ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۱۲ دقیقه·۲ ماه پیش

جامِ جم، در خودِ ماست

بسمه تعالی

بنامِ صاحبِ جان، یگانهٔ خالقِ مهربان

جامِ جم، در خودِ ماست

تحلیلی بر «آنچه خود داشت، ز بیگانه تمنا می‌کرد»

---

جامِ جم، در بیرون نیست. در خودت است — نه به‌معنای ذاتِ خداوند، بلکه به‌معنای فطرتِ الهیِ مخلوق که آینه‌دارِ نورِ اوست. و دل، تا وقتی بیرون را بگردد، تشنگی ادامه دارد. اما وقتی برگردد، چشمه، همان‌جاست که همیشه بود.

---

چکیده

این بیتِ حافظ، «خلاصهٔ» عمیقی از خودشناسی دینی است:

«سال‌ها دل، طلبِ جامِ جم از ما می‌کرد

آنچه خود داشت، ز بیگانه تمنا می‌کرد»

«جامِ جم»، «آینهٔ» فطرت است — فطرتی که مخلوقِ اوست و به او قائم است. «دل»، همان «خود» است که «خویش» را فراموش کرده. و «بیگانه»، هر چیزی است که بیرونِ ماست.

سال‌ها دنبالِ حقیقت گشتیم. در کتاب‌ها، در استادها، در مذهب‌ها، در فلسفه‌ها. و حقیقت، در فطرتِ خودِ ما کاشته شده بود — «فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْهَا» (روم، ۳۰).

این نوشتار، تحلیلی است بر این بیت، از منظرِ خودشناسی نوری. نه تفسیرِ ادبی، که آینه‌داری — دیدنِ خود در آینهٔ حافظ.

قیدِ کلیدی: «جامِ جم» در این نوشتار، استعاره‌ای از «فطرتِ مخلوق» و «آینه‌داریِ نورِ او» است — نه «ذاتِ خداوند». «فطرت»، مخلوقِ اوست؛ و «آینه»، هرگز «خورشید» نمی‌شود.

---

داستانِ آغازین — مردی که دنبالِ کلید می‌گشت

مردی بود که کلیدِ خانه‌اش را گم کرده بود.

دنبالِ کلید گشت. در کوچه، در بازار، در خانهٔ همسایه. هر جا گشت. خسته شد.

کسی پرسید: «کجا گمش کردی؟»

گفت: «نمی‌دانم. شاید بیرون.»

گفت: «خب، خانه را گشتی؟»

مرد خندید و گفت: «خانه که جایِ گم‌شدن نیست! کلید، بیرون گم شده!»

و غافل از آن که کلید، در جیبِ خودش بود. سال‌ها، دنبالِ کلید، بیرون گشت. و کلید، در جیبِ خودش بود.

و حکایتِ ما، همین است. سال‌ها، دنبالِ جامِ جم، بیرون گشتیم. و جامِ جم — یعنی فطرتِ الهی — در دلِ خودمان بود.

---

پیش‌گفتار — جامِ جم چیست؟

«جامِ جم»، در ادبیاتِ فارسی، آینه‌ای است که همه‌یِ جهان را نشان می‌دهد. اما در این نوشتار، جامِ جم استعاره‌ای است از:

۱. فطرتِ الهی: همان «فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْهَا» (روم، ۳۰) — که خداوند در نهادِ هر انسانی به‌ودیعت گذاشته است. این فطرت، مخلوقِ اوست و به او قائم است.

۲. آینه‌داریِ نور: فطرت، ظرفِ معرفتِ خداست — نه خودِ خدا. «آینه»، «خورشید» نمی‌شود؛ فقط «می‌تاباند».

۳. شاهد: حضورِ خاموشِ آگاهیِ انسانی — که مخلوقِ اوست، قائم به او، و در پرتوِ شریعت معتبر — نه ذاتِ او.

و دل، سال‌ها، طلبِ این جام می‌کند. دل، می‌داند که جامی هست. دل، تشنهٔ دیدن است. اما نمی‌داند که جام، در خودِ اوست — به‌عنوانِ فطرت، نه به‌عنوانِ ذات.

و این، حکایتِ ماست.

---

بخش یکم: «سال‌ها دل، طلبِ جامِ جم از ما می‌کرد»

«سال‌ها». این کلمه، وزنِ زمان است.

«دل». مرکزِ فطرت است. جایِ آن نورِ الهی که در نهادِ انسان نهاده شده.

«طلب». فریادِ فطرت است. فطرت، می‌خواهد. فطرت، تشنه است. و تشنه، طلب می‌کند.

«جامِ جم». استعاره از معرفتِ الهی — آبی که تشنگیِ فطرت را فرو می‌نشاند.

«از ما». از ما. ما، کجاییم؟ ما، بیرونیم. ما، همان بیگانه‌ایم که فطرت از او طلب می‌کند.

دل، از ما طلب می‌کند. و ما، دنبالِ آن در بیرون می‌گردیم. فطرت، می‌داند کجاست. ما، نمی‌دانیم.

نکتهٔ کلیدی: فطرت، طلبِ معرفت می‌کند. و معرفت، در فطرت ریشه دارد. فطرت، از ما طلب می‌کند. و ما، دنبالِ آن، بیرون می‌دویم. طلب، در فطرت. جواب، در فطرت. راه، بیرون نیست — اما درِ ورود، پیامبر و اهل بیت‌اند.

---

بخش دوم: «آنچه خود داشت، ز بیگانه تمنا می‌کرد»

«آنچه خود داشت». آن، چه بود؟ آن، فطرت بود. آن، نورِ الهی بود که در نهادِ انسان به‌ودیعت گذاشته شده.

«خود داشت». یعنی: از آغاز، داشت. از عهدِ «أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ»، بود (اعراف، ۱۷۲).

«ز بیگانه». بیگانه، هر چیزی است که از فطرت نیست. اما — این را باید دقیق فهمید:

· کتاب و استاد، اگر واسطهٔ الهی باشند — چراغِ راه‌اند، نه بیگانه.

· پیامبر و اهل بیت (ع)، درِ ورود‌اند — نه بیگانه.

· بیگانه، آن است که خود را مستقل از او می‌بیند و تو را از درِ ورود، دور می‌کند.

«تمنا». تمنا، طلبِ عاشقانه است. طلبِ گدایانه.

دل، از بیگانه تمنا می‌کرد. و بیگانه، چیزی نداشت. بیگانه، آینه بود. و آینه، تصویر را نشان می‌دهد. اما تصویر، صاحبِ آینه نیست.

دل، از آینه، صاحب را می‌خواست. و آینه، صاحب را نمی‌توانست نشان بدهد. آینه، فقط بازتاب است.

نکتهٔ کلیدی: بیگانه، آینه است. و آینه، فطرت را نشان می‌دهد — نه ذاتِ خدا را. بازتاب را نشان می‌دهد. و بازتاب، خودِ حقیقت نیست. تصویرِ حقیقت است. پس دل، از آینه، حقیقت را خواست. و آینه، عاجز بود.

---

بخش سوم: چرا «دنبالِ» بیگانه می‌رویم؟

چون آسان است.

بیرون، آسان است. کتاب، آسان است. استاد، آسان است. مدرک، آسان است.

اما درون، سخت است. درون، تنهاست. درون، بی‌کتاب است. درون، بی‌استاد است.

پس فرار می‌کنیم. فرار از درون. فرار به بیرون.

و نفس، بیرون را دوست دارد. چون بیرون، جمع می‌کند. کتاب، جمع می‌کند. مدرک، جمع می‌کند. و جمع، هویتِ نفس است.

و درون، جمع نمی‌کند. درون، خالی می‌کند. درون، تخلیه می‌کند. و خالی، نفس را می‌ترساند.

نکتهٔ کلیدی: بیرون، آسان است. چون مدرک دارد. درون، سخت است. چون حضور است. و نفس، مدرک را دوست دارد. چون مدرک، جمع است. و جمع، هویتِ نفس. اما درون، بی‌کتاب نیست — درون، بی‌تعلّقِ به کتاب است.

---

بخش چهارم: آنچه «خود داشت» — تحلیلِ فطرت در درون

«آنچه خود داشت»، چه بود؟

آن، فطرت بود. فطرت، همان «نورِ الهی» است که در نهادِ انسان نهاده شده — اما مخلوقِ اوست، نه ذاتِ او.

فطرت، به نورِ او، آنچه را که به او مربوط است می‌بیند — نه همه‌چیز را به‌طور مطلق. چون علمِ مطلق، مخصوصِ اوست. فطرت، گذشته و آینده را نمی‌بیند. فطرت، حال را می‌بیند. و حال، همه‌چیز است.

فطرت، حال است — به‌معنای پیوند با او. حالی که در آن، از زمان می‌رهیم — نه به‌ذات، بلکه به نورِ او. «ابدی» — به‌معنای اتصال به منبعِ بی‌نهایت — نه ذاتیِ بی‌زمان.

و آنچه خود داشت، این فطرت بود. این بودنِ آگاهانه. این آینه‌بودن.

و بیگانه، چیزی نداشت. بیگانه، خارج بود. خارج، گذشته و آینده است. خارج، حال نیست.

نکتهٔ کلیدی: آنچه خود داشت، فطرت بود. حالِ پیوند. و فطرت، مخلوقِ اوست — نه ذاتِ او. و بیگانه، فطرت نداشت. زمان داشت. مفهوم داشت. تصویر داشت. اما فطرت، نداشت.

---

بخش پنجم: «تمنا» — رنجِ جست‌وجو

تمنا، رنج است — رنجی که کفارهٔ غفلت است، و رحمتی که راه را نشان می‌دهد.

تمنا، دویدن است. دویدن به هر سو.

و آب، در چاهِ فطرت است. در چاهِ دل. و ما، دنبالِ آب، در کویر می‌دویم. کویرِ بیرون. کویرِ کتاب.

و کویر، آب ندارد. کویر، سراب دارد. سرابِ تصویر. سرابِ مفهوم. و سراب، تشنگی را بیشتر می‌کند.

هر کتابی که خواندی، تشنه‌تر شدی. هر استادی که دیدی، تشنه‌تر. هر مدرکی که گرفتی، تشنه‌تر.

و رنجِ تمنا، رحمت است. چون تشنگی، راه را نشان می‌دهد. اگر تشنگی نبود، دنبالِ چاه نمی‌گشتیم.

نکتهٔ کلیدی: تمنا، رنج است — و رحمت. چون تشنگی، راهِ بازگشت به فطرت را نشان می‌دهد.

---

بخش ششم: چرا «بیگانه» را رها نمی‌کنیم؟

چون می‌ترسیم.

بیگانه، امنیت می‌دهد. کتاب، امنیت می‌دهد. استاد، امنیت می‌دهد. مدرک، امنیت می‌دهد.

درون، امنیت ندارد. درون، تنهاست. درون، بی‌کتاب است.

و تنهایی، ترسناک است. چون تنهایی، «منِ کاذب» را می‌کُشد. «منِ کاذب»، با دیگری زنده است. «منِ کاذب»، با جمع زنده است. «منِ کاذب»، با مدرک زنده است. و درون، دیگری ندارد. درون، فقط تو هستی. و تو، بی‌نقاب. و نقاب، «منِ کاذب» است. پس درون، «منِ کاذب» را می‌کُشد.

و ترسِ مرگِ «منِ کاذب»، ترسِ تنهایی است. و ترسِ تنهایی، ترسِ درون است. و ترسِ درون، ترسِ دیدنِ خود. خودِ بی‌نقاب. خودِ بی‌منِ کاذب.

و این، ترسِ نفسِ کاذب است — نه ترسِ عبد. چون عبد، با توبه، از این ترس می‌رهد. همه، از دیدنِ خود می‌ترسند. از دیدنِ آنچه هستند. از دیدنِ حقیقت.

و حقیقت، در فطرت است. و فطرت، ترسناک نیست — اگر بدانیم که فطرت، مخلوقِ اوست، نه ذاتِ او.

نکتهٔ کلیدی: بیگانه را رها نمی‌کنیم، چون «منِ کاذب» را زنده نگه‌می‌دارد. و درون، «منِ کاذب» را می‌کُشد. و مرگِ «منِ کاذب»، ترسناک است. اما مرگِ «منِ کاذب»، تولدِ «شاهد» است.

---

بخش هفتم: سه‌گانهٔ «من، خود، خویش» — نقشهٔ سفر

«من» — جامِ جم را خریدنی می‌داند.

«من»، هویتِ اجتماعی است. «من»، بازار می‌شناسد. «من»، می‌گوید: «جامِ جم را از فلان جا بخر.» و «من»، سال‌ها، تو را بیرون می‌فرستد. «من»، درون را نمی‌شناسد.

«خود» — جامِ جم را اثبات‌کردنی می‌داند.

«خود»، نفسِ اماره است. «خود»، مقام می‌خواهد. «خود»، اثبات می‌خواهد. و «خود»، سال‌ها، تو را خسته می‌کند. چون «خود»، گودال است. گودال، پر نمی‌شود.

«خویش» — جامِ جم است.

«خویش»، فطرت است. «خویش»، همان جامِ جم است — آینه‌دارِ نورِ او. «خویش»، همیشه در توست — با تذکر، بیدار می‌شود. تو، باید یادآور شوی. و یادآور، شریعت است — و یادِ او.

قیدِ کلیدی: این «خویش»، مخلوقِ اوست — نه ذاتِ او. و «آینه‌دارِ» نور، هرگز «خودِ» نور نمی‌شود. و «عبد»، «عبد» می‌ماند؛ و «رب»، «رب». «تذکر»، با شریعت است — نه با ادعای کشف.

جامِ جم، خویش است — یعنی فطرت. و فطرت، همیشه در تو بود. و طلب، حجاب بود — نه راه.

نکتهٔ کلیدی: «من»، جام را می‌خرد. «خود»، جام را اثبات می‌کند. «خویش»، جام است — یعنی فطرت. و راه، بازگشت از «من» و «خود»، به «فطرت» است. و «خویش»، مخلوقِ اوست — نه ذاتِ او.

---

بخش هشتم: راهِ خروج — از بیگانه به فطرت

راه چیست؟

راه، تشخیص است. تشخیصِ این که بیگانه، بیگانه است. و فطرت، فطرت.

راه، دیدن است. دیدنِ این که ما، سال‌ها، دنبالِ جام گشتیم. و جام، در فطرت بود.

راه، نشستن است. نشستن در فطرت. نشستنِ بی‌کتاب. نشستنِ بی‌استاد.

راه، سکوت است — سکوت از هیاهوی بیرون، نه سکوت از علم. سکوت از تعلّق به کتاب — نه از کتاب. سکوت از تعلّق به استاد — نه از استاد. پیامبر و اهل بیت (ع)، درِ ورودند — نه بیگانه.

راه، حضور است. حضورِ فطرت. حضورِ حال. حضورِ اکنون.

راه، جامِ جم است. جامی که همیشه بود. جامی که در فطرت بود — آینه‌دارِ نورِ او.

و راه، دشوار است. چون «منِ کاذب» می‌میرد. و در مرگِ این «منِ کاذب»، «منِ» دیگری زاده می‌شود — «منِ» فطرت.

و این، تولدِ معنوی است — تولدِ از بیگانه به فطرت. تولدی که با توبه و بازگشت به او می‌آید — نه با ادعای مقام. «حیاتِ طیبه» — همان وعدهٔ الهی در آیهٔ ۹۷ سورهٔ نحل: «فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَيَاةً طَيِّبَةً».

و قرآن، این حقیقت را فریاد می‌زند:

«وَفِی أَنفُسِکُمْ أَفَلَا تُبْصِرُونَ» — (ذاریات، ۲۱)

«و در خودِ شماست؛ آیا نمی‌بینید؟»

تفسیر: «در خودِ شماست» — یعنی آیاتِ او در وجودِ شما — نه ذاتِ او در شما. نشانه — نه حلول.

«فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْهَا» — (روم، ۳۰)

«فطرتِ الهی که خداوند مردم را بر آن آفرید.»

پس جامِ جم، در «فطرتِ» ماست. و ما، «لا تُبْصِرون» — «نمی‌بینیم». و این، همان حکایتِ حافظ است.

نکتهٔ کلیدی: راه، تشخیص است. تشخیصِ بیگانه از فطرت. و فطرت، مخلوقِ اوست — نه ذاتِ او. و قرآن، این را فریاد می‌زند: «و در خودِ شماست؛ آیا نمی‌بینید؟»

---

جمع‌بندی

سال‌ها، دل، طلبِ جامِ جم کرد. و جامِ جم، فطرت بود — همان نورِ الهی که در نهادِ انسان به‌ودیعت گذاشته شده.

آنچه خود داشت، فطرت بود. و از بیگانه، تمنا می‌کرد.

بیگانه، آینه بود. آینه، تصویر داشت. فطرت نداشت.

و رنجِ تمنا، رحمت بود. چون تشنگی، راهِ بازگشت را نشان می‌داد.

و ترسِ درون، ترسِ مرگِ «منِ کاذب» بود. و مرگِ «منِ کاذب»، تولدِ فطرت بود.

حکمتِ نهایی:

جامِ جم، در فطرت است. و فطرت، طلبِ او می‌کند. و فطرت، آینه‌دارِ اوست — نه خودِ او.

پس بگرد — اما در خود. بخوان — اما فطرت را. ببین — اما درون را.

که فطرت، همیشه بود. و تو، همیشه داشتی. و بیگانه، اگر مستقل تلقی شود — هیچ نداشت.

و واسطه‌های الهی — پیامبر و اهل بیت (ع) — درِ ورودند؛ نه بیگانه.

و آینه، هرگز خورشید نمی‌شود — فقط می‌تاباند.

و «عبد»، «عبد» می‌ماند. و «رب»، «رب».

---

تمرینِ عملی — سه گامِ بازگشت

۱. گامِ تشخیص:

امروز، سه بار که دنبالِ جواب، بیرون گشتی، بایست. و بپرس: «آیا جواب، در فطرتِ من نیست؟»

۲. گامِ سکوت:

امروز، پنج دقیقه، بی‌کتاب، بی‌تلفن، بی‌حرف، بنشین. و هیچ نکن. فقط بنشین. و ببین چه می‌ماند.

۳. گامِ فطرت:

امروز، یک بار، دست بگذار روی قلبت. و بپرس: «تو، چه می‌خواهی؟» و گوش کن. جواب، از فطرت می‌آید.

نتیجه را یادداشت کن.

---

🌱 پند

گنج، در خانه است. و ما، دنبالِ گنج، شهر را گشتیم. خانه، همان جاست. کلید، در جیب. پس بایست. برگرد. خانه را بگرد. که گنج، آنجاست. و همیشه بود. و گنج، فطرتِ توست — آینه‌دارِ نورِ او. و آینه، خورشید نمی‌شود.

---

😄 لطیفه

کسی به یک عارف گفت: «من سال‌ها دنبالِ حقیقت گشتم! در کتاب‌ها، در مدرسه‌ها، در کشورها!»

عارف گفت: «پیدا کردی؟»

مرد گفت: «نه! هر جا رفتم، چیزی نبود!»

عارف خندید و گفت: «خب، یک جا را نگشتی!»

مرد گفت: «کجا؟»

عارف گفت: «فطرتِ خودت!»

مرد گفت: «یعنی حقیقت، در من است؟»

عارف گفت: «نه! حقیقت، ذاتِ اوست — که فراتر از فهمِ ماست. اما فطرتِ تو، آینه‌دارِ نشانه‌های اوست — نه ذاتِ او. و تو، آینه‌ات را نگشتی.»

مرد ساکت شد. و اشک از چشمش جاری شد. و آرام شد.

---

کلیدواژه‌ها

جامِ جم، دل، بیگانه، تمنا، شاهد، فطرت، خویش، حضور، درون، بیرون، سکوت، آینه، تصویر، حیات طیبه، تولد معنوی، حقیقت، اصالت نور، خودشناسی نوری.

---

📚 مطالب مرتبط

· مقاله: «حاصل، یک کلمه است»

· مقاله: «آدمی، پرسش‌گرِ وجودی است»

· مقاله: «ما نمایندگانِ خالق در زمین هستیم — به اذنِ او، نه استقلالاً»

· مقاله: «حق، رسیدنی است نه گرفتنی»

---

یادداشت نویسنده

این خط‌ها، حاصلِ آن چیزی است که در این سفر آموخته‌ام —

و به آن ایمانِ قلبی دارم. آموخته‌هایم را در راهِ حقِ او می‌گویم.

نه قصدِ توهین دارم، نه اجبار. فقط آنچه را دیده‌ام، می‌گویم.

اگر فکر می‌کنی در کلامم اشتباهی هست، روشنم کن —

در راهِ حقِ او. که روشن کردن، خودش راهِ اوست.

و امیدم به پشتوانهٔ خالقم می‌جوشد — نه به پشتوانه‌ای دیگر.

اگر با تجربه‌ات هم‌خوان بود، آن را از آنِ خود بدان؛

و اگر نه، بگذار سلامِ هم‌سفری باشد در بیابانِ پرسش‌ها.

---

🔹 بیانیه شفافیت

همهٔ مطالب این نوشته، برداشت‌های شخصی نویسنده از تجربهٔ زیسته است.

این نوشته، ارجاع را رد نمی‌کند. شریعت چارچوب است؛ طریقت راه؛ و حقیقت حضور. و «شریعت»، همان است که از پیامبر خاتم (ص) و اهل بیتِ او (ع) رسیده — نه شریعتِ شخصی، نه کشفِ فردی.

«جامِ جم» در این نوشتار، استعاره‌ای از «فطرتِ مخلوق» و «آینه‌داریِ نورِ او» است — نه «ذاتِ خداوند». «فطرت»، مخلوقِ اوست و به او قائم است. و «آینه»، هرگز «خورشید» نمی‌شود — فقط می‌تاباند. «شاهد» در این نوشتار، حضورِ خاموشِ آگاهیِ انسانی است — مخلوقِ او، قائم به او، و در پرتوِ شریعت معتبر — نه ذاتِ او.

این نوشتار، «حلول» و «اتحاد» را — که به‌اتفاقِ فقهای شیعه موجب کفر است — به‌روشی رد می‌کند. «عبد»، «عبد» می‌ماند؛ و «رب»، «رب». «فنا»، فنایِ نفس است — نه فنایِ ذات.

«تولدِ معنوی» در این نوشتار، به‌معنای بازگشت به فطرت است — با توبه، با شریعت، و با یادِ او. نه ادعای مقام. «حیاتِ طیبه» — وعدهٔ الهی در آیهٔ ۹۷ سورهٔ نحل.

واسطه‌های الهی — پیامبر و اهل بیت (ع) — درِ ورودند؛ نه بیگانه. کتاب و استاد، اگر به شریعت بخوانند، چراغِ راه‌اند — نه حجاب.

این نوشته در چارچوبِ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با اعتقاد به اسلام به‌عنوانِ کامل‌ترینِ ادیان، تدوین شده است. هیچ وابستگیِ گروهی یا تشکیلاتی ندارم. این نوشته‌ها، نقشه‌راهی شخصی برای خودشناسی است، نه یک سازمان، فرقه یا ایدئولوژیِ بسته.

من، مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)، در این مسیر، ادعایِ «رسیدن» ندارم. این خط‌ها، مشق‌های شبانهٔ یک بندهٔ گمنام است. اگر در آنها، نوری برایِ تو بود، آن را از آنِ خود بدان؛ و اگر نه، بگذار فقط یک «سلامِ هم‌سفری» در بیابانِ پرسش‌ها باشد.

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی — عبدالمبین

در مسیرِ روشنِ بندگی 🌿

در پناه حق 🌿

---

خدایا،

ما را از «بیگانه» رها کن؛

و به «فطرت» بازگردان.

که «فطرت»، «مخلوقِ» توست.

و «آینه»، «خورشید» نمی‌شود.

و «عبد»، «عبد» می‌ماند.

و «رب»، «رب».

و ما را بر «آینه‌داری» نگه‌دار —

نه بر «دعویِ ذاتی».

آمین.

«فطرت، مخلوقِ اوست — نه ذاتِ او. آینه، خورشید نمی‌شود. و عبد، عبد می‌ماند. و رب، رب.»

جام‌ جم
۰
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید