بسمه او که ذکر نامش راه تعالی میگشاید
---
تقلای بیمقصد
وقتی آینه، میخواهد پنجره شود
---
این روزها، فریادهای خستهای میشنویم. از زن و مردی که بین خانه و کار، بین نقشِ مادر و نقشِ مدیر، له میشوند. فریادهایی که میپرسند: «ما دنیا را شکست دادیم، یا دنیا ما را؟»
وقتی کمی دقیقتر به این خستگیِ جمعی نگاه میکنیم، متوجه میشویم ماجرا فقط به سیستمهای اقتصادی یا اجتماعی برنمیگردد. ماجرا به یک «تلهی درونی» برمیگردد که خودمان برای خودمان ساختهایم: تلهی فراتر رفتن از جایگاهِ خویش.
وقتی نیازها، از حد میگذرند
ما در دنیایی زندگی میکنیم که مدام در گوشمان زمزمه میکند: «کافی نیستی، بیشتر میخواه.» بیشتر پول، بیشتر مقام، بیشتر تأیید.
و ما هم شروع میکنیم به دویدن. آنقدر میدویم تا جای خودمان را گم میکنیم. نیازهایمان از نیازهای واقعیِ یک انسان، به نیازهای سیریناپذیرِ یک «پوسته» تبدیل میشود.
هر چه بیشتر میخواهیم، بیشتر تقلا میکنیم. و هر چه بیشتر تقلا میکنیم، از آن نقشِ اصیل و یگانهای که برای آن ساخته شده بودیم، دورتر میشویم. ما قرار بود در جایگاهِ خودمان، آینهی زیبایی باشیم؛ اما درگیرِ بازیِ دیگران شدیم و نقشِ خودمان را باختیم.
روبرو شدن با نتیجه
وقتی آینه را میشکنی، تصویرِ تو هم میشکند. وقتی جایگاهِ خود را رها میکنی، نتیجهاش یک خستگیِ مفرط، احساسِ بیهویتی و یک شکستِ آشکار است.
اینجاست که اکثر ما یا فرار میکنیم، یا به دیگران انگ میزنیم، یا خودمان را سرزنش میکنیم.
اما راهِ نجات، در یک چیزِ ساده اما بسیار سخت نهفته است: پذیرش.
پذیرفتنِ نتیجه، به این معنا نیست که تسلیم شویم و بگوییم «همین است که هست». پذیرفتن یعنی صادقانه ببینیم که «من از جای خودم فراتر رفتم و این تقلا، مرا به اینجا رساند». تا وقتی نتیجه را نپذیریم، نمیتوانیم ایراد را پیدا کنیم. و تا وقتی ایراد را پیدا نکنیم، راهی برای بازگشت نداریم.
فرصتِ بازگشت
یکی از زیباترین مفاهیم در سلوک، همین است که همیشه راهی برای بازگشت وجود دارد. به شرطی که ظرفیتش را داشته باشیم.
وقتی خودمان را در آینهی پذیرش میبینیم، متوجه میشویم که نیازی نیست همهچیز را «داشته باشیم» تا کامل شویم. کافی است به جایگاهِ خودمان برگردیم.
کافی است بارِ اضافهی «نیازهای بیشتر» را زمین بگذاریم. کافی است بپذیریم که ما ابرانسان نیستیم؛ ما یک انسانیم که در جایگاهِ خودش، در حدِ توانش، میتواند بهترین نقش را ایفا کند.
---
وقتی از حدِ خویش فراتر میروی، شبیه کسی میشوی که میخواهد با یک قاشق، اقیانوس را خالی کند. خسته میشود، در حالی که اقیانوس همانجاست و او هنوز تشنه است.
آخرین بار کِی به خودت اجازه دادی فقط «یک انسان» باشی، نه یک ابرقهرمان؟
🌿
مهدی امیراحمدی
در پناه حق 🌿
---
#تقلای_بی_مقصد #بازگشت_به_اصل #پذیرش_نتیجه #حد_خویش #خودشناسی