ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۱۲ دقیقه·۴ ماه پیش

داراییِ علمِ مدرن از حکمتِ کهن تأملی در پیوستگیِ معرفت در آیینهٔ خودشناسیِ نوری

بسمه تعالی

بنام صاحب جان یگانه خالق مهربان

---

داراییِ علمِ مدرن از حکمتِ کهن

تأملی در پیوستگیِ معرفت در آیینهٔ خودشناسیِ نوری

---

یادداشت نویسنده:

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین). من یک انسانِ عادی هستم که در مسیرِ خودشناسیِ نوری، با تکیه بر تجربهٔ زیسته، مطالعهٔ آزاد و تأملِ پیوسته، به این چهارچوب مفهومی دست یافته‌ام. این نوشته‌ها، حاصلِ پژوهش و تحقیقِ شخصیِ من است و به عنوانِ «یادداشت‌های یک تشنه» در مسیرِ فهمِ حقیقت، تدوین شده‌اند. بنده ادعایِ مرجعیت یا انحصارِ حقیقت ندارم، اما به ارزشِ این چهارچوب، به عنوانِ «نقشهٔ راهِ شخصیِ قابلِ اعتماد» ایمان دارم و آن را با دیگران به اشتراک می‌گذارم. هدف، به‌اشتراک‌گذاریِ یک چهارچوبِ مفهومی برایِ خودشناسی و تفکر است، نه ارائهٔ نظریه‌ای اثبات‌شده یا دستورالعملی نهایی.

---

راهنمای مخاطب:

علمِ مدرن، در نگاهِ رایج، غالباً به‌مثابهٔ «گسستی رادیکال» از سنتِ کهن معرفی می‌شود؛ انقلابی که با گالیله، دکارت و بیکن آغاز شد و راهی کاملاً نو در شناختِ هستی گشود. اما این روایت، نه تنها ناقص، که گمراه‌کننده است. علمِ مدرن، «فرزندِ قرن هفدهم» است، اما این فرزند، از «میراثی کهن» تغذیه کرده است. اگر با مفاهیمِ «نظامِ احسن» و «حیاتِ طیبه» آشنا نیستید، پیشنهاد می‌کنم ابتدا مقالهٔ «خودشناسی نوری چیست؟» را مطالعه کنید.

---

چکیده:

علمِ مدرن، در نگاهِ رایج، غالباً به‌مثابهٔ «گسستی رادیکال» از سنتِ کهن معرفی می‌شود؛ انقلابی که با گالیله، دکارت و بیکن آغاز شد و راهی کاملاً نو در شناختِ هستی گشود. اما این روایت، نه تنها ناقص، که گمراه‌کننده است. علمِ مدرن، «فرزندِ قرن هفدهم» است، اما این فرزند، از «میراثی کهن» تغذیه کرده است. داراییِ علمِ مدرن از حکمتِ کهن، نه یک «وامِ سطحی»، که «بنیانیِ هستی‌شناختی، روش‌شناختی و معرفت‌شناختی» است که در طولِ قرن‌ها، از یونان باستان، تمدنِ اسلامی و سنتِ فلسفیِ اروپا به ارث رسیده است. این مقاله، با کالبدشکافیِ شش میراثِ کلیدی (روشِ علمیِ ابن‌هیثم، ریاضی‌وارگیِ فیثاغورس و افلاطون، عقل‌گرایی و تجربه‌گراییِ افلاطون و ارسطو، منطقِ ارسطویی، نقشِ تمدنِ اسلامی به‌عنوانِ «حلقهٔ گم‌شده»، و مفهومِ «نور» در حکمتِ اشراق)، نشان می‌دهد که چگونه علمِ مدرن، «وارث» حکمتِ کهن است و نه «نافی» آن. در پایان، تمرینِ عملیِ «بازشناسیِ میراثِ کهن در علمِ مدرن» در چهار گام، ارائه می‌شود.

---

پیش‌گفتار

علمِ مدرن، در نگاهِ رایج، غالباً به‌مثابهٔ «گسستی رادیکال» از سنتِ کهن معرفی می‌شود؛ انقلابی که با گالیله، دکارت و بیکن آغاز شد و راهی کاملاً نو در شناختِ هستی گشود. اما این روایت، نه تنها ناقص، که گمراه‌کننده است. علمِ مدرن، «فرزندِ قرن هفدهم» است، اما این فرزند، از «میراثی کهن» تغذیه کرده است.

داراییِ علمِ مدرن از حکمتِ کهن، نه یک «وامِ سطحی»، که «بنیانیِ هستی‌شناختی، روش‌شناختی و معرفت‌شناختی» است که در طولِ قرن‌ها، از یونان باستان، تمدنِ اسلامی و سنتِ فلسفیِ اروپا به ارث رسیده است.

---

بخش اول: روشِ علمی؛ میراثِ آزمایشگری و نظام‌مندی

۱. ابن‌هیثم و بنیانِ «روشِ علمیِ مدرن»

یکی از مهم‌ترینِ دارایی‌هایِ علمِ مدرن از حکمتِ کهن، «روشِ علمی» (Scientific Method) است. در حالی که روایتِ رایج، فرانسیس بیکن و رنه دکارت را بنیان‌گذارانِ روشِ علمی در قرن هفدهم می‌داند، شواهدِ تاریخی نشان می‌دهد که این روش، قرن‌ها پیشتر، در تمدنِ اسلامی، توسطِ ابن‌هیثم (الحسن بن الهیثم، متوفی ۱۰۴۰ میلادی) تدوین شده است.

ابن‌هیثم که در غرب به «الحازن» (Alhazen) معروف است، با تأکید بر «داده‌هایِ تجربی»، «تکرارپذیریِ نتایج» و «آزمایشِ فیزیکی» برایِ تأییدِ فرضیه‌ها، بنیانِ همان روشی را پی‌ریزی کرد که امروز علمِ مدرن بر آن استوار است. او بر خلافِ پیشینیانِ خود که آزمایش را صرفاً برایِ مشاهده و کشف به کار می‌گرفتند، آزمایش را برایِ «آزمونِ فرضیه» طراحی کرد (Ansari, 2018).

او با آزمایش‌هایِ دقیق در زمینهٔ نور و بینایی، نظریهٔ «صدورِ نور از چشم» (که افلاطون، اقلیدس و بطلمیوس بدان باور داشتند) را به طورِ تجربی ابطال کرد و ثابت نمود که «ما می‌بینیم، زیرا نور واردِ چشمِ ما می‌شود». این، دقیقاً، همان «روشِ آزمایشیِ مدرن» است که بر «ابطالِ فرضیه» و «تأییدِ تجربی» استوار است.

«علمِ مدرن، «روشِ خود» را از ابن‌هیثم به ارث برده است. آنچه بیکن و دکارت در قرن هفدهم صورتبندی کردند، قرن‌ها پیش، در بصره، توسطِ یک دانشمندِ مسلمان، پی‌ریزی شده بود.»

۲. از «آزمایش» تا «تکرارپذیری»

یکی از ارکانِ علمِ مدرن، «تکرارپذیریِ آزمایش» (Reproducibility) و «قابلیتِ ابطال» (Falsifiability) است. ابن‌هیثم با تأکید بر «تکرارِ آزمایش‌ها» و «ثبتِ دقیقِ مشاهدات»، این اصلِ بنیادین را در علمِ مدرن نهادینه کرد. او نخستین دانشمندی بود که نشان داد «دانش، نه با تکیه بر آرایِ پیشینیان، که با آزمایشِ نقادانه و تصحیحِ مداومِ خطاها حاصل می‌شود» (Smith, 2010).

---

بخش دوم: ریاضی‌وارگیِ هستی؛ میراثِ فیثاغورس و افلاطون

۱. «جهان، با زبانِ ریاضیات، نوشته شده است»

گالیله در قرن هفدهم جملهٔ مشهوری دارد: «کتابِ طبیعت، به زبانِ ریاضیات، نوشته شده است». این جمله، نه یک «ابداعِ گالیله»، که «وارثِ حکمتِ کهن» است. فیثاغورس (قرن ششم پیش از میلاد)، نخستین کسی بود که «نظمِ ریاضی‌وارِ هستی» را کشف کرد و «اعداد» را «اصلِ اشیا» دانست. افلاطون نیز، در سنتِ فیثاغورسی، «مثلِ ریاضی» را «بنایِ هستی» معرفی کرد (Plato, Timaeus; CORDIS, 2025).

خودِ کپلر، یکی از بنیان‌گذارانِ علمِ مدرن، به صراحت اعتراف می‌کند که «استادانِ حقیقیِ ما، افلاطون و فیثاغورس هستند».

«ریاضی‌وارگیِ علمِ مدرن، «میراثِ فیثاغورس و افلاطون» است. علمِ مدرن، «جهان» را با «اعداد» می‌خواند، اما این «خوانش»، ریشه در «حکمتِ کهن» دارد.»

۲. «قوانینِ طبیعت» و «نظمِ الهی»

دکارت در قرن هفدهم، مفهومِ «قوانینِ طبیعت» (Laws of Nature) را به شکلیِ دقیق و ریاضی صورتبندی کرد. اما این مفهوم، ریشه در «نظمِ الهی» و «قانون‌مندیِ هستی» دارد که در فلسفهٔ یونان باستان و الهیاتِ اسلامی به وفور یافت می‌شود. دکارت خود برایِ توجیهِ «قوانینِ طبیعت»، به «خدا» به‌عنوانِ «ضامنِ این قوانین» استناد می‌کرد.

«قوانینِ طبیعت، «وارثِ نظمِ الهی» است. علمِ مدرن، این قوانین را «کشف» می‌کند، اما «باور» به «نظمِ هستی»، میراثِ حکمتِ کهن است.»

---

بخش سوم: عقل‌گرایی و تجربه‌گرایی؛ میراثِ افلاطون و ارسطو

۱. اختلافِ افلاطون و ارسطو؛ سرچشمهٔ دو روشِ علمِ مدرن

فیلسوفانِ علمِ مدرن، اختلافِ افلاطون و ارسطو را یکی از مهم‌ترینِ منابعِ شکل‌گیریِ علمِ مدرن می‌دانند (Stanford Encyclopedia of Philosophy, 2024). افلاطون بر «عقل» (Reason) و «مثل» (Forms) تأکید داشت و ارسطو بر «تجربه» (Experience) و «مشاهده» (Observation). این دو رویکرد، در علمِ مدرن، به «عقل‌گرایی» (Rationalism) و «تجربه‌گرایی» (Empiricism) تبدیل شدند.

· عقل‌گرایان (دکارت، اسپینوزا، لایب‌نیتس) از افلاطون ارث بردند.

· تجربه‌گرایان (بیکن، لاک، هیوم) از ارسطو ارث بردند.

«علمِ مدرن، «دو بال» دارد: «عقل» و «تجربه». این دو، «میراثِ افلاطون و ارسطو» هستند.»

۲. «منطقِ ارسطویی»؛ ابزارِ استدلالِ علمی

«منطقِ ارسطویی» (قیاس، استقرا و جدل)، برایِ قرن‌ها، «ابزارِ استدلالِ علمی» بود. ابن‌سینا، فارابی و سایرِ فیلسوفانِ اسلامی، این منطق را گسترش دادند و به غربِ مسیحی منتقل کردند (Aristotle, Organon; Gutas, 1998). علمِ مدرن، اگرچه از «منطقِ صوری» و «ریاضیاتِ جدید» بهره برد، اما «بنیانِ استدلالِ علمی» در «منطقِ ارسطویی» ریشه دارد.

«منطقِ ارسطویی، «ابزارِ استدلالِ علمِ مدرن» است. علمِ مدرن، اگرچه از آن فراتر رفته، اما «بنیان» را از آن به ارث برده است.»

---

بخش چهارم: «خانهٔ حکمت»؛ پلِ میانِ یونان باستان و رنسانس

۱. تمدنِ اسلامی؛ «حافظ و گسترش‌دهندهٔ حکمتِ کهن»

در دورهٔ «قرونِ وسطی» که اروپا در «تاریکیِ علمی» فرو رفته بود، تمدنِ اسلامی، «مشعلِ حکمتِ کهن» را در دست داشت. «بیت‌الحکمه» (خانهٔ حکمت) در بغداد، یکی از بزرگ‌ترینِ مراکزِ علمیِ جهان بود. دانشمندانِ مسلمان، آثارِ یونانی (افلاطون، ارسطو، اقلیدس، بطلمیوس و جالینوس) را به عربی ترجمه کردند، شرح نوشتند و آنها را گسترش دادند. تا پایانِ قرنِ سوم هجری، تقریباً تمامِ آثارِ علمی و فلسفیِ یونان، به عربی ترجمه شده بود (Gutas, 1998).

«بیت‌الحکمه، «پلِ میانِ یونان باستان و رنسانس» بود. علمِ مدرن، «میراثِ یونان» را از «طریقِ اسلام» دریافت کرد.»

۲. «نهضتِ ترجمه» و انتقالِ دانش

در قرن‌هایِ ۱۲ و ۱۳ میلادی، آثارِ علمیِ اسلامی (که خود، وارثِ یونان بودند) به لاتین ترجمه شدند و واردِ اروپا گردیدند. ابن‌سینا (Avicenna)، ابن‌رُشد (Averroes)، ابن‌هیثم (Alhazen) و خوارزمی (Al-Khwarizmi)، از جملهٔ دانشمندانی بودند که آثارشان بر علمِ مدرن تأثیریِ عمیق گذاشت (Stanford Encyclopedia of Philosophy, 2024; Elamin, 2024).

· خوارزمی: «جبر» و «الگوریتم» را به جهانِ علم هدیه کرد.

· ابن‌هیثم: «روشِ علمی» را بنیان نهاد.

· ابن‌سینا: «پزشکیِ مدرن» را متأثر ساخت.

«تمدنِ اسلامی، «حلقهٔ گم‌شدهٔ علمِ مدرن» است. علمِ مدرن، «وارثِ یونان» است، اما این «میراث»، از «طریقِ اسلام» به او رسیده است.»

---

بخش پنجم: «نور» در حکمتِ کهن و علمِ مدرن

۱. نور؛ از «فیزیکِ یونان» تا «اپتیکِ مدرن»

«نور»، در حکمتِ کهن، «اصلِ هستی» و «نیرویِ حیات» بود. فیلسوفانِ یونان، «نور» را «چشمِ خدا» می‌دانستند و عارفانِ اسلامی، «نور» را «تجلیِ حق» معرفی می‌کردند. علمِ مدرن، «نور» را به «فوتون» (ذرهٔ نور) و «امواجِ الکترومغناطیس» تقلیل داد. اما این «تقلیل»، «نفیِ حکمتِ کهن» نیست؛ «ادامهٔ آن» است.

ابن‌هیثم، با «روشِ علمی»، «نور» را از «اسطوره» به «علم» تبدیل کرد. نیوتن با «تجزیهٔ نور» به «رنگ‌هایِ رنگین‌کمان»، این مسیر را ادامه داد. و انیشتین با «نظریهٔ نسبیت»، نشان داد که «نور»، «حدِّ سرعتِ جهان» است.

«علمِ مدرن، «نور» را از «استعاره» به «قانون» تبدیل کرد. اما این «تبدیل»، بدونِ «حکمتِ کهن» ممکن نبود.»

۲. «نظامِ احسن» و «نظمِ علمی»

در حکمتِ کهن، «نظامِ احسن» (Best of All Possible Worlds) و «نظمِ الهی»، «باورِ بنیادین» بود. علمِ مدرن، این «نظم» را به «قوانینِ فیزیک» و «ثابت‌هایِ جهانی» تبدیل کرد. «نظمِ علمی»، اگرچه از «الهیات» فاصله گرفت، اما «باور» به «نظمِ هستی» را از حکمتِ کهن به ارث برد.

«علمِ مدرن، «نظم» را از «خدا» به «قانون» منتقل کرد. اما «باور» به «نظم»، «میراثِ کهن» است.»

---

بخش ششم: «شهود» و «استدلال»؛ دو بالِ معرفت

۱. «شهودِ عقلانی» در فلسفهٔ یونان و اسلام

در حکمتِ کهن (از افلاطون تا سهروردی)، «شهودِ عقلانی» (Intellectual Intuition) به‌عنوانِ «عالی‌ترینِ شکلِ معرفت» شناخته می‌شد. «عقلِ فعال» (Active Intellect) در فلسفهٔ ارسطو و فارابی، و «نورِ اشراق» در فلسفهٔ سهروردی (سهروردی، ۱۳۷۵)، نمونه‌هایی از این «شهودِ عقلانی» هستند.

علمِ مدرن، با «تجربه‌گراییِ افراطی»، «شهود» را به حاشیه راند. اما در فیزیکِ کوانتوم و علومِ شناختی، دوباره، «شهود» و «آگاهی» به مرکزِ توجه بازگشته‌اند. «مسئلهٔ خودآگاهی» (Hard Problem of Consciousness) و «اثرِ ناظر» در کوانتوم، نشان می‌دهند که علمِ مدرن نمی‌تواند «شهود» را به طورِ کامل نادیده بگیرد (Chalmers, 1995; Heisenberg, 1958).

«علمِ مدرن، «شهود» را نفی نکرده است. او، «شهود» را به «مسئله» تبدیل کرده است. و این، «ادامهٔ گفت‌وگو» با حکمتِ کهن است.»

۲. «علمِ حضوری» و «علمِ حصولی»

در حکمتِ اسلامی (ملاصدرا، ۱۳۸۳)، «علمِ حضوری» (Knowledge by Presence) بر «علمِ حصولی» (Knowledge by Acquisition) تقدم دارد. علمِ مدرن بر «علمِ حصولی» (داده‌هایِ تجربی و تحلیلی) متمرکز است. اما «علمِ حضوری» (آگاهیِ بی‌واسطه، خودآگاهی و شهود) همچنان به‌عنوانِ «مرزِ علم» باقی مانده است.

«علمِ مدرن، «علمِ حضوری» را «مسئله» کرده است. حکمتِ کهن، «پاسخ» را در اختیار داشت.»

---

تمرین عملی (۴ گام برای بازشناسیِ میراثِ کهن در علمِ مدرن)

گام اول: تمرینِ «بازشناسیِ روشِ علمی»

امروز، یک «آزمایشِ علمی» را در ذهن خود مرور کن. با «شاهد»، به «روشِ علمیِ» آن توجه کن. از خود بپرس: «آیا این روش، ریشه در «آزمایشِ ابن‌هیثم» ندارد؟» پاسخ را روی کاغذ بنویس.

گام دوم: تمرینِ «بازشناسیِ ریاضی‌وارگی»

امروز، یک «قانونِ علمی» را انتخاب کن. با «شاهد»، به «ریاضی‌وارگیِ» آن توجه کن. از خود بپرس: «آیا این ریاضی‌وارگی، ریشه در «فیثاغورس و افلاطون» ندارد؟» نتیجه را ثبت کن.

گام سوم: تمرینِ «بازشناسیِ نقشِ تمدنِ اسلامی»

امروز، یک «دستاوردِ علمی» را انتخاب کن و در اینترنت یا کتاب‌ها، به دنبالِ «ریشه‌هایِ اسلامیِ» آن بگرد. (مثلاً جبر، الگوریتم، یا روشِ علمی). تجربه‌ات را بنویس.

گام چهارم: تمرینِ «بازشناسیِ نور»

امروز، به «نور» نگاه کن. با «شاهد»، به «نور» توجه کن. از خود بپرس: «این نور، در «حکمتِ کهن» چه معنایی داشت و در «علمِ مدرن» چه معنایی دارد؟» ثبتِ نهایی را انجام بده.

---

جمع‌بندی و حکمتِ نهایی

داراییِ علمِ مدرن از حکمتِ کهن، نه یک «وامِ سطحی»، که «بنیانیِ عمیق» است:

میراثِ کهن تجلی در علمِ مدرن

روشِ آزمایشی (ابن‌هیثم) روشِ علمیِ مدرن (ابطال‌پذیری، تکرارپذیری)

ریاضی‌وارگیِ هستی (فیثاغورس، افلاطون) ریاضیات به‌عنوانِ «زبانِ طبیعت»

نظمِ الهی (ارسطو، فلسفهٔ اسلامی) قوانینِ طبیعت و ثابت‌هایِ جهانی

عقل و تجربه (افلاطون و ارسطو) عقل‌گرایی و تجربه‌گرایی در علمِ مدرن

منطق (ارسطو، فارابی، ابن‌سینا) ابزارِ استدلالِ علمی

نور (افلاطون، سهروردی، ابن‌هیثم) فیزیکِ نور و اپتیکِ مدرن

شهود (افلاطون، سهروردی) مسئلهٔ خودآگاهی در علومِ شناختی و کوانتوم

حکمتِ نهایی:

«علمِ مدرن، «فرزندِ قرن هفدهم» است، اما این فرزند، از «میراثی کهن» تغذیه کرده است. روشِ علمی، ریاضی‌وارگی، نظمِ الهی، عقل و تجربه، منطق، نور و شهود، همگی، «وارثِ حکمتِ کهن» هستند. با «شاهد»، این میراث را در «علمِ مدرن» بازشناس. با «حضور»، «علم» را به «حکمت» و «داده» را به «نور» پیوند بزن. که «خودشناسیِ نوری»، «پلِ میانِ این دو» است و «نظامِ احسن»، «غایتِ این پیوند».»

---

📚 مطالب مرتبط:

· مقاله: فلسفهٔ علم در آیینهٔ خودشناسی نوری

· مقاله: معرفت‌شناسی نوری؛ از داده تا نور، از حس تا شهود

· مقاله: حقیقتِ حکمتِ کهن در قلبِ علومِ مدرن؛ سخن می‌گوید

· مقاله: خودشناسی نوری چیست؟ (درگاهِ ورود)

---

منابع

· قرآن کریم.

· Aristotle. Organon. (ترجمهٔ انگلیسی: H. P. Cooke & H. Tredennick, 1938).

· Plato. Timaeus. (ترجمهٔ انگلیسی: B. Jowett, 1871).

· ابن‌سینا، حسین بن عبدالله. القانون فی الطب (The Canon of Medicine). (ترجمهٔ لاتین توسط Gerard of Cremona).

· ابن‌هیثم، الحسن بن الهیثم. کتاب المناظر (Book of Optics). (ترجمهٔ انگلیسی توسط A. I. Sabra, 1989).

· خوارزمی، محمد بن موسی. المختصر فی حساب الجبر والمقابلة. (ترجمهٔ لاتین توسط Robert of Chester, 1145).

· سهروردی، شهاب‌الدین یحیی. (۱۳۷۵). حکمة الإشراق. ترجمه و شرح.

· ملاصدرا (صدرالمتألهین شیرازی). (۱۳۸۳). الحکمة المتعالیة فی الأسفار العقلیة الأربعة. (ترجمه و شرح).

· فارابی، ابونصر. إحصاء العلوم. (ترجمهٔ فرانسوی توسط M. Mahdi, 1968).

· Gutas, D. (1998). Greek Thought, Arabic Culture: The Graeco-Arabic Translation Movement in Baghdad and Early 'Abbāsid Society (2nd-4th/8th-10th Centuries). Routledge.

· Stanford Encyclopedia of Philosophy. (2024). "Influence of Arabic and Islamic Philosophy on the Latin West".

· Ansari, S. M. R. (2018). "Ibn al-Haytham's scientific method". UNESCO Courier.

· CORDIS (European Commission). (2025). "The Mathematization of Nature: The Origin of Mathematical Physics in Plato and Early Pythagoreanism".

· Elamin, M. O. I. (2024). "Muhammad ibn Musa al-Khwarizmi: The Pioneer of Algorithms". Journal of Ecohumanism.

· Smith, A. M. (2010). "De Aspectibus by Alhazen: Revolutionary or Reformist?". Revue d'histoire des sciences.

· Chalmers, D. J. (1995). "Facing Up to the Problem of Consciousness". Journal of Consciousness Studies, 2(3), 200-219.

· Heisenberg, W. (1958). Physics and Philosophy: The Revolution in Modern Science. Harper & Row.

---

🔹 بیانیه شفافیت و یادداشت کوتاه:

همهٔ مطالب این صفحه، برداشت‌های شخصی نویسنده از قرآن و عرفان اسلامی است که با تأمل و تحقیق، تدوین شده‌اند. هیچ وابستگی گروهی یا تشکیلاتی ندارم. این نوشته‌ها، یک نقشهٔ راه شخصی برای خودشناسی است، نه یک سازمان، فرقه یا ایدئولوژی بسته. این نوشتار در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با اعتقاد به اسلام به عنوان کامل‌ترین و خاتم ادیان تدوین شده است. من به این چهارچوب، به‌عنوانِ «نقشه‌ای راهگشا» ایمان دارم و آن را با دیگران به اشتراک می‌گذارم، اما هرگز آن را «تنها راه» یا «حقیقتِ مطلق» نمی‌دانم. این متن، هیچ ارتباطی به هیچ گروه، تشکیلات، فرقه یا جنبشی ندارد. صرفاً برداشت شخصی یک ایرانیِ مسلمانِ شیعه است از مسیری که خود طی کرده است. هر کس آزاد است که آن را بخواند یا نخواند، قبول کند یا نکند.

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)

خودشناسی نوری / عبدالمبین

---

۳
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید