بسمه تعالی
بنام صاحب جان یگانه خالق مهربان
---
تقدیر دست کیست؟
نور اصل وجود است و او بهتر از ما، صلاحمان را میداند
---
یادداشت نویسنده:
نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین). من یک انسانِ عادی هستم؛ ۴۵ ساله، با تجربهٔ تلخ و شیرینِ بسیار. در جوانی، «خیر» را چندان ندیدم و اشتباهاتِ بسیار کردم. اما هر چه بیشتر در «عرف» و «حکمت» غور کردم، دریافتم که آن سرگردانیها، مرا به این «تشنگیِ عمیق» رساند. من در پیِ مقام، شهرت یا جاه و جلال نیستم؛ آنچه از عمقِ جانم میخواهم، تنها «رضایتِ خالقِ مهربان» است. این نوشتهها، حاصلِ تأملِ شخصی، مطالعهٔ آزاد و تجربهٔ زیستهی من است و هیچ ادعایِ مرجعیتی ندارم. این متنها را بهعنوانِ «یادداشتهای یک تشنه» در اختیارِ علاقهمندان میگذارم.
---
پیشگفتار: یک سؤال ساده
چند وقت پیش، یکی از دوستانم داشت از اوضاعِ زندگیاش شکایت میکرد. میگفت: «چرا این اتفاق برایِ من افتاد؟ چرا من؟ چرا این قدر بدشانسام؟»
بهش گفتم: «یادت هست همان روزی که گفتی چرا این قدر بدشانسام، چه خبری شد؟»
گفت: «نه، یادم نیست.»
گفتم: «همان روز، ماشینت از تصادفِ سنگین جان سالم به در برد. همان روز، یک فرصتِ کاریِ خوب بهت رسید که ازش استفاده نکردی. همان روز، کسی که دوستش نداشتی، از زندگیت رفت و حالا آرامتری.»
ساکت شد.
این، داستانِ خیلی از ماست. ما «صلاحِ خود» را نمیبینیم، چون «نور» را نمیشناسیم. اما اگر بدانیم که «نور، اصلِ وجود است» و «تقدیر، دستِ اوست»، آن وقت، شکایت، جای خود را به «شکر» میدهد.
---
بخش اول: نور، اصلِ وجود است
همهچیز از نور شروع میشود
در خودشناسیِ نوری، اولین چیزی که باید بپذیری این است که «نور، اصلِ هستی است». نه یک استعاره، نه یک شعرِ عاشقانه. یک واقعیتِ عینی.
همهچیز از نور آمده و به نور برمیگردد.
هر چه خوب است، شعاعی از اوست.
هر چه هست، به او بسته است.
پس اگر «صلاحِ تو» در چیزی باشد که الان نمیبینی، یعنی او دارد تو را به سمتی میبرد که هنوز برایت روشن نشده.
یک مثالِ ساده:
بچه که بودی، فکر میکردی مادرت با ندادنِ بستنیِ بیشتر، «ظالم» است. حالا که بزرگ شدی، میدانی که او داشت از «صلاحِ تو» حفاظت میکرد. نور الانوار هم همینطور است؛ او «صلاحِ تو» را بهتر از خودت میداند.
---
بخش دوم: تقدیر، دستِ اوست
یعنی چه که تقدیر دستِ اوست؟
یعنی اینکه هیچچیز تصادفی نیست.
هیچ دردی بیحکمت نیست.
هیچ نرسیدن، بیدلیل نیست.
هیچ شکستی، بیپیام نیست.
در دستگاهِ نوری، «تقدیر»، یعنی «طراحیِ حکیمانهی یک مهندسِ عاشق».
کسی که تو را بیشتر از خودت دوست دارد.
کسی که میداند چه چیزی به دردِ تو میخورد، حتی اگر خودت ندانی.
یک روایتِ ساده:
یک کشاورز، همیشه از بارانِ کم، شکایت داشت. تا اینکه یک سال، بارانِ زیادی آمد و همهی محصولاتش را از بین برد. آن سال فهمید که بارانِ کمِ سالِ قبل، «صلاحِ» او بوده.
ما هم همینطوریم.
چیزهایی که نمیگیریم، شاید «صلاحِ»مان نبوده.
چیزهایی که از دست میدهیم، شاید «رحمت» بوده.
چیزهایی که نمیفهمیم، شاید «حکمت» است.
---
بخش سوم: شکر به جای شکایت
شکایت یعنی چه؟
شکایت یعنی: «من بهتر از تو میدانم که چه چیزی به دردِ من میخورد.»
و این، بزرگترین ادعایِ کاذبی است که یک انسانِ عادی میتواند داشته باشد.
کسی که هنوز فردا را ندیده،
از امروزِ خودش خبر ندارد،
و از فردا هیچ نمیداند،
چطور میتواند ادعا کند که «تقدیرِ امروز» اشتباه است؟
شکر یعنی چه؟
شکر یعنی: «من به تو اعتماد دارم.
تو بهتر از من میدانی.
پس امروز را میپذیرم و برایِ فردا، امیدوارم.»
شکر، نه یک «حالتِ عاطفی»، که یک «فعلِ وجودی» است.
یعنی «رها کردنِ شکایت» و «نشستن در حریمِ توکل».
تمرینِ کوچک:
هر بار که دلت خواست از چیزی شکایت کنی،
سه چیز را در همان لحظه، به یاد بیاور:
۱. یک نعمتِ کوچکِ امروز
۲. یک خطری که از آن عبور کردهای
۳. یک چیزِ خوب که در آیندهات در راه است (حتی اگر ندانی چیست)
---
جمعبندی: نور، اصلِ وجود است؛ تقدیر، دستِ او؛ و شکر، پاسخِ ما
اگر «نور» را بشناسی،
میدانی که همهچیز از اوست.
اگر «تقدیر» را به او بسپاری،
میدانی که «صلاحِ تو» نزدِ اوست.
و اگر به جایِ شکایت، «شکر» کنی،
نه فقط آرامتری،
که «نورِ بیشتری» هم میگیری.
چون کسی که شکر میکند،
ظرفیتِ دریافتِ نورِ تازه را دارد.
و کسی که شکایت میکند،
چشمِ خود را به رویِ نور، میبندد.
حکمتِ نهایی:
«تو نمیدانی چه چیزی برایت خوب است.
اما او که «نورالانوار» است، میداند.
پس شکایت را رها کن.
شکر را بنشین.
و بگذار نور، امروز را برایت روشن کند.»
---
📝 خلاصهٔ کوتاه برای معرفی در شبکههای اجتماعی:
«نور اصل وجود است و تقدیر دستِ اوست.
او صلاحِ تو را بهتر از خودت میداند.
پس شکر، جایِ شکایت را بگیرد.»
---
نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)
خودشناسی نوری / عبدالمبین
---