ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۱۲ دقیقه·۲ ماه پیش

بی‌واسطگی؛ حقیقت، در حضور است

بسمه تعالی

بنامِ صاحبِ جان، یگانهٔ خالقِ مهربان

بی‌واسطگی؛ حقیقت، در حضور است

چرا «حرفِ دل» کافی است؟ و چرا «ارجاع»، ما را از «چشمه» دور می‌کند؟

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)

در مسیرِ روشنِ بندگی

اصالت نور | مکتب حقیقت وجودی | خودشناسی نوری

---

آدمی، پرسش‌گری است برای رسیدن به «بودن». و «بودن»، با «مدرک» نمی‌آید؛ با «حضور» می‌آید. اما «مدرک» و «ارجاع»، ابزارِ راه‌اند — نه جانِ راه. این نوشته، دعوتی است به بازگرداندنِ «ابزار» به «جایگاهِ ابزار»، و نشاندنِ «حضور» بر «جایگاهِ جان».

---

چکیده

آدمی، پرسش‌گرِ وجودی است؛ نه جواب‌گیرِ ذهنی. پرسشِ او، از «جنسِ بودن» است، نه «دانستن». و «بودن»، با «مدرک» نمی‌آید؛ با «حضور» می‌آید.

اما این، به معنای نفیِ دانش و ارجاع نیست. ارجاع و دانش، ابزارهای گران‌بهایِ راه‌اند؛ چراغ‌هایی که مسیر را روشن می‌کنند. مسئله آن‌جاست که «ابزار» به «بت» تبدیل شود؛ یعنی به‌جای آنکه چراغِ راه باشد، جای «چشمه» را بگیرد و ما را از «نوشیدن» باز دارد.

نفس، با «فلانی گفته» و «کتاب گفته» آرام می‌شود — و این آرامش، اگر به جای «بیداری» بنشیند، «خواب» است. اما همان «فلانی گفته» اگر پُلی باشد به سوی «چشمه»، عینِ بیداری است. تفاوت در «جایگاه» است، نه در «خودِ» ارجاع.

حقیقت، در «پانویس» نمی‌ماند؛ اما پانویس می‌تواند ما را به درِ خانهٔ حقیقت برساند. این نوشته، دربارهٔ همین تعادل است: «بی‌واسطگی» به معنای نوشیدنِ بی‌واسطه از چشمهٔ شهود، در کنارِ بهره‌گیریِ آگاهانه و فروتنانه از ابزارِ دانش و ارجاع — برای «بیداریِ خویش»، نه «سیرشدنِ نفس».

---

پیش‌گفتار؛ یک پرسش، پیش از هر جواب

چند سال پیش، در حالِ خواندنِ یک کتابِ سنگین بودم. پر از ارجاع، پر از پانویس، پر از نام.

یک لحظه، کتاب را بستم و از خودم پرسیدم:

«من، دارم «حقیقت» را می‌خوانم، یا دارم «نفسَم» را قانع می‌کنم؟»

آن روز، چیزی در من لرزید. فهمیدم که مدتی است، به‌جایِ «نوشیدن از چشمه»، دارم «آب را در ظرفِ دیگری» می‌گردم. و آن ظرف، «ظرفِ نفس» بود. و نفس، با هر ارجاع، یک «قند» می‌خورد و «خواب‌آلودتر» می‌شد.

اما چندی بعد، دریافتم که خطا در «خودِ ارجاع» نبود؛ خطا در «تکیه‌گاهِ من» بود. کتاب، چراغ بود؛ من، آن را به‌جای «خورشید» گرفته بودم. از آن روز، تصمیم گرفتم: «کتاب را چراغِ راه بدانم، نه جای خورشید. و در کنارِ چراغ، چشم را هم به آسمان بدوزم.»

---

بخش اول: آدمی، پرسش‌گر است، نه جواب‌گیر

«آدمی»، پیش از هر چیز، یک «پرسش» است؛ نه یک «جواب».

و این پرسش، «وجودی» است؛ یعنی از «جنسِ بودن» است، نه «دانستن».

پرسشِ «وجودی» یعنی:

· «من، چه کسی‌ام؟»

· «از کجا آمده‌ام؟»

· «به کجا می‌روم؟»

· «این لحظه، چه معنایی دارد؟»

این پرسش‌ها، با «مدرک» تنها جواب نمی‌گیرند؛ با «حضور» زنده می‌شوند. مدرک، «نقشه» است؛ حضور، «راه رفتن». نقشه بی‌راه رفتن، «حجاب» است؛ راه رفتن بی‌نقشه، «سرگردانی». هر دو را با هم باید داشت.

حضور، یعنی: «بودنِ آگاهانه در همین لحظه».

و کسی که «حضور» دارد، «جواب‌گیر» نمی‌شود؛ «پرسش‌گر» می‌ماند. و همین «پرسش‌گری»، نفسِ حیات است.

پرسشِ ذهنی می‌گوید: «چرا؟»

پرسشِ وجودی می‌گوید: «کجایی؟»

و «او»، همیشه «همین‌جاست». اما ما، گاهی در «چرا»ها گم می‌شویم. «بی‌واسطگی»، یعنی «چرا»ها را رها کن و «کجایی» را بپرس. و بعد، ساکت شو. که «او»، در سکوت، جواب می‌دهد. نه با کلمه؛ که با «حضور».

نکتهٔ کلیدی: آدمی، پرسش‌گرِ وجودی است. و پرسشِ وجودی، با «جواب» نمی‌میرد؛ با «حضور»، عمیق‌تر می‌شود.

---

بخش دوم: ارجاع، ابزار است — نه بت

بگذار بی‌پرده بگویم:

ارجاع، اگر ابزار باشد، چراغِ راه است. اگر بت شود، قندِ نفس.

نفس، «مدرک» می‌خواهد تا «آرام» شود.

«فلانی گفته»، «کتاب گفته»، «آزمایش گفته».

و با این «گفته‌ها»، نفس، «قانع» می‌شود — و اگر در «قانع‌شدن» بماند، «خواب» می‌رود.

اما «موجودیت»، با «قانع‌شدن» نمی‌آید؛ با «بیدارشدن» می‌آید.

و «بیدارشدن»، میوهٔ «حضور» است. ارجاع می‌تواند زمینه‌سازِ این بیداری باشد؛ اما جای آن را نمی‌گیرد.

«ارجاع»، «قندِ» نفس است — آن‌گاه که فقط «شیرین» باشد.

و نفس، با «قند» تنها، «چاق» می‌شود — نه «بیدار».

قند، فقط «نفس» را چاق نمی‌کند؛ «وابسته» هم می‌کند.

آن‌که به «ارجاع» عادت کند، کم‌کم، «چشمه» را فراموش می‌کند. دیگر «نمی‌چشد». فقط «می‌خواند». و «خواندنِ» بی‌چشیدن، مثلِ «دیدنِ آب» از پشتِ شیشه است. آب را می‌بینی، اما «تشنه» نمی‌شوی.

و این، «دامِ» بزرگِ اهلِ دانش است. آن‌ها «آب» را زیاد دیده‌اند؛ اما «ننوشیده‌اند». و «ندیدنِ» آب، بهتر از «ننوشیدنِ» آن است. چون «ندیدن»، «تشنه» می‌گذارد. اما «ننوشیدن»، «سیرِ کاذب» می‌آورد. و «سیرِ کاذب»، بدترین نوعِ «تشنگی» است.

پس اگر کسی از تو بپرسد: «چرا ارجاع نمی‌دهی؟»

بگو: «ارجاع می‌دهم، اما ارجاع، چراغِ راهِ من است، نه جای خورشید. من، تشنهٔ شیرِ شهودم — و چراغ، تشنگی را نمی‌نشاند؛ راه را نشان می‌دهد.»

نکتهٔ کلیدی: ارجاع، ابزار است؛ اگر «ابزار» بماند، چراغ است. اگر «بت» شود، قندِ نفس. تفاوت در «جایگاه» است، نه در «خودِ ارجاع».

---

بخش سوم: بی‌واسطگی، نوشیدن از چشمه — با چراغِ ابزار

«بی‌واسطه» یعنی:

بی‌آنکه واسطه‌ها میانِ تو و چشمه «حجاب» شوند.

نه بی‌کتاب، نه بی‌استاد، نه بی‌ارجاع.

این، به معنایِ «نفیِ دانش» نیست.

به معنایِ «نفیِ واسطه‌شدنِ دانش میانِ تو و چشمه» است.

دانش، «راه» است؛ نه «مقصد».

اگر «راه»، «مقصد» شود، تو دیگر «نمی‌نوشی»؛

فقط «دربارهٔ آب» می‌خوانی.

«بی‌واسطگی» یعنی:

هر چیز را که خواندی، در «کورهٔ تجربهٔ خودت» بگذاری.

اگر «سوخت»، بماند.

اگر «نسوخت»، بگذارد برود.

این، «تصفیهٔ وجودی» است.

و «تصفیه»، کارِ «حضور» است، نه «حافظه».

اما بی‌واسطگی، فقط «بدونِ کتاب» و «بدونِ استاد» نیست.

«منِ» نفسانی هم واسطه است. «خودِ کاذب» هم واسطه است. «عقلِ جزئی» هم واسطه است — آن‌گاه که اسیرِ نفس شود.

پس بی‌واسطگی، یعنی عبور از «منِ نفسانی»، برایِ رسیدن به «خویش». و این، با «شهود» ممکن است — و «شهود»، خود محتاجِ چارچوبِ عقل، شریعت و تجربهٔ جمعی است تا از «توهم» جدا شود.

دانش را در دست بگیر، نه در دل.

در دست، ابزار است.

در دل، بت است.

و «بت»، «چشمه» را می‌پوشاند.

نکتهٔ کلیدی: «بی‌واسطگی»، «حذفِ دانش» نیست. «حذفِ واسطه‌گریِ دانش» است. دانش، «ابزار» است — نه «واسطه».

---

بخش چهارم: بی‌واسطگی، رهایی است، نه یک ادعا

«بی‌واسطگی»، فقط یک «سبکِ نوشتن» نیست.

یک «راهِ بودن» است.

«ارجاعِ بت‌شده»، یعنی: «حقیقت، جایی بیرون از من است، و کسی دیگر آن را یافته و به من می‌گوید.»

اما «بی‌واسطگی»، یعنی:

«حقیقت، همین‌جاست. در همین نفسی که می‌کشم. در همین لحظه‌ای که هستم — و چراغ‌های دانش و ارجاع، راه را روشن می‌کنند.»

و این، خطرناک است.

چون «نفس»، به «ارجاع» عادت کرده.

«نفس»، می‌خواهد «مدرک» داشته باشد.

می‌خواهد بگوید: «فلانی گفت، پس درست است.»

و اگر «فلانی» نباشد، «نفس» می‌لرزد.

می‌گوید: «از کجا می‌دانی؟»

می‌گوید: «شاید اشتباه کنی.»

می‌گوید: «تنها نمانی؟»

و این، همان لحظه‌ای است که «بی‌واسطگی» آزموده می‌شود.

نه در «نوشتن»؛ که در «بودن».

پس «بی‌واسطگی»، یعنی:

تنها ماندن با حقیقت — اما نه بی‌چراغ.

در آن تنهایی،

چیزی می‌ماند که نه از من است، نه از تو، نه از فلانی.

آن، «شهود» است.

و «شهود»، «شیر» است.

نه «قند».

«شیر»، «سالک» را «سیر» نمی‌کند.

«بیدار» می‌کند.

اما یک هشدار:

«بی‌واسطگی»، خودش می‌تواند «واسطه» شود.

اگر بگویی: «من بی‌واسطه‌ام» —

همین جمله، «واسطه» است.

اگر بگویی: «من ارجاع نمی‌دهم» —

همین جمله، «ارجاع» است.

پس «بی‌واسطگی»، نه یک «ادعا»ست، نه یک «شعار».

یک «سکوت» است.

یک «حضور» است.

یک «بودن» است — بی‌آنکه بگویی «هستم».

و این، سخت‌ترین بخشِ راه است.

چون «نفس»، می‌خواهد «بگوید».

می‌خواهد «بنویسد».

می‌خواهد «ثابت کند».

می‌خواهد «مدرک بیاورد».

اما «شهود»، «نمی‌گوید».

«شهود»، «می‌باشد».

و اگر «بگوید»، دیگر «شهود» نیست.

«گزارشِ» شهود است.

و «گزارش»، همیشه «واسطه» است — اما «گزارشِ صادقانه»، خود پلی است به سوی شهودِ دیگران.

پس بی‌واسطگی،

نه «حذفِ ارجاع» است،

نه «جایگزینیِ مدرک با پرسش».

«رها کردنِ» وابستگی است —

وابستگی به ارجاع،

و وابستگی به حتی «بی‌واسطگی».

چون «بی‌واسطگی»، اگر بماند،

خودش «واسطه» می‌شود.

و در آن رهایی،

نه «منِ نفسانی» می‌ماند، نه «گزارش»، نه «ادعا».

فقط «چشمه» می‌ماند.

و «نوشیدن».

نکتهٔ کلیدی: بی‌واسطگی، نه یک اصل، که یک رهایی است. رهایی از هر آنچه میانِ تو و چشمه ایستاده — حتی از خودِ «میان».

---

بخش پنجم: شهود، شیرِ جان است، نه سیرِ نفس

«شیر دادن»، برایِ «سیرشدن» نیست.

برایِ «رشد» است.

و «رشد»، یعنی «بیداریِ خویش».

«شهود»، «شیرِ جان» است.

و «شیر»، «فرایندِ بیداری» است.

نه «سیرشدن».

اگر «سیر» شوی، «جدا» می‌مانی.

اگر «بیدار» شوی، «وصل» می‌شوی.

«شیر»، در اصل، «غذا» نیست. «رابطه» است.

مادر، وقتی شیر می‌دهد، فقط «غذا» نمی‌دهد.

«خود» را می‌دهد.

«گرما» را می‌دهد.

«حضور» را می‌دهد.

و «شهود» هم همین است.

«شهود»، «اطلاعات» نمی‌دهد.

«حضور» می‌دهد.

و در آن «حضور»، «سالک» از «خودِ کاذب» «رها» می‌شود. و «خویش»، «بیدار» می‌شود.

پس «شیرِ جان»، یعنی:

«شیر خوردن، برایِ «بیداری» است، نه «پر شدن».»

و آن‌که «پر» شود، «جدا» می‌ماند.

آن‌که «بیدار» شود، «سیر» نمی‌شود. «وصل» می‌شود.

«شهود»، «مادر» است.

سالک، «فرزند».

و «حضور»، «شیر».

این مثلث، «بی‌واسطگی» را می‌سازد.

نکتهٔ کلیدی: شهود، «شیرِ» جان است. سیر نمی‌کند؛ «بیدار» می‌کند. و «بیداریِ خویش»، «غذایِ» واقعیِ جان است.

---

بخش ششم: پرسش، نفسِ حیات است

آدمی، «پرسش‌گرِ وجودی» است. نه «جواب‌گیرِ ذهنی».

اگر «جواب‌گیر» شود، از «وجود» می‌افتد.

پرسش، «نفسِ» حیات است.

پرسش، با «ارجاع» تنها سیر نمی‌شود.

با «حضور»، عمیق‌تر می‌شود.

پرسش، «راه» است.

و «بیداریِ خویش»، «مقصد».

پرسش، بی‌واسطه است.

جواب، واسطه است — اما اگر «پل» باشد، عینِ راه است.

ارجاع، واسطه است — اما اگر «چراغ» باشد، عینِ بیداری است.

پرسش، خودِ حضور است.

نکتهٔ کلیدی: پرسش، «نفسِ» حیات است. و «بی‌واسطگی»، «رهاییِ» پرسش از «جواب‌خواهی» است — نه رهایی از «جست‌وجو».

---

بخش هفتم: چهار «چرا» که در بی‌واسطگی پاسخ می‌گیرند

۱. چرا ارجاع را کنار گذاشتیم؟

کنار نگذاشتیم؛ آن را به «جایگاهِ ابزار» بازگرداندیم. ارجاع، اگر «بت» شود، قندِ نفس است؛ اگر «چراغ» بماند، عینِ هدایت.

۲. چرا «پرسش‌گری» را جایگزین کردیم؟

چون آدمی، «پرسش‌گرِ وجودی» است. و «پرسش»، «راه» است. «جواب»، «بنی‌بست» — مگر آنکه پلی باشد به پرسشی عمیق‌تر.

۳. چرا «حضور» را جایگزین «مدرک» کردیم؟

چون «مدرک»، «گذشته» است. و «حضور»، «اکنون». و «او»، «اکنون» است. اما مدرک، چراغی است که «اکنون» را روشن می‌کند.

۴. چرا «بیداریِ خویش» را غایت گذاشتیم؟

چون «شیرِ جان»، برایِ «بیداری» است. نه برایِ «سیری». و «بیداری»، «همان حضور» است.

---

بخش هشتم: اصلِ هشتم — بی‌واسطگی

آدمی، پرسش‌گرِ وجودی است. ارجاعِ بیرونی، اگر به «بت» تبدیل شود، «قندِ نفس» است. اما «موجودیت»، با «حضور» و «نوشیدن از چشمهٔ بی‌واسطهٔ شهود» می‌آید. و «شهود»، «شیرِ جان» است — برایِ «بیداری»، نه «برایِ سیری».

و «بی‌واسطگی»، به معنایِ «حذفِ دانش» نیست. به معنایِ «حذفِ واسطه‌گریِ دانش» است. دانش، «ابزار» است؛ نه «واسطه». و «ابزار»، وقتی «واسطه» شود، «بت» می‌شود. و «بت»، «چشمه» را می‌پوشاند.

پس «بی‌واسطگی»، یعنی: «دانش را در دست بگیر، نه در دل. در دست، ابزار است. در دل، بت است.»

---

جمع‌بندی

آدمی، «پرسش‌گرِ وجودی» است. و «پرسش»، «غذایِ» جان است.

اما «غذایِ» جان، از «سفرهٔ» «بیرون» نمی‌آید. از «چشمهٔ» «درون» می‌آید — و سفرهٔ بیرون، چراغِ راه است.

«ارجاعِ بت‌شده»، «قندِ» نفس است. شیرین است. اما «غذا» نیست.

«شهود»، «شیرِ» جان است. بی‌طعم است. اما «زندگی» است.

و آدمی، «برایِ» «بودن» آفریده شده؛ نه تنها «برایِ» «دانستن». «بودن»، «حضور» است. و «حضور»، «بی‌واسطه» است — با چراغِ ابزار در دست، و چشم به چشمه.

هدفِ این نوشتار، نه «ردِ» ارجاع، که «نشان‌دادنِ» «جایگاهِ» آن است. ارجاع، «ابزار» است — برایِ «قانع‌کردنِ نفس» یا «روشن‌کردنِ راه». اما «حقیقت»، «حضور» است — و «حضور»، «بی‌واسطه».

حکمتِ نهایی: «حرفِ دل»، همان «چشمه»ست. اگر «ارجاع» را به‌جای «چشمه» بگیری، «ظرف» آورده‌ای. و ظرف، «آب» را «حصر» می‌کند. اما اگر «ارجاع» را «چراغِ» راه بدانی، هم می‌بینی، هم می‌نوشی. و تشنه، همیشه «در راهِ چشمه»ست. و «راهِ چشمه»، همان «حضور» است. و «حضور»، همان «بیداریِ خویش». پس، «بی‌واسطه» بنویس؛ که «حقیقت»، نه فقط در «مدرک»، که در «متنِ جان» نوشته می‌شود.

---

تمرینِ عملی

امروز، سه کارِ کوچک انجام بده:

۱. یک «چیز» را که خوانده‌ای، بدونِ «ارجاع» و «نام»، برایِ خودت بازگو کن. فقط «حرفِ دل» — و بعد ببین با «مدرک» هم می‌خواند یا نه.

۲. یک لحظه، «سکوت» کن. بدونِ کتاب، بدونِ فکر. فقط «حضور».

۳. از خودت بپرس: «آیا من، دارم «می‌نوشم» یا «دربارهٔ نوشیدن حرف می‌زنم»؟» و صادقانه جواب بده.

و امروز، یک پرسشِ وجودی را با خود حمل کن.

نه برایِ جواب‌دادن.

نه برایِ ارجاع‌دادن.

فقط حمل کن.

بگذار پرسش، در تو «کار» کند.

بگذار «چشمه»، خودش را نشان دهد.

---

🌱 پند

کودک، از «شیرِ» مادر «سیر» نمی‌شود. «زنده» می‌شود. و «شیر»، «غذا» نیست. «پیوند» است. تو هم اگر «حقیقت» را «از چشمهٔ» درون «بنوشی»، «سیر» نمی‌شوی. «بیدار» می‌شوی. و «بیداری»، «بودن» است. «بودن»، «حضور». و «حضور»، «همین‌جاست».

---

😄 لطیفه

کسی به یک عارف گفت: «من «حقیقت» را در «هیچ کتابی» پیدا نکردم!»

عارف گفت: «خب، «کتاب» را «بستی»؟»

مرد گفت: «آره، بستم.»

عارف گفت: «خب، حالا «خودت» را «باز» کن!»

مرد گفت: «یعنی چی؟»

عارف گفت: «یعنی: «کتاب» را بستی، اما «چشم» را «نبستی». «چشمِ» کتاب‌خوان، «بسته» است. «چشمِ» حقیقت‌بین، «باز». حالا «چشم» را «باز» کن. ببین «حقیقت»، «همین‌جا» بود — در «خودت» — و «کتاب»ها، چراغ‌های همان راه بودند.»

مرد «چشم» را بست و «باز» کرد. و «دید».

---

کلیدواژه‌ها

پرسش‌گر وجودی، حضور، ارجاع، قند نفس، شهود، شیر جان، بی‌واسطگی، نفس، خویش، بودن، بیداری، سکوت، بی‌طعمی، خودشناسی نوری، ابزار و بت.

---

📚 مطالب مرتبط

· مقاله: «آدمی، پرسش‌گرِ وجودی است» (چرا ارجاع، ابزار است و شهود، شیرِ جان؟)

· مقاله: «ما نمایندگانِ خالق در زمین هستیم»

· مقاله: «یک عمر و یک جواب»

· مقاله: «حق، رسیدنی است نه گرفتنی»

· مقاله: «چرا مغز، کثرت می‌آفریند؟»

---

یادداشت نویسنده

من یک انسانِ عادی هستم؛ ۴۵ ساله، با تجربهٔ تلخ و شیرینِ بسیار. در جوانی، «خیر» را چندان ندیدم و اشتباهاتِ بسیار کردم. اما هر چه بیشتر در «عرف» و «حکمت» غور کردم، دریافتم که آن سرگردانی‌ها، مرا به این «تشنگیِ عمیق» رساند. من در پیِ مقام، شهرت یا جاه و جلال نیستم؛ آنچه از عمقِ جانم می‌خواهم، تنها «رضایتِ خالقِ مهربان» است. این نوشته‌ها، حاصلِ تأملِ شخصی، مطالعهٔ آزاد و تجربهٔ زیستهٔ من است و هیچ ادعایِ مرجعیتی ندارم. این متن‌ها را به‌عنوانِ «یادداشت‌های یک تشنه» در اختیارِ علاقه‌مندان می‌گذارم — با این اعتراف که در نسخهٔ نخست، کمی تند رفتم؛ این نسخه، دعوتی است به «تعادل»: نه بت‌کردنِ ارجاع، نه بی‌اعتنایی به آن.

---

🔹 بیانیه شفافیت

همهٔ مطالب این نوشته، برداشت‌های شخصی نویسنده از تجربهٔ زیسته است. این نوشته، یک «یادداشتِ شخصی» است و هیچ‌گونه ادعایِ مرجعیتِ علمی، دینی یا روان‌شناختی ندارد. آنچه می‌خوانید، نه ادعای اثبات در آزمایشگاهِ علم است و نه بی‌بهره از برهان. اگر عقل از بندِ نفسِ خام رها شود، با تفکر و تعقل می‌توان به اثبات آن رسید.

این نوشته، «ارجاع» را «رد» نمی‌کند. «ارجاع»، «ابزارِ» «علم» و «تحقیق» است. آنچه اینجا «نقد» می‌شود، «تکیهٔ» «نفس» بر «ارجاع» است — نه «خودِ» «ارجاع». «شریعت»، «چارچوب» است؛ «طریقت»، «راه»؛ و «حقیقت»، «حضور». «بی‌واسطگی» در این نوشته، «بی‌اعتنایی» به «شریعت» یا «مرجعیتِ» «دینی» نیست. «بی‌واسطگی»، یعنی «رهاییِ» «نفس» از «وابستگی» — نه «رهاییِ» «انسان» از «تکلیف».

این نوشته در چارچوبِ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با اعتقاد به اسلام به‌عنوانِ کامل‌ترینِ ادیان، تدوین شده است. هیچ وابستگیِ گروهی یا تشکیلاتی ندارم. این نوشته‌ها، نقشه‌راهی شخصی برای خودشناسی است، نه یک سازمان، فرقه یا ایدئولوژیِ بسته.

من، مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)، در این مسیر، ادعایِ «رسیدن» ندارم. این خط‌ها، مشق‌های شبانهٔ یک بندهٔ گمنام است. اگر در آنها، نوری برایِ تو بود، آن را از آنِ خود بدان؛ و اگر نه، بگذار فقط یک «سلامِ هم‌سفری» در بیابانِ پرسش‌ها باشد. من در این راه، «حمالِ امانتِ نور» هستم، نه مالکِ آن.

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)

در مسیرِ روشنِ بندگی 🌿

در پناه حق 🌿

---

خدایا،

ما را از «قندِ نفس» رها کن؛

و از «شیرِ شهود» بنوشان —

اما چراغِ دانش و ارجاع را نیز

در دستمان نگه دار،

تا نه در خوابِ قناعت بیفتیم،

نه در تاریکیِ ادعا.

که «شیرِ» تو، «سیر» نمی‌کند؛

«بیدار» می‌کند.

آمین.

مقاله
۲
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید