بسمه او که ذکر نامش راه تعالی می‌گشاید
---
حسادت
آن چیزی که اگر نباشد، دیدنِ موفقیتِ دیگری، آینه می‌شود
---
ما معمولاً حسادت را یک احساس زشت می‌دانیم. چیزی که باید از آن خجالت بکشیم. پس اولین کاری که می‌کنیم این است که پنهانش می‌کنیم. به خودمان می‌گوییم: «من برایش خوشحالم»، در حالی که دلمان مثل چیزی که گاز گرفته باشند، می‌سوزد.
اما بیایید یک لحظه حسادت را از این برچسبِ اخلاقی بیرون بکشیم و به آن به‌عنوان یک «دستگاهِ رادار» نگاه کنیم.
---
حسادت، به دیگری ربطی ندارد.
این اولین توهمی است که باید بشکنیم. ما فکر می‌کنیم حسادت یعنی «من از او بدم می‌آید چون او چیزی دارد که من ندارم.» اما این‌طور نیست. حسادت یک آینه است. تو داری به موفقیتِ کسی نگاه می‌کنی و ناگهان احساس بدی پیدا می‌کنی؟ آن حس بد، از «او» نیامده؛ از «آینه» آمده. آینه کاری نکرده جز اینکه به تو نشان داده «تو کجای زندگی‌ات را زمین گذاشته‌ای».
حسادت معلول است، نه علت. علت این است که تو در بخشی از زندگی‌ات، دست از تلاش کشیده‌ای یا از آرزویی ترسیده‌ای. دیدنِ موفقیتِ دیگری، مثل این است که کسی چراغ‌قوه انداخته روی آن بخشِ تاریکِ وجودت. و چون آن تاریکی را دوست نداری، از کسی که چراغ را گرفته، بدت می‌آید.
---
تله‌ی سقوط
حسادت یک دام بزرگ دارد: ما را به این باور می‌رساند که اگر «او» بیفتد، «من» بالا می‌روم.
پس ناخودآگاه منتظر شکستش می‌مانیم. با شنیدنِ یک خبر بد درباره‌اش، نفس راحتی می‌کشیم. اما لحظه‌ای که او واقعاً زمین می‌خورد چه می‌شود؟ آیا ما بالا می‌رویم؟ نه. ما فقط می‌رویم کنارِ او می‌نشینیم روی زمین. چون زمین خوردنِ او، هیچ‌کدام از آن بخش‌های خالیِ زندگیِ ما را پر نمی‌کند.
---
لحظه‌ی دیدن
حسادت، یک زنگ بیدارباش است. اما زنگ خطر نیست؛ زنگِ در است. کسی دارد درِ خانه‌ی توانایی‌های تو را می‌زند.
لحظه‌ای که آن سوزشِ کوچک را در دلت حس کردی، نرو سراغِ سرزنشِ خودت که «چقدر آدمِ بدی هستم». نرو سراغِ توجیه که «او که استحقاقش را نداشت». فقط یک لحظه بایست و از خودت بپرس:
«این سوزش، کجای وجودِ من را نشانه گرفته؟ من چه چیزی را در خودم کشته‌ام که دیدنِ زنده بودنِ او، این‌قدر آزارم می‌دهد؟»
همین سؤال، حسادت را از یک سم، به یک دارو تبدیل می‌کند.
---
یک تجربه، برای امروز
دفعهٔ بعد که دیدی داری به کسی حسادت می‌کنی، به جای اینکه انرژی‌ات را صرفِ کوچک کردنِ او کنی، انرژی‌ات را صرفِ پیدا کردنِ آن «آرزوی خاک‌خورده‌ی» در خودت کن.
حسادت، دشمن نیست. حسادت یک قطب‌نماست؛ اما به جای اینکه شمال را نشان بدهد، نشان می‌دهد تو کجا ایستاده‌ای و کدام سمت را نرفته‌ای. و اگر آدم بتواند حسادتش را بخواند، دیگر لازم نیست برای دیگران آرزوی شکست کند؛ برای خودش آرزوی شروع می‌کند.
چون حسادت، چیزی نیست که در سینه‌ی دیگران باشد؛ چیزی است که در سکوتِ خودت می‌گذرد. و اگر نباشد، دیدنِ موفقیتِ دیگری، به جای اینکه تو را زمین بزند، نقشه‌ی راهت می‌شود.
🌿
در پناه حق 🌿
---
#حسادت #آینه #رادار_درون #معلول_نه_علت #آرزوی_خاک_خورده
