مقاله: خودشناسی نوری چیست؟ (درگاهِ ورود)

· مقاله: خودشناسی آگاهی‌ست از وجود، سلوک عملکرد است برای وجود

· مقاله: الگوریتم Ψ؛ نقشهٔ عملیِ سلوک

---

🔹 بیانیه شفافیت و یادداشت کوتاه:

همهٔ مطالب این صفحه، برداشت‌های شخصی نویسنده از قرآن، عرفان اسلامی و تاریخِ فلسفه است که با تأمل و تحقیق، تدوین شده‌اند. هیچ وابستگی گروهی یا تشکیلاتی ندارم. این نوشته‌ها، یک نقشهٔ راه شخصی برای خودشناسی است، نه یک سازمان، فرقه یا ایدئولوژی بسته. این نوشتار در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با اعتقاد به اسلام به عنوان کامل‌ترین و خاتم ادیان تدوین شده است.

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)

در مسیرِ روشنِ بندگی

---

داستان
۰
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید