بسمه تعالی
بنامِ صاحبِ جان، یگانهٔ خالقِ مهربان
خودشناسی؛ کلیدِ خزانهٔ قوانینِ الهی
چرا شناختِ خود، راهِ رسیدن به «حق» و «رضایتِ خالق» است؟
نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)
در مسیرِ روشنِ بندگی
اصالت نور | مکتب حقیقت وجودی | خودشناسی نوری
---
هر که خود را شناسد، آگاه می‌شود از قوانینِ الهی برای رسیدن به «حق» — که همانا با «رضایتِ خالق» به دست می‌آید.
---
چکیده
«خودشناسی»، یک «سرگرمیِ درونی» نیست؛ یک «کلید» است. کلیدی که «دریچهٔ» آگاهی از «قوانینِ الهی» را می‌گشاید. و آن قوانین، «راهِ» رسیدن به «حق» است. اما «حق»، با «رسیدن» به دست می‌آید، نه با «گرفتن». و «رسیدن»، در نهایت، به «رضایتِ خالق» می‌انجامد. این نوشتار، زنجیرهٔ «خودشناسی → قوانین الهی → رسیدن به حق → رضایتِ خالق» را تحلیل می‌کند و نشان می‌دهد که چرا این زنجیره، «سنتِ الهی» است — نه یک «وعده»، نه یک «نظریه»، نه یک «شعار». و چرا کسی که «خود» را می‌شناسد، به «قوانین» آگاه می‌شود؛ و کسی که به «قوانین» آگاه شود، به «حق» می‌رسد؛ و کسی که به «حق» برسد، «رضایتِ خالق» را می‌چشد.
---
پیش‌گفتار؛ یک جمله، و چهار پرسش
این جمله را، پیش از هر چیز، «باز» کنیم:
«هر که خود را شناسد، آگاه می‌شود از قوانینِ الهی برای رسیدن به حق — که همانا با رضایتِ خالق به دست می‌آید.»
این جمله، «چهار پرسش» در دلِ خود دارد:
۱. «خودشناسی» چیست که چنین «کلیدی» است؟
۲. «قوانینِ الهی» چیست که از آن «آگاه» می‌شویم؟
۳. «حق» چیست که «رسیدنی» است؟
۴. «رضایتِ خالق» چیست که «غایتِ» این مسیر است؟
و این نوشتار، تلاشی است برای «باز کردنِ» این چهار پرسش. نه برای «جواب دادن»، که برای «حضور در پرسش». چون «پرسش»، «نفسِ حیات» است.
---
بخش یکم: خودشناسی چیست؟
«خودشناسی»، نه «خودکاوی»
«خودشناسی»، با «خودکاوی» فرق دارد:
· «خودکاوی»، یعنی: «کندنِ لایه‌هایِ روان». یعنی: «چرا این‌طور شدم؟» «چه زخمی دارم؟» این، «روان‌شناسیِ عمیق» است — مفید، اما ناکافی.
· «خودشناسی»، یعنی: «شناختِ آن که "خود" را می‌شناسد.» یعنی: «آن "شاهد" کیست؟» «آن "منِ حقیقی" کجاست؟»
«خودکاوی»، به «گذشته» می‌پردازد.
«خودشناسی»، به «حال» می‌پردازد.
«خودکاوی»، «زخم» را می‌کاود.
«خودشناسی»، «شاهد» را بیدار می‌کند.
سه لایهٔ خودشناسی
لایهٔ اول — خودشناسیِ سطحی: شناختِ «نقش‌ها»، یعنی: «من چه‌کاره‌ام؟» «چه دارم؟» «مردم چه می‌گویند؟» این، «خودشناسیِ» نفسانی است. و در نهایت، به «کثرت» می‌انجامد.
لایهٔ دوم — خودشناسیِ میانی: شناختِ «احساسات» و «افکار»، یعنی: «چرا می‌ترسم؟» «چرا خشمگین می‌شوم؟» این، «خودشناسیِ» روان‌شناختی است. مفید است، اما در «ذهن» می‌ماند.
لایهٔ سوم — خودشناسیِ عمیق: شناختِ «خودِ حقیقی»، یعنی: «من کی‌ام، جدا از نقش‌ها؟» «من کی‌ام، جدا از تن؟» این، «خودشناسیِ نوری» است. و در نهایت، به «وحدت» می‌انجامد.
و چرا «خودشناسیِ عمیق»، «کلید» است؟
چون در «خودشناسیِ عمیق»، «آینه» شفاف می‌شود. و «آینهٔ» شفاف، «قوانینِ الهی» را نشان می‌دهد. قوانینی که در «تو» جاری هستند — و همان قوانینی که در «جهان» جاری هستند.
«خود»، «آینهٔ» «جهان» است. و «جهان»، «آینهٔ» «خود». وقتی «خود» را بشناسی، «جهان» را شناخته‌ای. و وقتی «جهان» را بشناسی، «قوانینِ» آن را شناخته‌ای.
نکتهٔ کلیدی: «خودشناسی»، «خودکاوی» نیست. شناختِ «شاهد» است، نه کاوشِ «زخم». و «شاهد»، «آینه‌ای» است که «قوانینِ الهی» را نشان می‌دهد.
---
بخش دوم: قوانینِ الهی چیست؟
«سنتِ الهی»، نه «قانونِ قراردادی»
«قوانینِ الهی»، با «قوانینِ بشری» فرق دارند:
· «قوانینِ بشری»، «قراردادی» هستند. یعنی: «ممکن است عوض شوند.» «ممکن است لغو شوند.» «ممکن است استثنا داشته باشند.»
· «قوانینِ الهی» یا «سنت‌های الهی»، «ساختاری» هستند. یعنی: «عوض نمی‌شوند.» «لغو نمی‌شوند.» «استثنا ندارند.»
«قوانینِ الهی»، مثلِ «قانونِ جاذبه» هستند. «نمی‌شود» «نقضشان» کرد. فقط «می‌شود» «استفاده‌شان» کرد — یا «آسیب» دید.
سه ویژگیِ قوانینِ الهی
ویژگیِ اول — «کلیت»: قوانینِ الهی، «کلی» هستند. یعنی: «در همه‌جا جاری‌اند.» «در زمین، در آسمان.» «در تن، در جان.» «در فرد، در جامعه.»
ویژگیِ دوم — «لایتغیر»: قوانینِ الهی، «لایتغیرند». یعنی: «دیروز، امروز، فردا، یکی‌اند.» «در شرق و غرب، یکی‌اند.» «برایِ مؤمن و کافر، یکی‌اند.»
ویژگیِ سوم — «ناظر به غایت»: قوانینِ الهی، «بی‌هدف» نیستند. هر کدام، به سویِ «غایتی» می‌روند. و آن «غایت»، «حق» است.
و «خودشناسی»، چگونه «آگاهی از قوانین» می‌آورد؟
وقتی «خود» را می‌شناسی:
· می‌بینی که «خشم»، «آتش» است. اگر در «اجاق» بنشیند، «گرما» می‌دهد؛ اگر در «جنگل» بنشیند، «می‌سوزاند». این، یک «قانون» است.
· می‌بینی که «مشغولیت»، «مُسکن» است. «درد» را ساکت می‌کند، اما «زخم» را درمان نمی‌کند. این، یک «قانون» است.
· می‌بینی که «ارجاعِ بت‌شده»، «قندِ نفس» است. «سیر» نمی‌کند، «وابسته» می‌کند. این، یک «قانون» است.
این «قوانین»، در «کتاب‌ها» هم هستند. اما در «خودشناسی»، «چشیده» می‌شوند. و «چشیده»، از «خوانده»، «زنده‌تر» است.
نکتهٔ کلیدی: «قوانینِ الهی»، «قراردادی» نیستند؛ «ساختاری» هستند. و «خودشناسی»، «آگاهیِ» «چشیدنی» از این قوانین است — نه «آگاهیِ» «ذهنی».
---
بخش سوم: «حق» چیست که رسیدنی است؟
«حق»، نه «عقیده»، نه «مفهوم»
«حق»، یک «عقیده» نیست که با «استدلال» ثابت شود.
«حق»، یک «مفهوم» نیست که در «ذهن» بگنجد.
«حق»، یک «حضور» است.
«لا تُدرِکه الأبصار و هو یُدرِک الأبصار.» — «دیده‌ها او را درک نمی‌کنند، و او دیده‌ها را درک می‌کند.»
پس «حق»، «گرفتنی» نیست. «رسیدنی» است.
«رسیدن»، نه «گرفتن»
«گرفتن»، یعنی: «به دست آوردنِ چیزی.» یعنی: «مالک شدن.»
«رسیدن»، یعنی: «وصل شدن.» یعنی: «حضور یافتن.»
· «گرفتن»، «فعال» است. «رسیدن»، «پذیرنده».
· «گرفتن»، «زحمت» دارد. «رسیدن»، «آرامش».
· «گرفتن»، «غرور» می‌آورد. «رسیدن»، «فروتنی».
و این، «تفاوتِ» «اهلِ استدلال» و «اهلِ شهود» است:
· «اهلِ استدلال»، «حق» را «می‌گیرد» — و «خسته» می‌شود.
· «اهلِ شهود»، «حق» را «می‌رسد» — و «آرام» می‌گیرد.
چرا «رسیدن»، «میوهٔ» «خودشناسی» است؟
چون «رسیدن»، «آینهٔ» شفاف می‌خواهد. و «آینهٔ» شفاف، «خودشناسی» می‌خواهد. وقتی «آینه» شفاف شد، «حق»، «خودش را نشان می‌دهد». «گرفتنِ» ما لازم نیست. فقط «دیدن» — و «دیدن»، «رسیدن» است.
نکتهٔ کلیدی: «حق»، «گرفتنی» نیست؛ «رسیدنی» است. و «رسیدن»، «آینهٔ» شفاف می‌خواهد — و «آینهٔ» شفاف، میوهٔ «خودشناسی» است.
---
بخش چهارم: «رضایتِ خالق» چیست که غایت است؟
رضایت، نه «پاداش»، نه «جزا»
«رضایتِ خالق»، «پاداش» نیست — که از «طمع» بیاید.
«رضایتِ خالق»، «جزا» نیست — که از «ترس» بیاید.
«رضایتِ خالق»، «غایتِ» «عشق» است.
در «رابطهٔ» «عاشق و معشوق»، «رضایتِ» معشوق، «هدف» است. نه از «ترس»، نه از «طمع». از «عشق».
و «رضایتِ خالق»، همان «رضایتِ معشوق» است.
«رضایت»، نه «خشنودیِ گذرا»
«رضایت»، «خشنودیِ گذرا» نیست. «رضایت»، «هم‌آهنگیِ پایدار» است.
· «خشنودی»، «لحظه‌ای» است. «رضایت»، «همیشگی».
· «خشنودی»، با «دادنِ چیزی» می‌آید. «رضایت»، با «بودنِ کسی».
· «خشنودی»، «ظاهری» است. «رضایت»، «باطنی».
پس «رضایتِ خالق»، یعنی: «او، از «بندگیِ» تو، «خشنود» باشد.» نه فقط از «کارِ» تو. از «راهِ» تو.
و «رضایت»، چگونه «به دست می‌آید»؟
«رضایت»، «به دست» نمی‌آید — «به دست می‌آید» به معنایِ «گرفتن».
«رضایت»، «می‌رسد» — مثلِ «حق».
وقتی «آینه» شفاف شد، «حق» رسید.
و وقتی «حق» رسید، «رضایت» می‌آید — چون «حق»، «خودِ» «رضایت» است.
و در این، «رمزِ» «زنجیره» است:
«خودشناسی» → «آینهٔ شفاف» → «آگاهی از قوانین» → «رسیدن به حق» → «رضایتِ خالق».
و این زنجیره، «یک حلقه» است — نه چند حلقه. چون «حق» و «رضایت»، «یکی» هستند.
نکتهٔ کلیدی: «رضایتِ خالق»، «پاداش» نیست؛ «غایتِ عشق» است. و «رضایت»، «به دست» نمی‌آید؛ «می‌رسد» — مثلِ «حق». و چون «حق» و «رضایت»، «یکی» هستند، «رسیدن به حق»، «رسیدن به رضایت» است.
---
بخش پنجم: زنجیرهٔ سعادت — از خودشناسی تا رضایت
زنجیره، نه زنجیر
بگذار این «زنجیره» را، «حلقه‌به‌حلقه»، «باز» کنیم:
حلقهٔ اول — خودشناسی:
«آینه» را «شفاف» کن. یعنی: «خود»، «نفس»، «خویش» را «تفکیک» کن. «شاهد» را «بیدار» کن.
حلقهٔ دوم — آگاهی از قوانین:
در «آینهٔ» شفاف، «قوانینِ الهی» را «ببین». «قوانینی» که در «تو» و در «جهان»، «جاری» است.
حلقهٔ سوم — رسیدن به حق:
با «آگاهی» از «قوانین»، «راه» را «ببین». و در «راه»، «حرکت» کن. نه برای «گرفتن»، که برای «رسیدن».
حلقهٔ چهارم — رضایتِ خالق:
و در «رسیدن»، «رضایت» می‌آید. نه به‌عنوانِ «پاداش»، که به‌عنوانِ «میوه». چون «رضایت»، «میوهٔ» «رسیدن» است.
و این زنجیره، «سنتِ الهی» است
«سنتِ الهی»، «قرارداد» نیست. «ساختارِ» وجود است. مثلِ «قانونِ جاذبه» — «نمی‌شود» «نقضش» کرد.
· «اگر آینه شفاف شود، قوانین دیده می‌شوند.»
· «اگر قوانین دیده شوند، راه پیدا می‌شود.»
· «اگر راه پیدا شود، حق می‌رسد.»
· «اگر حق برسد، رضایت می‌آید.»
و این، «تخلف‌ناپذیر» است. «نه» به این دلیل که «مجازات» دارد؛ «نه» به این دلیل که «پاداش» دارد. «نه». فقط «چون». چون «ساختار» این‌طور است.
و «چرا» این زنجیره، «سعادت» است؟
«سعادت»، «خوشبختیِ» «اتفاقی» نیست. «سعادت»، «هم‌آهنگی» است. هم‌آهنگی با «ساختارِ» وجود. و این زنجیره، «نقشهٔ» «هم‌آهنگی» است.
پس «سعادت»، «هدف» نیست. «نتیجه» است. نتیجهٔ «هم‌آهنگی». و «هم‌آهنگی»، «میوهٔ» «خودشناسی» است.
نکتهٔ کلیدی: زنجیرهٔ «خودشناسی → قوانین → حق → رضایت»، یک «سنتِ الهی» است — نه «قرارداد». و «سعادت»، «نتیجهٔ» این زنجیره است، نه «هدفِ» آن.
---
بخش ششم: چرا این زنجیره، برایِ «همه» یکی است؟
«راهِ فطرت»، «یکی» است
«راهِ فطرت»، «یکی» است. «راه‌ها»، «زیاد» به نظر می‌رسند — چون «مسافران»، «زیاد» هستند. اما «راهِ درونی»، «یکی» است.
شریعت‌ها، چارچوب‌های مختلفی دارند؛ اما «فطرت»، یکی است. هر «شریعت»، «راهِ» خود را دارد. اما «فطرتِ» انسانی، در همه یکی است. و «خودشناسی نوری»، دعوتی است به «فطرت» — نه فراخوانی به «ترکِ شریعت».
· هر کسی «خود» را «بشناسد»، «آینه» را «شفاف» کرده.
· هر کسی «آینه» را «شفاف» کند، «قوانین» را «دیده».
· هر کسی «قوانین» را «ببیند»، «راه» را «یافته».
· هر کسی «راه» را «بیابد»، به «حق» «رسیده».
· هر کسی به «حق» «برسد»، «رضایت» را «چشیده».
پس «راهِ فطرت»، «یکی» است. اما «مسافر»، «زیاد». و «هر مسافر»، «مسیرِ خودش» را «می‌رود» — در «همان راهِ فطریِ واحد».
«مسیر»، «شخصی» است — «راه»، «کلی»
«مسیرِ» تو، با «مسیرِ» من، «فرق» دارد:
· «من»، با «خودشناسیِ» «عمیق»، «شروع» کردم.
· «تو»، با «قوانینِ الهی»، «شروع» می‌کنی.
· «او»، با «حق»، «شروع» می‌کند.
اما «راهِ فطرت»، «یکی» است.
پس «شخصی» بودنِ «مسیر»، «کلی» بودنِ «راه» را «نقض» نمی‌کند. مثلِ «رودخانه‌ها» که «مسیرهایِ» «مختلفی» دارند، اما «همه» به «دریا» «می‌ریزند».
و «زنجیره»، «برایِ» همه «یکی» است
· برایِ «عالِم»، برایِ «عامی».
· برایِ «مرد»، برایِ «زن».
· برایِ «پیر»، برایِ «جوان».
· برایِ «مؤمن»، برایِ «جست‌وجوگر».
زنجیره، «یکی» است. چون «فطرت»، «یکی» است.
نکتهٔ کلیدی: «راهِ فطرت»، «یکی» است. «مسیرها»، «شخصی» هستند. اما «زنجیره» — خودشناسی، قوانین، حق، رضایت — برای همه «یکی» است. چون «فطرت»، «یکی» است.
---
جمع‌بندی
آن جملهٔ فشرده — که در آغاز آمد — «چهار حلقه» دارد. و «چهار حلقه»، «یک زنجیره» است:
۱. خودشناسی — «آینه» را شفاف کن.
۲. آگاهی از قوانین — در «آینه»، «قوانین» را ببین.
۳. رسیدن به حق — با «آگاهی»، «حرکت» کن.
۴. رضایتِ خالق — در «رسیدن»، «رضایت» می‌آید.
و این «زنجیره»، «سنتِ الهی» است. «تخلف‌ناپذیر». و «سعادت»، «نتیجهٔ» آن است — نه «هدفِ» آن.
حکمتِ نهایی: «خودشناسی»، «کلید» است. و «کلید»، برایِ «گرفتن» نیست؛ برایِ «گشودن». و «گشودن»، «رسیدن» است. پس «خود» را «بشناس» — نه برایِ «دانستن»، که برایِ «رسیدن». «آینه» را «شفاف» کن. «قوانین» را «ببین». «راه» را «بپیمای». و «رضایت»، «خودش» می‌آید. چون «رضایت»، «میوهٔ» «رسیدن» است. و «رسیدن»، «میوهٔ» «رفتن». پس «برو» — و در «راه»، «آرام» باش. که «راه»، «خانه» است.
---
تمرینِ امروز — چهار گامِ زنجیره
۱. گامِ خودشناسی:
امروز، «سه بار» از خودت بپرس: «من، در این لحظه، «شاهد» هستم یا «نفس»؟» — صادقانه جواب بده.
۲. گامِ قوانین:
امروز، «یک» «قانونِ الهی» را در «زندگیِ» خودت «ببین». مثلاً: «هر چه بکاری، درو می‌کنی.» — و «جایِ» آن را در «امروزِ» خودت «پیدا» کن.
۳. گامِ حق:
امروز، «یک» لحظه، «ساکت» بنشین. و «بدونِ» «گرفتن»، «بدونِ» «استدلال»، فقط «حضور» را «حس» کن. این، «رسیدن» است.
۴. گامِ رضایت:
امروز، در «یک» «کارِ» کوچک، «رضایتِ» خالق را «هدف» بگذار — نه «تأییدِ» مردم، نه «پاداشِ» دنیا. فقط «رضایت».
نتیجه را یادداشت کن.
---
🌱 پند
«خودشناسی»، مثلِ «باز کردنِ پنجره» است. تا پنجره «بسته» است، «نور» نمی‌آید. و «قوانین»، همان «نور» است. پس «پنجره» را «باز» کن. و «قوانین» را «ببین». و «راه» را «برو». و در «راه»، «رضایت»، مثلِ «نورِ» «خورشید»، «خودش» «می‌آید». نه به‌خاطرِ «زحمتِ» تو، که به‌خاطرِ «باز بودنِ» پنجره.
---
😄 لطیفه
یکی به یک عارف گفت: «من دنبالِ «قوانینِ الهی» هستم. در کدام کتاب پیدایشان کنم؟»
عارف گفت: «یه آینه بگیر، بیا!»
مرد گفت: «آینه؟ مگه قانون توی آینه هست؟»
عارف خندید و گفت: «آینه، «قانون» نیست. «در» است. نگاه کن توی آینه! اون «چشم‌ها»، اون «دست‌ها»، اون «نفس‌ها» — هر کدوم، یه «قانون» هستن!»
مرد گفت: «چطوری؟»
عارف گفت: «چشم، «می‌بینه» — چون «نور» هست. نفس، «می‌کشه» — چون «هوا» هست. دست، «کار می‌کنه» — چون «قدرت» هست. هر کدوم از این‌ها، یه «قانونِ الهی» رو نشون می‌ده. فقط تو، «نمی‌بینی»!»
مرد نگاه کرد. و «دید».
---
کلیدواژه‌ها
خودشناسی، قوانین الهی، سنت الهی، حق، رسیدنی نه گرفتنی، رضایت خالق، شاهد، آینه، حضور، سعادت، هم‌آهنگی، زنجیره سعادت، خودشناسی نوری.
---
📚 مطالب مرتبط
· مقاله: «بی‌واسطگی؛ حقیقت، در حضور است»
· مقاله: «آدمی، پرسش‌گرِ وجودی است»
· مقاله: «ما نمایندگانِ خالق در زمین هستیم»
· مقاله: «حق، رسیدنی است نه گرفتنی»
· مقاله: «چرا مغز، کثرت می‌آفریند؟»
---
یادداشت نویسنده
این نوشته، از یک «جمله» آغاز شد. یک جملهٔ «فشرده»: «هر که خود را شناسد، آگاه می‌شود از قوانینِ الهی برای رسیدن به حق — که همانا با رضایتِ خالق به دست می‌آید.»
و من، آن جمله را «باز کردم». «حلقه‌به‌حلقه». و در «باز کردن»، فهمیدم که «خودشناسی»، «کلید» است — و «قوانین»، «در». و «حق»، «خانه». و «رضایت»، «میوه».
اگر «حضور»، «آشنا» بود، «خوشحالیم». و اگر نبود، بگذار «سلامِ هم‌سفری» باشد در «بیابانِ پرسش‌ها».
---
🔹 بیانیه شفافیت
همهٔ مطالب این نوشته، برداشت‌های شخصی نویسنده از تجربهٔ زیسته است. این نوشته، یک «یادداشتِ شخصی» است و هیچ‌گونه ادعایِ مرجعیتِ علمی، دینی یا روان‌شناختی ندارد. آنچه می‌خوانید، نه ادعای اثبات در آزمایشگاهِ علم است و نه بی‌بهره از برهان. اگر عقل از بندِ نفسِ خام رها شود، با تفکر و تعقل می‌توان به اثبات آن رسید.
این نوشته، «ارجاع» را «رد» نمی‌کند. «ارجاع»، «ابزارِ» «علم» و «تحقیق» است. آنچه اینجا «نقد» می‌شود، «تکیهٔ» «نفس» بر «ارجاع» است — نه «خودِ» «ارجاع». «شریعت»، «چارچوب» است؛ «طریقت»، «راه»؛ و «حقیقت»، «حضور». «رضایتِ خالق»، «پاداشِ» «استحقاقی» نیست — «میوهٔ» «هم‌آهنگی» است.
راهِ واحدی که در این نوشته از آن سخن می‌رود، «راهِ فطرت» است — نه «نفیِ» «شریعت‌ها». هر شریعت، چارچوبِ خود را دارد؛ و «خودشناسی نوری»، دعوتی است به «فطرت» — نه فراخوانی به «ترکِ شریعت».
این نوشته در چارچوبِ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با اعتقاد به اسلام به‌عنوانِ کامل‌ترینِ ادیان، تدوین شده است. هیچ وابستگیِ گروهی یا تشکیلاتی ندارم. این نوشته‌ها، نقشه‌راهی شخصی برای خودشناسی است، نه یک سازمان، فرقه یا ایدئولوژیِ بسته.
من، مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)، در این مسیر، ادعایِ «رسیدن» ندارم. این خط‌ها، مشق‌های شبانهٔ یک بندهٔ گمنام است. اگر در آنها، نوری برایِ تو بود، آن را از آنِ خود بدان؛ و اگر نه، بگذار فقط یک «سلامِ هم‌سفری» در بیابانِ پرسش‌ها باشد. من در این راه، «حمالِ امانتِ نور» هستم، نه مالکِ آن.
---
نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)
در مسیرِ روشنِ بندگی 🌿
در پناه حق 🌿
---
خدایا،
پنجرهٔ «خودشناسی» را در ما باز کن،
تا «قوانینِ» تو را ببینیم.
و در «دیدن»، به «حق» برسیم.
و در «رسیدن»،
«رضایتِ» تو را بچشیم —
که همانا «میوهٔ» «رسیدن» است.
آمین.
