ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۱۲ دقیقه·۲ ماه پیش

تلاقیِ سه‌گانه ساختارِ هستی‌شناختیِ انسانِ در مسیرِ تعالی

بسمه تعالی

بنامِ صاحبِ جان، یگانهٔ خالقِ مهربان

تلاقیِ سه‌گانه

ساختارِ هستی‌شناختیِ انسانِ در مسیرِ تعالی

---

«ذهن، گیرنده است — نه انبار.

روان، بازتاب‌دهنده است — نه زندان.

جسم، منتشرکننده است — نه معبد.

و آن‌که این سه را هماهنگ کند، آینه‌دارِ نور می‌شود —

نه به‌معنای حلول، که به‌معنای آینه‌داری.

که عبد، عبد می‌ماند. و رب، رب.

و آینه، هرگز خورشید نمی‌شود — فقط می‌تاباند.»

---

پیش‌درآمد

این نوشتار، ششمین متن از مجموعهٔ «هستی‌شناسی» است. در متونِ پیشین — «خاک»، «آب»، «هوا»، «نور»، و «روح» — هر یک از لایه‌های وجودی به‌صورتِ مجزا تحلیل شد. اکنون، به «تلاقیِ» این لایه‌ها می‌پردازیم — یعنی: چگونه ذهن، روان، و جسم، در یک «وحدتِ عملیاتی» هماهنگ می‌شوند. و یادآور می‌شویم: این تحلیل، در چارچوبِ شریعت است — نه در چارچوبِ فلسفهٔ محض.

---

چکیده

برای سالکِ طریقِ «اصالتِ نور»، حقیقت تنها در وادیِ ذهنِ انتزاعی متوقف نمی‌ماند؛ بلکه باید در تمامِ ابعادِ وجودیِ او ساری و جاری شود. این سه‌گانه — ذهنِ پویا، روانِ سیال، و جسمِ فعال — ستون‌هایِ تحققِ انسانِ در مسیرِ تعالی هستند. توازن میانِ این سه، منجر به ایجادِ یک «وحدتِ عملیاتی» می‌شود که سالک را از یک نظریه‌پرداز به یک «آینه‌دارِ نور» تبدیل می‌کند.

در این مقاله، ابتدا هر یک از این سه بُعد را بازمی‌کاویم، سپس نسبتِ آن‌ها با چارچوبِ اصالتِ نور را روشن می‌سازیم، و در پایان، به «پروتکل‌هایِ زیستی» که این پویایی را حفظ می‌کنند، اشاره می‌کنیم.

قیدِ کلیدی: «انسانِ در مسیرِ تعالی» در این نوشتار، «ذاتِ» نور نیست — «آینه‌دارِ» نور است. و «آینه‌داری»، «مخلوقیت» است — نه «ذاتیت». «آینه»، هرگز «خورشید» نمی‌شود — فقط «می‌تاباند». و «عبد»، «عبد» می‌ماند. و «رب»، «رب». و «حلول» و «اتحاد» — که کفر است — به‌روشنی رد می‌شود.

---

پیش‌گفتار — از نظریه تا تجسم

اگر در گفتگوهایِ پیشین، بر «اصالتِ نور» به‌عنوان یک بنیادِ نظری تأکید شد، اکنون این مبحث، «تکنولوژیِ انسانیِ» لازم برای زیستن در آن چارچوبِ فکری را فراهم می‌کند. این مقاله، مباحثِ انتزاعیِ قبلی (هستی‌شناسیِ نور) را به ساحتِ کاربردی وارد می‌کند. چارچوبِ فکریِ «اصالتِ نور» در این متن، از «تئوری» به «تجسمِ عملی» حرکت می‌کند — با معیارِ شریعت.

---

بخش یکم: ذهنِ پویا — پردازشگرِ بی‌وقفهٔ نشانه‌های نور

۱-۱. تعریف

ذهنِ پویا، ذهنِ ایستا و جزم‌گرا نیست. این ذهن به‌مثابه یک پردازشگرِ بی‌وقفه است که نشانه‌های حقیقت را دریافت، تحلیل و بازتاب می‌دهد — در چارچوبِ شریعت.

۱-۲. ویژگی‌ها

پرسشگریِ مداوم:

ذهنِ پویا، هرگز در بن‌بستِ مفاهیمِ پیشین متوقف نمی‌شود. او می‌پرسد، حتی از خود. و این پرسش، «آینه‌ای» است که به او اجازه می‌دهد از «ادعا» عبور کند.

نقدِ خویشتن:

ذهنِ پویا، خود را «نقد» می‌کند. نه از سرِ «غرور»، که از سرِ «صداقت». او می‌داند که «دانستن»، «دروازه» است — نه «مقصد».

پویایی در چارچوبِ شریعت:

این پویایی، «بی‌معیار» نیست. ذهنِ پویا، در چارچوبِ «شریعت» می‌پرسد — نه با «ادعایِ کشفِ فردی». و شریعت، همان است که از پیامبر خاتم (ص) و اهل بیتِ او (ع) رسیده.

۱-۳. مثال

دانشمندی که پس از «کشفِ» یک نظریه، از خود می‌پرسد: «آیا این نظریه، مرا به «حقیقت» نزدیک‌تر کرد — یا به «غرورِ علمی»؟» — این، ذهنِ پویا است.

نکتهٔ کلیدی: ذهنِ پویا، «پردازشگرِ نشانه‌های نور» است — نه «انبارِ اطلاعات». و پویایی‌اش، در «پرسشگری» و «نقدِ خویشتن» — در چارچوبِ شریعت — است.

---

بخش دوم: روانِ سیال — انعطاف‌پذیریِ عاطفی در برابرِ نوساناتِ هستی

۲-۱. تعریف

روانِ سیال به معنای انعطاف‌پذیریِ عاطفی در برابرِ نوساناتِ هستی است. سیالیت، ویژگیِ آب و نور است — و در چارچوبِ شریعت، هدایت‌شده.

۲-۲. ویژگی‌ها

انعطاف در عینِ حفظِ ماهیت:

همان‌گونه که نور در هر ظرفی به شکلِ آن در می‌آید اما ماهیتِ خود را حفظ می‌کند، روانِ سیال نیز در عینِ مواجهه با رنج‌ها و سختی‌هایِ مسیر، دچارِ انجماد و ناامیدی نمی‌شود.

گذارِ پیوسته به مراتبِ بالاترِ آگاهی:

روانِ سیال، «در» رنج، «توقف» نمی‌کند. «عبور» می‌کند. و در عبور، «معنا» می‌یابد. و این «معنا»، «مخلوقِ» اوست — قائم به او، و در پرتوِ شریعت معتبر.

پذیرشِ آگاهانه، نه تسلیمِ منفعلانه:

«سیالیت»، «انفعال» نیست. «هماهنگیِ فعال با واقعیت» است. روانِ سیال، «مقاومتِ بی‌ثمر» را رها می‌کند — نه «مسئولیت» را.

۲-۳. مثال

کسی که در مواجهه با یک «ناکامیِ روزمره»، «ناراحتی» را «حس» می‌کند — اما در آن، «غرق» نمی‌شود — این، روانِ سیال است. او «ناراحتی» را «می‌بیند» — و در آن، «معنا» می‌یابد.

نکتهٔ کلیدی: روانِ سیال، «انجماد» را می‌شکند — نه با «فرار»، که با «گذر». و گذرش، «آگاهانه» است — با معیارِ شریعت.

---

بخش سوم: جسمِ فعال — کالبدِ عبودیت و ابزارِ تجلیِ نور

۳-۱. تعریف

جسم، کالبدِ عبودیت و ابزارِ تجلیِ نور در عالمِ ماده است. جسمِ فعال، جسمی است که با نظم، انضباط و حرکت، مانع از هدررفتِ انرژی‌هایِ روحی می‌شود.

قیدِ کلیدی: جسم، «کالبدِ عبودیت» است — یعنی محلِّ سجودِ روح برای او. جسم، معبدِ روح نیست — که شبههٔ شرک دارد. جسم، مخلوق است — نه معبود.

۳-۲. ویژگی‌ها

جسم به‌عنوانِ مجریِ اراده:

این جسم، نه یک زندان، بلکه «مجریِ» اراده‌یِ عالیِ سالک است — در چارچوبِ شریعت. جسمِ فعال، «ابزارِ خدمت» است — نه «بتِ پرستش».

نظم و انضباط:

جسمِ فعال، با «نظم» و «انضباط» — نه با «ریاضتِ خودآزارانه». نظم در «خواب»، «غذا»، «حرکت»، و «سکون». و این نظم، «مخلوقِ» اوست — قائم به او، و در پرتوِ شریعت معتبر.

جسم به‌عنوانِ منتشرکنندهٔ نور:

جسمِ فعال، «منتشرکنندهٔ» نور است. هر حرکتِ او — اگر با نیتِ قرب و در چارچوبِ شریعت باشد — دعا است. و هر سکونش — اگر یادِ او باشد — ذکر. و شریعت، میزانِ این دعا و ذکر است — نه هر حرکتی.

۳-۳. مثال

سالکی که با «تنِ» «خود» «آگاهانه» رفتار می‌کند — با «ورزشِ معتدل»، «تغذیهٔ سالم»، «خوابِ منظم»، و «حضور در تن» — این، جسمِ فعال است. او «تن» را «کالبدِ عبودیت» می‌داند — نه «زندان»، نه «معبد».

نکتهٔ کلیدی: جسمِ فعال، «مجریِ اراده» است — نه «زندانِ روح». و «فعالیتِ» او، «نظم» است — نه «ریاضت». و «نور» که از او «منتشر» می‌شود — «به توفیقِ او» است، نه «به قدرتِ ذاتی».

---

بخش چهارم: تلاقیِ سه‌گانه — وحدتِ عملیاتی

۴-۱. چطور این سه، یکی می‌شوند؟

· ذهنِ پویا، در چارچوبِ شریعت، نشانه‌های نور را دریافت می‌کند.

· روانِ سیال، آن را بازتاب می‌دهد — به «معنا»، به «عشق»، به «حضور». نه «تبدیل» — که شبههٔ خلق دارد.

· جسمِ فعال، آن را منتشر می‌کند — در «عمل»، در «رفتار»، در «زندگی» — به توفیقِ او.

و وقتی این سه، «هماهنگ» شوند، «وحدتِ عملیاتی» رخ می‌دهد. و این «وحدت»، «هماهنگیِ لایه‌های وجود» است — نه «وحدتِ ذات».

۴-۲. وحدتِ عملیاتی، به‌معنای یکی شدن نیست

«وحدتِ عملیاتی»، به‌معنای «حلول» یا «اتحاد» نیست. «عبد»، «عبد» می‌ماند. و «رب»، «رب». آنچه «یکپارچه» می‌شود، «لایه‌های وجود» است — نه «ذات».

۴-۳. ثمرهٔ وحدتِ عملیاتی

از نظریه‌پرداز به آینه‌دار:

سالک، دیگر «دربارهٔ نور» «حرف» نمی‌زند — «نور» را «بازتاب» می‌دهد.

از ادعا به خدمت:

سالک، دیگر «ادعایِ» «رسیدن» ندارد — «حمالِ نور» است.

از خودبنیادی به خدابنیادی:

سالک، دیگر «بر» «خود» «تکیه» نمی‌کند — «آینه‌دارِ» «او» است.

قیدِ مهم: «انسانِ در مسیرِ تعالی»، «ذاتِ» نور نیست — «آینه‌دارِ» نور است. و «آینه‌داری»، «مخلوقیت» است — نه «ذاتیت». و «عبد»، «عبد» می‌ماند. و «رب»، «رب».

نکتهٔ کلیدی: «وحدتِ عملیاتی»، «هماهنگیِ لایه‌های وجود» است — نه «وحدتِ ذات». و ثمرهٔ آن، «تجلیِ نور در عمل» است — نه «دعویِ ذات».

---

بخش پنجم: پروتکل‌هایِ زیستی برای حفظِ پویاییِ سه‌گانه

برای حفظِ این «وحدتِ عملیاتی»، سالک باید «پروتکل‌هایِ زیستی» داشته باشد که هر سه بُعد را تغذیه کنند. و این پروتکل‌ها، توصیهٔ عملی است — نه شریعت. شریعت، نماز، روزه، و ذکر است.

۵-۱. پروتکل‌هایِ ذهنِ پویا

· مطالعهٔ روزانه: ۲۰ دقیقه مطالعهٔ قرآن و سنت — با «پرسش»، نه با «تسلیمِ کورکورانه».

· نوشتنِ روزانه: ۱۰ دقیقه نوشتنِ «تأملات» — برای «نقدِ خویشتن».

· سکوتِ ذهنی: ۵ دقیقه سکوتِ کامل — با یادِ او — برای «توقفِ تحلیلِ بی‌پایان».

۵-۲. پروتکل‌هایِ روانِ سیال

· تنفسِ آگاهانه: ۳ بار در روز، ۵ دقیقه تنفسِ عمیق — با حضورِ قلب — برای «سیال‌سازیِ» عواطف.

· پذیرشِ روزانه: یک بار در روز، «پذیرشِ» یک واقعیتِ ناخوشایند — بدونِ «مقاومتِ بی‌ثمر».

· شکرگزاری: ۳ بار در روز، «شکرِ» یک نعمت — برای «نرم‌کردنِ» قلب.

۵-۳. پروتکل‌هایِ جسمِ فعال

· حرکتِ روزانه: ۳۰ دقیقه پیاده‌روی، یا ورزشِ معتدل — برای «حفظِ» انرژی.

· تغذیهٔ آگاهانه: غذا با «حضور» — نه با «پرخوریِ عصبی».

· خوابِ منظم: ۷–۸ ساعت خوابِ منظم — برای «بازسازیِ» جسم.

نکتهٔ کلیدی: این پروتکل‌ها، «ریاضت» نیستند — «نظم» هستند. و «نظم»، «مخلوقِ» اوست — قائم به او، و در پرتوِ شریعت معتبر. و شریعت، نماز، روزه، و ذکر — راهِ اصلی است.

---

جمع‌بندی

· ذهنِ پویا، نشانه‌های نور را دریافت می‌کند — با «پرسشگری» و «نقدِ خویشتن» — در چارچوبِ شریعت.

· روانِ سیال، آن را بازتاب می‌دهد — با «انعطاف» و «پذیرشِ آگاهانه».

· جسمِ فعال، آن را منتشر می‌کند — با «نظم» و «حضور» — به توفیقِ او.

· و «تلاقیِ» این سه، «وحدتِ عملیاتی» است — «هماهنگیِ لایه‌های وجود» در پرتوِ شریعت.

· و ثمرهٔ آن، «تبدیلِ» سالک از «نظریه‌پرداز» به «آینه‌دارِ نور» است.

حکمتِ نهایی:

ذهن، «گیرنده» است — نه «انبار».

روان، «بازتاب‌دهنده» است — نه «زندان».

جسم، «منتشرکننده» است — نه «معبد».

و آن‌که این سه را «هماهنگ» کند،

آینه‌دارِ نور می‌شود —

نه به‌معنای «حلول»،

که به‌معنای «آینه‌داری».

که «عبد»، «عبد» می‌ماند.

و «رب»، «رب».

و در «میان»، «نور» —

جاری، در «عمل».

که «یادِ او»، «آرامِ جان» است. 🌿

---

تمرینِ عملی — سه گام برایِ وحدتِ عملیاتی

گامِ اول — پویاییِ ذهن:

امروز، یک پرسشِ عمیق بنویس که مدت‌ها از آن فرار کرده‌ای. و به آن «فکر» کن — نه با «اضطراب»، که با «حضور» — و با شریعت بسنج.

گامِ دوم — سیالیتِ روان:

امروز، یک «رنجِ کوچک» را «بپذیر» — بدونِ «مقاومت». و ببین که «رنج»، با «پذیرش»، «سیال» می‌شود.

گامِ سوم — فعالیتِ جسم:

امروز، ۳۰ دقیقه «حرکتِ آگاهانه» — با «حضور در تن». و ببین که «جسم»، «منتشرکنندهٔ» «نور» می‌شود — به توفیقِ او.

---

🌱 پند

«ذهن»، مثلِ «آینه» است — که «نور» را «می‌گیرد». و «روان»، مثلِ «منشور» است — که «نور» را «می‌شکند» به «رنگ‌ها». و «جسم»، مثلِ «پنجره» است — که «نور» را «به بیرون» «می‌تاباند».

اگر «آینه» «غبار» بگیرد — «نور» «نمی‌رسد». و اگر «منشور» «بشکند» — «نور» «پراکنده» می‌شود. و اگر «پنجره» «بسته» باشد — «نور» «حبس» می‌شود.

پس «آینه» را «صاف» کن — با «پرسشگری». و «منشور» را «سالم» نگه‌دار — با «سیالیت». و «پنجره» را «باز» کن — با «نظم».

و «بدان»: «نور»، «از» «تو» «نیست» — «آیه‌ای» «از» «اوست». و «تو»، «آینه‌دارِ» «او». و «آینه»، «خورشید» نمی‌شود — «فقط» «می‌تاباند».

---

🌸 تأمل

«آینه، منشور، پنجره» را تصور کن — در یک اتاق. «آینه» رو به «خورشید» است. «منشور» در میان است. «پنجره» رو به «جهان».

اگر «آینه» «کج» باشد — «نور» «کج» می‌رسد. و اگر «منشور» «شکسته» باشد — «نور» «پراکنده» می‌شود. و اگر «پنجره» «تنگ» باشد — «نور» «ناقص» می‌رسد.

پس «استقامتِ آینه» (شریعت)، «سلامتِ منشور» (روان)، و «گشودگیِ پنجره» (جسم) — سه شرطِ تابیدنِ کاملِ نور است.

و «بدان»: «خورشید»، «از» «اتاق» «نیست» — «از» «بیرون» «است». و «اتاق»، «آینه‌دارِ» «اوست» — نه «خورشید».

نکتهٔ کلیدی: تسلیم، انفعال نیست — آماده‌سازیِ آینه، منشور، و پنجره است برای تابیدنِ نور — به سویِ او — با شریعت. و «کالبدِ عبودیت» یعنی: جسم، روان، و ذهن، «کالبدِ» «بندگی» هستند — نه «کالبدِ» «خدایی».

---

کلیدواژه‌ها

ذهنِ پویا، روانِ سیال، جسمِ فعال، وحدتِ عملیاتی، آینه‌داری، پرسشگری، نقدِ خویشتن، سیالیت، پذیرشِ آگاهانه، نظم، حضور، شریعت، امرٌ بین الامرین، کالبدِ عبودیت، حلول، اتحاد، عبد، رب.

---

📚 مطالب مرتبط

· مقاله: «هستی‌شناسیِ عنصرِ خاک» — تحلیلِ لایهٔ مادی و ساختارِ تن

· مقاله: «هستی‌شناسیِ عنصرِ آب» — تحلیلِ لایهٔ روان و سیالیتِ احساس

· مقاله: «هستی‌شناسیِ عنصرِ هوا» — تحلیلِ لایهٔ ذهن و قلمروِ آگاهی

· مقاله: «نور، آیه‌ای از او» — فراتر از عناصر؛ تجلیِ حقیقت در لایهٔ روح

· مقاله: «روح، آیه‌ای از او» — تفکیک ذات از اضافهٔ تشریفی

---

یادداشت نویسنده

این خط‌ها، حاصلِ سال‌ها مطالعهٔ آزاد و تأملِ شخصی است — بدونِ هیچ ادعایِ اجتهاد یا مرجعیت.

آموخته‌هایم را در راهِ حقِ او می‌گویم. نه قصدِ توهین دارم، نه اجبار. فقط آنچه را دیده‌ام، می‌گویم.

اگر فکر می‌کنی در کلامم اشتباهی هست، روشنم کن —

در راهِ حقِ او. که روشن کردن، خودش راهِ اوست.

و امیدم به پشتوانهٔ خالقم می‌جوشد — نه به پشتوانه‌ای دیگر.

اگر با تجربه‌ات هم‌خوان بود، آن را از آنِ خود بدان؛

و اگر نه، بگذار سلامِ هم‌سفری باشد در بیابانِ پرسش‌ها.

---

🔹 بیانیه شفافیت

همهٔ مطالب این نوشته، برداشت‌های شخصی نویسنده از قرآن، عرفان اسلامی و تاریخِ فلسفه است که با تأمل و تحقیق، تدوین شده‌اند. هیچ وابستگی گروهی یا تشکیلاتی ندارم.

این نوشته، ارجاع را رد نمی‌کند. شریعت چارچوب است؛ طریقت راه؛ و حقیقت حضور. و شریعت، همان است که از پیامبر خاتم (ص) و اهل بیتِ او (ع) رسیده — نه شریعتِ شخصی، نه کشفِ فردی.

«ذهنِ پویا، روانِ سیال، جسمِ فعال» در این نوشتار، «اصطلاحاتِ درونیِ» این نگاه هستند — نه «مفاهیمِ علمیِ» مستقل.

«وحدتِ عملیاتی»، به‌معنای «وحدتِ ذات» نیست؛ «هماهنگیِ لایه‌های وجودِ انسان» است — نه «یکی شدنِ همه‌چیز». «آینه»، هرگز «خورشید» نمی‌شود — فقط «می‌تاباند». و «عبد»، «عبد» می‌ماند. و «رب»، «رب».

«حلول» و «اتحاد» — که به‌اتفاقِ فقهای شیعه موجبِ کفر است — در این نوشتار به‌روشنی رد می‌شود. «تجلی»، غیر از «حلول» است. «لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْءٌ» — (شوری، ۱۱).

«جسم» در این نوشتار، «کالبدِ عبودیت» است — یعنی محلِّ سجودِ روح برای او. جسم، معبدِ روح نیست — که شبههٔ شرک دارد. جسم، مخلوق است — نه معبود. «هر حرکت، دعا نیست — مگر با نیتِ قرب و در چارچوبِ شریعت.»

«دریافت، بازتاب، انتشارِ نور» — در این نوشتار، «دریافت» و «بازتاب» و «انتشار»، «به توفیقِ او» است — نه «به قدرتِ ذاتی». و «روان»، نور را «تبدیل» نمی‌کند — که شبههٔ خلق دارد — بلکه «بازتاب» می‌دهد.

«انسانِ در مسیرِ تعالی» در این نوشتار، «ذاتِ» نور نیست — «آینه‌دارِ» نور است. و «آینه‌داری»، «مخلوقیت» است — نه «ذاتیت».

«تسلیم» در این نوشتار، «نفیِ اختیار» نیست. «عبد»، در چارچوبِ «شریعت»، «مختار» و «مسئول» است. «تسلیم»، «هماهنگیِ اراده» است — نه «نفیِ» آن. «لَا جَبْرَ وَلَا تَفْوِيضَ، بَلْ أَمْرٌ بَيْنَ الْأَمْرَيْنِ.»

«شهودِ بدونِ شریعت»، «توهم» است — نه «شهود». و «شریعت»، «میزانِ» شهودِ صادق از شهودِ کاذب است.

«پیامبر خاتم (ص) و اهل بیتِ او (ع)»، «درِ ورود» به «نور» هستند — نه «بیگانه».

امیدم به پشتوانهٔ خالقم می‌جوشد — نه به پشتوانه‌ای دیگر.

این نوشتار در چارچوبِ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با اعتقاد به اسلام به‌عنوانِ کامل‌ترین و خاتمِ ادیان، تدوین شده است.

من، مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)، در این مسیر، ادعایِ «رسیدن» ندارم. این خط‌ها، مشق‌های شبانهٔ یک بندهٔ گمنام است. اگر در آنها، نوری برایِ تو بود، آن را از آنِ خود بدان؛ و اگر نه، بگذار فقط یک «سلامِ هم‌سفری» در بیابانِ پرسش‌ها باشد.

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی — عبدالمبین

در مسیرِ روشنِ بندگی 🌿

در پناه حق 🌿

---

خدایا،

ما را در «تلاقیِ» «سه‌گانه»،

«یاری» کن.

که «ذهن»، «آینه» باشد —

نه «انبار».

و «روان»، «منشور» باشد —

نه «زندان».

و «جسم»، «کالبدِ عبودیت» باشد —

نه «معبد»، نه «بت».

و ما را در «وحدتِ عملیاتی»،

«یاری» کن —

نه در «دعویِ ذاتی».

و «شریعت» را،

«میزانِ» «نور» قرار بده —

نه «شهودِ» بی‌معیار.

و «آینه»،

«خورشید» نمی‌شود —

فقط «می‌تاباند».

و «عبد»، «عبد» است.

و «رب»، «رب».

و «حلول» و «اتحاد»،

در «چارچوبِ» ما،

«کفر» است —

و ما را از آن،

«دور» نگه‌دار.

و ما را بر «آینه‌داری» نگه‌دار —

نه بر «دعویِ ذاتی».

آمین.

مقالهاهل بیت
۰
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید