ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۴ دقیقه·۳ ماه پیش

خام خیالی در گذار عمر از «سرابِ خیال» تا «حقیقتِ حضور»

بسمه تعالی

بنام یگانه مهربان بخشنده جان

---

خام خیالی در گذار عمر

از «سرابِ خیال» تا «حقیقتِ حضور»

---

چکیده

این تمثیل، روایتِ جوانی است که بر روی آب، نقاشی می‌کشد و هر بار که طرحش محو می‌شود، از نو آغاز می‌کند. پیرِ راه، به او می‌آموزد که عمر، «جویباری» است که می‌گذرد و خیال، «نقشی» است که محو می‌شود؛ اما حقیقت، «سنگِ ماندگار» است و آنکه عمر خود را به حقیقت می‌گذراند، چون کسی است که بر سنگ، نقشِ «نور» را حک می‌کند. این نوشتار، با زبانی تمثیلی و هم‌سفری، سالک را از «سرابِ خیال» به «حقیقتِ حضور» دعوت می‌نماید.

---

روزی، پیرِ راه، جوانی را دید که در کنارِ جویباری نشسته و با انگشت، بر روی آب، نقاشی می‌کشد. هر بار که طرحی تمام می‌شد، آب، آن را می‌برد و جوان، از نو، طرحی دیگر می‌کشید.

پیر، کنارِ او نشست و مدتی به تماشا پرداخت. سپس پرسید: «ای جوان، این چندمین طرحی است که بر آب می‌کشی؟»

جوان، بی‌آنکه سر بلند کند، گفت: «نمی‌دانم، استاد. شاید صدمین، شاید هزارمین. اما هر بار که طرح محو می‌شود، دلم می‌گیرد و از نو شروع می‌کنم.»

پیر پرسید: «آیا تا به حال، هیچ‌یک از این طرح‌ها، بر جای مانده است؟»

جوان گفت: «نه، استاد. آب، هر طرحی را با خود می‌برد.»

پیر لبخند زد و گفت: «پس چرا عمرِ خود را به «نقاشی بر آب» می‌گذرانی؟ مگر نمی‌دانی که تو نیز، چون این جویبار، در «گذارِ عمر» روانی و هر چه بر سطحِ آن نقش بندی، با تو نخواهد ماند؟»

جوان، دست از نقاشی کشید و به چهره‌ی پیر نگاه کرد و گفت: «پس چه کنم، استاد؟ چگونه عمرم را تلف نکنم؟»

پیر، سنگی از کنارِ جویبار برداشت و به جوان داد و گفت: «این سنگ را بردار و بر تخته‌سنگی که در کنارِ جویبار است، نقش بزن. آنچه بر سنگ نقش بندی، ماندگار می‌شود؛ و آنچه بر آب نقش بندی، با گذرِ عمر، محو می‌گردد.»

جوان، نگاهی به سنگِ کوچک در دستش کرد و پرسید: «اما استاد، من با این سنگِ کوچک، چه می‌توانم بر تخته‌سنگ بزرگ نقش بزنم؟»

پیر فرمود: «آری، با «نقشِ خیال» نمی‌توان؛ اما با «نقشِ حقیقت» می‌توان. خیال، بر آب نقش می‌بندد و با گذرِ زمان محو می‌شود؛ اما حقیقت، بر سنگ نقش می‌بندد و جاودان می‌ماند. هر آنچه از «نفس» سرچشمه می‌گیرد، «خیال» است و فانی؛ و هر آنچه از «نور» سرچشمه می‌گیرد، «حقیقت» است و باقی.»

جوان، با شنیدن این سخن، سنگ را بر تخته‌سنگ نهاد و اولین نقشِ خود را حک کرد: «نور». و در آن لحظه، دریچه‌ای در دلش گشوده شد و دریافت که:

عمر، «جویباری» است که می‌گذرد؛

و خیال، «نقشی» است که محو می‌شود.

اما حقیقت، «سنگِ» ماندگار است

که بر تخته‌سنگِ جان،

نقشِ جاودان حک می‌کند.

و آنکه عمر خود را به «خیال» می‌گذراند،

چون کسی است که بر آب نقاشی می‌کشد؛

و آنکه عمر خود را به «حقیقت» می‌گذراند،

چون کسی است که بر سنگ،

نقشِ «نور» را حک می‌کند.

---

🌿 تمرین عملی (۳ گام برایِ عبور از نقاشی بر آب به حکاکی بر سنگ)

برایِ آنکه این تمثیل، از یک «روایت» به «تمرینِ زیستن» تبدیل شود، این گام‌ها را در زندگی جاری کن:

🌑 گامِ اول (تخلیه): تشخیصِ نقش‌هایِ خیال

امروز، به «نقش‌هایی» که بر آبِ عمرِ خود کشیده‌ای، نگاه کن. چه چیزهایی را سال‌ها دنبال کرده‌ای که با گذرِ زمان، محو شده‌اند؟ چه آرزوهایی که با رفتنِ روزها، بی‌اثر مانده‌اند؟ این تشخیص، «تمرینِ تخلیه از خودبنیادی» است.

تشخیصِ نقش‌هایِ خیال، «تمرینِ تخلیه از خودبنیادی» است.

🌟 گامِ دوم (تحلیه): انتخابِ «نقشِ نور»

در سکوت، از خود بپرس: «اگر امروز، بخواهم یک «نقشِ ماندگار» بر سنگِ جان حک کنم، آن نقش، چه خواهد بود؟ چه چیزی از «نور» در من جاری است که می‌تواند جاودان بماند؟» این تمرین، «تحلیه» (آماده‌سازیِ دل برای نقشِ حقیقت) است.

انتخابِ نقشِ نور، «تمرینِ تحلیه» (آماده‌سازیِ ظرف برای حقیقت) است.

🌊 گامِ سوم (تجلیه): وفا بر حکاکیِ حقیقت

امروز، یک کارِ کوچک انجام بده که از «نور» سرچشمه می‌گیرد و می‌تواند «نقشی ماندگار» باشد؛ نه برایِ دنیا، که برایِ جانِ خودت. مثلاً یک نیّتِ خیر را در دل خود حک کن، یک وعده‌یِ صادقانه را به عهدی وفادار تبدیل کن، یا یک محبتِ بی‌چشمداشت را در عمقِ وجودت، جای‌دهی. این وفا بر حقیقت، «تمرینِ تجلیه» (جاری‌سازیِ نقشِ نور در زندگی) است.

وفا بر حکاکیِ حقیقت، «تمرینِ تجلیه» (جاری‌سازیِ نقشِ نور در زندگی) است.

---

💎 حکمتِ نهایی

ای هم‌سفرِ نادیده،

عمر، کوتاه است و گذرا؛

و خیال، بسیار است و فریبنده.

مبادا که عمر خود را

به «نقاشی بر آب» بگذرانی؛

که آب، هر لحظه،

طرحِ تو را با خود می‌برد

و تو، تهی‌دست،

به پایانِ راه می‌رسی.

پس از «خیال» دست بردار؛

و به «حقیقت» رو بیاور.

آنچه از «نفس» می‌آید،

«نقشِ آب» است؛

و آنچه از «نور» می‌آید،

«نقشِ سنگ».

زیرا که:

«عمر، «فرصتِ» حکاکی است؛

نه بر «آبِ خیال»،

که بر «سنگِ حقیقت».»

---

📚 مطالب مرتبط

· مقاله: «زمانِ حلزونی؛ از اضطرابِ آینده تا حضورِ ابدی»

· مقاله: «باور و یقین؛ از پندارِ خیال تا حضورِ محض»

· مقاله: «واقع، واقعی، واقعیت، در حقیقت»

· مقاله: «از خودبینی تا بی‌نامی؛ سیرِ سلوک در هفت مرحله»

---

🔹 بیانیه شفافیت

همهٔ مطالب این صفحه، برداشت‌های شخصی نویسنده از قرآن، عرفان اسلامی و تاریخِ فلسفه است که با تأمل و تحقیق، تدوین شده‌اند. هیچ وابستگی گروهی یا تشکیلاتی ندارم. این نوشته‌ها، یک نقشهٔ راه شخصی برای خودشناسی است، نه یک سازمان، فرقه یا ایدئولوژی بسته. این نوشتار در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با اعتقاد به اسلام به عنوان کامل‌ترین و خاتم ادیان تدوین شده است.

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)

در مسیرِ روشنِ بندگی

مقاله
۰
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید