ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۳ دقیقه·۲۲ روز پیش

حد آن چیزی که نمی‌گذارد «بیشتر» را با «تمام» اشتباه بگیری

بسمه او که ذکر نامش راه تعالی می‌گشاید

---

حد

آن چیزی که نمی‌گذارد «بیشتر» را با «تمام» اشتباه بگیری

---

حد، پایان نیست. این را اول بگویم، چون همه فکر می‌کنند حد یعنی «دیگر بس است» — و همین فکر، حد را به یک دیوار تبدیل می‌کند. حد، دیوار نیست. حد، مرز است — و مرز، جایی است که «بیشتر» ممکن نیست؛ نه جایی که «تمام» شده. تفاوتش را ببین: دیوار، جلوی رفتن را می‌گیرد؛ مرز، به تو می‌گوید «اینجا، همین‌جاست.» یکی می‌بندد، یکی نشان می‌دهد.

و بگذار یک تفکیک را صریح کنم، چون کلِ این نوشته روی آن ایستاده: «بیشتر» از جنسِ جمع است، و «تمام» از جنسِ بودن. بیشتر، شمردنی است — و همیشه یکی کم دارد. تمام، شمردنی نیست — یا هست، یا نیست. و خطای ما اینجاست: فکر می‌کنیم با «بیشتر» به «تمام» می‌رسیم. اما تمام، با جمع شدن پر نمی‌شود؛ با دیده شدن آشکار می‌شود. کوزه را هرچه پر کنی، «تمام» نمی‌شود — چون تمام، صفتِ پرشدگی نیست؛ صفتِ بی‌نیازی است. «بیشتر» همیشه یک جای دیگر لازم دارد؛ «تمام» هیچ جای دیگری لازم ندارد.

و همین، «کامل» و «ناقص» را از کار می‌اندازد. چون این دو، مقیاسِ ساختن‌اند — نه مقیاسِ راه رفتن. ساختن، دو حالت دارد: یا ساخته، یا ناساخته. اما راه رفتن، این دو را ندارد. کسی که در راه است، نه کامل است، نه ناقص — در حدِّ خویش ایستاده است. و حد، نه کاستی است، نه برتری. حد، جای ایستادن است.

اینجاست که یک تنشِ پنهان پیدا می‌شود. آدم، در درونِ خودش، دو مقیاس دارد: یکی می‌گوید «باید کامل شوی» — و یکی می‌گوید «همین‌جایی، بس است.» و هر دو، در نگاهِ اول درست‌اند — و همین، کار را سخت می‌کند. چون یکی تو را می‌راند، یکی نگه می‌دارد. و آدم، بینِ این دو، یا می‌سوزد یا می‌خوابد. و در هر دو حال، از «حال» بیرون می‌افتد.

و گره، اینجا پیدا می‌شود: نه در «کامل نبودن»، در انتظارِ کامل شدن. کسی که منتظرِ کامل شدن است، الآن حاضر نیست — چون در آینده است. و کسی که از کامل نشدن شرمگین است، الآن حاضر نیست — چون در گذشته است. و هر دو، یک چیز را از دست می‌دهند: همین لحظه. یکی آن را به فردا می‌سپارد، یکی آن را به دیروز می‌بخشد. و در همان بخشش، زندگی می‌گذرد.

و یک چیزِ عجیب: «کامل» شدن، خودش یک نوع غیبت است. چون کسی که می‌خواهد کامل شود، همیشه یک قدم جلوتر از خودش است — و آن‌جا نیست. و حضور، همین را درمان می‌کند — نه با «کامل شدن»، با «اینجا بودن». چون حضور، مقیاس ندارد. حضور، نه کامل است، نه ناقص — هست. و همین «هستن»، تمامِ چیزی است که یک لحظه می‌تواند داشته باشد.

پس حد، آن چیزی است که تو را از «بیشتر» نجات می‌دهد — و به «کافی» می‌رساند. و «کافی»، نه کم است، نه زیاد — دقیقاً همان جایی است که هستی. و کسی که «کافی» را دید، دیگر نه می‌سوزد، نه می‌خوابد — چون نه به فردا دارد، نه به دیروز. دارد همین‌جا.

و آخرین چیز — که جملهٔ خودت است، و بهتر از هر حرفی: یقین، یک بار آمدن است — و حضور، هر لحظه ماندن. یقین، حد است. حضور، راه.

🌿

در پناه حق 🌿

۱
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید